เอเรโมส · Eremos Thai Bible

2 โครินธ์ · 2 Corinthians

บทที่ 4

1ดังนั้น เนื่องจากเรามีพันธกิจนี้ตามที่ได้รับพระเมตตา เราจึงไม่ท้อใจ 2ตรงกันข้าม เราได้ละทิ้งวิถีทางลับๆ ที่น่าอับอาย ไม่ดำเนินด้วยเล่ห์เหลี่ยม และไม่บิดเบือนพระวจนะของพระเจ้า แต่ด้วยการสำแดงความจริงอย่างเปิดเผย เราแนะนำตัวเองต่อมโนธรรมของทุกคน ต่อพระพักตร์พระเจ้า 3และถ้าหากข่าวประเสริฐของเราถูกคลุมไว้ ก็ถูกคลุมไว้สำหรับผู้ที่กำลังพินาศ 4ในพวกเขานั้น พระเจ้าแห่งยุคนี้ได้ทำให้ความคิดของผู้ที่ไม่เชื่อตาบอด เพื่อไม่ให้พวกเขาเห็นความสว่างแห่งข่าวประเสริฐเรื่องพระเกียรติของพระคริสต์ ผู้ทรงเป็นพระฉายาของพระเจ้า 5เพราะเราไม่ได้ประกาศตัวเอง แต่ประกาศพระเยซูคริสต์ในฐานะองค์พระผู้เป็นเจ้า และตัวเราเองในฐานะทาสรับใช้ของพวกท่านโดยเห็นแก่พระเยซู 6เพราะพระเจ้าผู้ตรัสว่า ‘ความสว่างจะส่องออกจากความมืด’ พระองค์เองทรงส่องสว่างในใจของเรา เพื่อให้เกิดความสว่างแห่งการรู้จักพระเกียรติของพระเจ้าในพระพักตร์ของพระคริสต์ 7บัดนี้ เรามีทรัพย์สมบัตินี้อยู่ในภาชนะดินเผา เพื่อให้ฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่นี้เป็นของพระเจ้า ไม่ใช่ของเรา 8เราถูกบีบคั้นในทุกด้าน แต่ก็ไม่ถูกบีบจนหมดทางออก เราจนปัญญา แต่ก็ไม่สิ้นหวัง 9เราถูกข่มเหง แต่ไม่ถูกทอดทิ้ง เราถูกล้มลง แต่ไม่ถูกทำลาย 10เราแบกความตายของพระเยซูไว้ในร่างกายของเราเสมอ เพื่อให้ชีวิตของพระเยซูปรากฏในร่างกายของเราด้วย 11เพราะเราซึ่งยังมีชีวิตอยู่นั้น ถูกมอบไว้แก่ความตายเสมอเพราะเห็นแก่พระเยซู เพื่อให้ชีวิตของพระเยซูปรากฏในเนื้อหนังที่ตายได้ของเราด้วย 12ดังนั้น ความตายก็ทำงานอยู่ในเรา แต่ชีวิตก็ทำงานอยู่ในพวกท่าน 13และเรามีจิตวิญญาณแห่งความเชื่อแบบเดียวกัน ตามที่มีคำเขียนไว้ว่า ‘ข้าพเจ้าเชื่อ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงพูด’ เราเองก็เชื่อ ดังนั้นเราจึงพูด 14เพราะเรารู้ว่าพระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูเป็นขึ้นนั้น จะทรงให้เราเป็นขึ้นพร้อมกับพระเยซูด้วย และจะทรงนำเสนอเราพร้อมกับพวกท่าน 15เพราะทุกสิ่งเหล่านี้เป็นไปเพื่อพวกท่าน เพื่อพระคุณที่ทวีขึ้นโดยทางคนเป็นจำนวนมาก จะทำให้การขอบพระคุณล้นเหลือไปเพื่อพระเกียรติของพระเจ้า 16ดังนั้น เราจึงไม่ท้อใจ แม้ว่ามนุษย์ภายนอกของเรากำลังเสื่อมสลาย แต่มนุษย์ภายในของเราก็กำลังถูกทำให้กลับเป็นใหม่ทุกวัน 17เพราะความทุกข์ลำบากชั่วครู่ที่เบาของเรานี้ กำลังก่อให้เกิดภาระแห่งพระเกียรตินิรันดร์อย่างยิ่งใหญ่เกินกว่าจะเปรียบได้สำหรับเรา 18เพราะเราไม่เพ่งดูสิ่งที่มองเห็น แต่เพ่งดูสิ่งที่มองไม่เห็น เพราะสิ่งที่มองเห็นเป็นของชั่วคราว แต่สิ่งที่มองไม่เห็นเป็นนิรันดร์
← บทที่ 3บทที่ 5 →