1ดังนั้น ขอให้คนทั่วไปคิดถึงเราในฐานะผู้ปรนนิบัติของพระคริสต์และผู้จัดการความล้ำลึกของพระเจ้า
2ในเรื่องนี้ที่เรียกร้องในผู้จัดการก็คือ ขอให้พบว่าผู้นั้นสัตย์ซื่อ
3ส่วนข้าพเจ้านั้นถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สุดที่จะถูกพวกท่านวินิจฉัย หรือจะถูกวินิจฉัยโดยศาลของมนุษย์ใด — และข้าพเจ้าก็ไม่ได้วินิจฉัยตัวเองด้วย
4เพราะข้าพเจ้าไม่ตระหนักถึงสิ่งใดที่ผิดในตนเอง แต่ข้าพเจ้าก็ไม่ได้รับการวินิจฉัยว่าชอบธรรมโดยเหตุนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าต่างหากเป็นผู้ที่ทรงวินิจฉัยข้าพเจ้า
5ดังนั้น อย่าตัดสินสิ่งใดก่อนถึงเวลา จงรอจนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จมา ผู้ทรงจะนำสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดออกมาในความสว่าง และจะทรงเปิดเผยจุดประสงค์ในใจของมนุษย์ และในเวลานั้น แต่ละคนจะได้รับคำสรรเสริญจากพระเจ้า
6พี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าได้นำเรื่องเหล่านี้มาประยุกต์กับตัวข้าพเจ้าเองและอปอลโลเพราะเห็นแก่พวกท่าน เพื่อพวกท่านจะได้เรียนรู้จากเราที่จะไม่เกินกว่าที่มีคำเขียนไว้ และเพื่อพวกท่านจะไม่ลำพองคนหนึ่งเหนืออีกคนหนึ่ง
7เพราะใครทำให้ท่านแตกต่างจากผู้อื่น? และท่านมีอะไรที่ท่านไม่ได้รับมาเล่า? และถ้าท่านได้รับมา ทำไมท่านจึงอวดเหมือนกับว่าตนไม่ได้รับ?
8พวกท่านได้อิ่มหนำสำราญแล้ว! พวกท่านได้กลายเป็นคนร่ำรวยแล้ว! พวกท่านได้ครองราชย์โดยไม่มีเราด้วย! และข้าพเจ้าก็อยากให้พวกท่านครองราชย์จริง ๆ เถิด เพื่อเราจะได้ครองราชย์ร่วมกับพวกท่านด้วย
9เพราะข้าพเจ้าคิดว่าพระเจ้าได้ทรงแสดงเราเหล่าอัครทูตเป็นพวกสุดท้ายในขบวน เหมือนผู้ที่ถูกตัดสินให้รับโทษถึงตาย เพราะเราได้กลายเป็นภาพให้โลก ทั้งทูตสวรรค์ และมนุษย์ดู
10เราเป็นคนโง่เขลาเพราะเห็นแก่พระคริสต์ แต่พวกท่านเป็นผู้รอบคอบในพระคริสต์ เราอ่อนแอ แต่พวกท่านเข้มแข็ง พวกท่านได้รับเกียรติ แต่เราถูกหยามเหยียด
11จนถึงเวลานี้ เราหิว เรากระหาย เรานุ่งห่มเสื้อผ้าเก่าขาด เราถูกตบและถูกทำร้าย เราเร่ร่อนไม่มีบ้านอยู่
12และเราตรากตรำทำงานด้วยมือของเราเอง เมื่อถูกด่าว่า เราก็อวยพร เมื่อถูกข่มเหง เราก็อดทน
13เมื่อถูกใส่ร้าย เราก็ตอบด้วยถ้อยคำสุภาพ จนกระทั่งเวลานี้ เราได้กลายเป็นเหมือนของโสโครกของโลก เป็นขยะของทุกคน
14ข้าพเจ้ามิได้เขียนสิ่งเหล่านี้เพื่อทำให้พวกท่านอับอาย แต่เพื่อตักเตือนพวกท่านในฐานะลูกที่รักของข้าพเจ้า
15เพราะถึงแม้พวกท่านจะมีครูพี่เลี้ยงในพระคริสต์ถึงหนึ่งหมื่นคน แต่พวกท่านก็ไม่ได้มีพ่อหลายคน เพราะในพระเยซูคริสต์ ข้าพเจ้าได้ให้กำเนิดพวกท่านโดยทางข่าวประเสริฐ
16ดังนั้น ข้าพเจ้าวิงวอนพวกท่านว่า จงเป็นผู้ตามแบบอย่างของข้าพเจ้า
17ด้วยเหตุนี้ข้าพเจ้าจึงส่งทิโมธีไปหาพวกท่าน เขาเป็นลูกที่รักของข้าพเจ้าและสัตย์ซื่อในองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาจะระลึกพวกท่านถึงทางของข้าพเจ้าในพระเยซูคริสต์ ตามที่ข้าพเจ้าสั่งสอนอยู่ในทุกที่ทุกคริสตจักร
18บางคนได้ลำพองตัวขึ้น เหมือนกับว่าข้าพเจ้าจะไม่ไปหาพวกท่าน
19แต่ข้าพเจ้าจะไปหาพวกท่านในไม่ช้า ถ้าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประสงค์ และในเวลานั้นข้าพเจ้าจะมาดูไม่ใช่ถ้อยคำของคนเหล่านั้นที่ลำพองตัว แต่ฤทธิ์อำนาจของพวกเขา
20เพราะอาณาจักรของพระเจ้าไม่ได้อยู่ที่ถ้อยคำ แต่อยู่ที่ฤทธิ์อำนาจ
21พวกท่านต้องการสิ่งใด? ให้ข้าพเจ้าไปหาพวกท่านด้วยไม้เรียวหรือ? หรือด้วยความรักและด้วยน้ำใจสุภาพอ่อนโยน?
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.