บทที่ 19

1เมื่อกษัตริย์เฮเซคียาห์ทรงได้ยินรายงานนั้น ก็ทรงฉีกฉลองพระองค์ สวมผ้ากระสอบ แล้วเสด็จเข้าไปในพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า

2พระองค์ทรงส่งเอลียาคิมเจ้ากรมวัง เชบนาราชเลขา และบรรดาปุโรหิตอาวุโส ซึ่งล้วนสวมผ้ากระสอบ ไปหาอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะบุตรของอาโมศ

3ให้ไปทูลอิสยาห์ว่า “เฮเซคียาห์ตรัสดังนี้ว่า วันนี้เป็นวันแห่งความทุกข์ การกำราบ และความอัปยศ เหมือนเด็กถึงกำหนดคลอด แต่ไม่มีกำลังจะคลอดออกมา

4บางทีองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านจะทรงสดับถ้อยคำทั้งสิ้นของราบชาเคห์ ที่กษัตริย์แห่งอัสซีเรียนายของเขาใช้มาหมิ่นประมาทพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ และจะทรงกำราบเขาเพราะถ้อยคำที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านได้ทรงสดับ ฉะนั้นขอท่านอธิษฐานเผื่อคนที่เหลือรอดอยู่นี้ด้วย”

5เมื่อข้าราชการของกษัตริย์เฮเซคียาห์มาหาอิสยาห์

6อิสยาห์ก็ตอบว่า “จงไปบอกนายของท่านว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘อย่ากลัวถ้อยคำที่เจ้าได้ยิน ซึ่งบรรดาผู้รับใช้ของกษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้หมิ่นประมาทเรา

7ดูเถิด เราจะใส่วิญญาณอย่างหนึ่งในตัวเขา เขาจะได้ยินข่าวลือแล้วกลับไปยังแผ่นดินของตน และเราจะให้เขาล้มลงด้วยดาบในแผ่นดินนั้น’”

8เมื่อราบชาเคห์ได้ยินว่ากษัตริย์แห่งอัสซีเรียออกจากลาคีชแล้ว ก็ถอยกลับไปและพบกษัตริย์กำลังสู้รบกับเมืองลิบนาห์

9ฝ่ายเซนนาเคอริบได้ข่าวเรื่องทีรหะคาห์กษัตริย์แห่งคูชว่า “ดูเถิด เขายกทัพออกมาสู้รบกับท่านแล้ว” จึงทรงส่งผู้สื่อสารไปยังเฮเซคียาห์อีกครั้งว่า

10“จงบอกเฮเซคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า ‘อย่าให้พระเจ้าที่เจ้าวางใจหลอกลวงเจ้า โดยกล่าวว่ากรุงเยรูซาเล็มจะไม่ตกในมือกษัตริย์แห่งอัสซีเรีย

11ดูเถิด เจ้าก็ได้ยินแล้วว่าบรรดากษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้ทำอะไรกับแผ่นดินทั้งปวง คือทำลายล้างเสียสิ้น แล้วเจ้าจะรอดพ้นหรือ?

12พระของชนชาติที่บรรพบุรุษของเราทำลายไปนั้นได้ช่วยกู้พวกเขาหรือ? ทั้งโกซาน ฮาราน เรเซฟ และชาวเอเดนในเทลอัสซาร์?

13ไหนล่ะกษัตริย์ของเมืองฮามัท อารปัด เสฟารวาอิม เฮนา และอิฟวาห์?’”

14เฮเซคียาห์ทรงรับสาส์นจากมือผู้สื่อสาร อ่านแล้วก็เสด็จขึ้นไปยังพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วทรงคลี่สาส์นนั้นออกต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า

15เฮเซคียาห์ทรงอธิษฐานต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ประทับเหนือเครูบ พระองค์แต่ผู้เดียวทรงเป็นพระเจ้าเหนืออาณาจักรทั้งสิ้นในแผ่นดินโลก พระองค์ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก

16ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงเอียงพระกรรณสดับฟัง ขอทอดพระเนตรดู ขอสดับถ้อยคำของเซนนาเคอริบที่ใช้คนมาหมิ่นประมาทพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์

17ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นความจริงที่บรรดากษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้ทำลายชนชาติเหล่านี้และแผ่นดินของพวกเขาเสีย

18และได้โยนพระของพวกเขาลงในไฟทำลายเสีย เพราะพระเหล่านั้นไม่ใช่พระเจ้า เป็นเพียงไม้และหิน ผลงานจากมือมนุษย์

19บัดนี้ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากมือของเขา เพื่ออาณาจักรทั้งสิ้นในแผ่นดินโลกจะได้รู้ว่าพระองค์แต่ผู้เดียว ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงเป็นพระเจ้า”

20แล้วอิสยาห์บุตรของอาโมศก็ส่งคนไปทูลเฮเซคียาห์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าเรื่องเซนนาเคอริบกษัตริย์แห่งอัสซีเรียแล้ว

21นี่คือพระวจนะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกล่าวโทษเขาว่า ‘ธิดาพรหมจารีแห่งศิโยนดูหมิ่นและเยาะเย้ยเจ้า ธิดาแห่งเยรูซาเล็มสั่นศีรษะอยู่เบื้องหลังเจ้า

22เจ้าเย้ยหยันและหมิ่นประมาทผู้ใด? เจ้าขึ้นเสียงและเงยตาอย่างหยิ่งผยองต่อผู้ใด? ต่อองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอลน่ะสิ!

23เจ้าใช้ผู้ส่งสารมาเย้ยหยันองค์พระผู้เป็นเจ้า เจ้ากล่าวว่า ‘ด้วยรถรบมากมายของข้า ข้าได้ขึ้นไปถึงยอดเขาสูง ถึงที่ลึกที่สุดของเลบานอน ข้าได้โค่นต้นสนซีดาร์ที่สูงที่สุด ต้นสนไซเปรสที่งามที่สุด ข้าได้ไปถึงที่พักไกลสุด ป่าที่ทึบที่สุดของมัน

24ข้าได้ขุดบ่อและดื่มน้ำต่างแดน ด้วยฝ่าเท้าของข้า ข้าได้ทำให้ลำธารทั้งสิ้นของอียิปต์เหือดแห้ง’

25เจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่า เรากำหนดการนี้ไว้นานแล้ว เราวางแผนไว้แต่โบราณกาล บัดนี้เราได้ทำให้สำเร็จ คือให้เจ้าทำลายเมืองป้อมปราการให้เป็นกองซากปรักหักพัง

26ฉะนั้นชาวเมืองเหล่านั้นจึงสิ้นกำลัง ตกใจกลัวและอับอาย พวกเขาเป็นเหมือนต้นไม้ในทุ่ง หน่ออ่อนเขียวสด หญ้าบนหลังคา ที่ถูกแดดแผดเผาก่อนจะโตขึ้น

27แต่เรารู้ทุกอย่าง ทั้งการนั่งลง การเข้าออก และการเกรี้ยวกราดของเจ้าต่อเรา

28เพราะเจ้าเกรี้ยวกราดและหยิ่งผยองต่อเรา จนถึงหูของเราแล้ว เราจะเอาเบ็ดของเราเกี่ยวจมูกเจ้า และเอาบังเหียนของเราใส่ปากเจ้า แล้วหันเจ้ากลับไปตามทางที่เจ้ามา’

29นี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า เฮเซคียาห์เอ๋ย คือปีนี้เจ้าจะกินพืชที่งอกขึ้นเอง ปีที่สองก็กินพืชที่งอกจากนั้น แต่ปีที่สามเจ้าจงหว่านและเกี่ยว ปลูกสวนองุ่นและกินผลของมัน

30คนที่เหลือรอดแห่งวงศ์วานยูดาห์จะหยั่งรากลงข้างล่างและเกิดผลข้างบนอีกครั้ง

31เพราะจะมีคนที่เหลือรอดออกไปจากเยรูซาเล็ม และผู้รอดชีวิตออกไปจากภูเขาศิโยน ความกระตือรือร้นขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะกระทำการนี้

32ฉะนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสถึงกษัตริย์แห่งอัสซีเรียดังนี้ว่า ‘เขาจะไม่เข้ามาในเมืองนี้ หรือยิงธนูเข้ามา เขาจะไม่ยกโล่เข้ามาหน้าเมือง หรือก่อเชิงเทินล้อมเมือง

33เขาจะกลับไปตามทางที่เขามา และจะไม่เข้ามาในเมืองนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้แหละ

34เราจะปกป้องเมืองนี้และช่วยให้รอด เพราะเห็นแก่เราเองและเห็นแก่ดาวิดผู้รับใช้ของเรา’”

35ในคืนนั้นเอง ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ออกไปประหารคนในค่ายของอัสซีเรียหนึ่งแสนแปดหมื่นห้าพันคน เมื่อผู้คนตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ก็เห็นแต่ซากศพเกลื่อนกลาด

36เซนนาเคอริบกษัตริย์แห่งอัสซีเรียจึงทรงถอนทัพ เสด็จกลับไปประทับที่เมืองนีนะเวห์

37วันหนึ่งขณะที่ทรงนมัสการอยู่ในวิหารของพระนิสรอคพระของพระองค์ อัดรัมเมเลคและซาเรเซอร์โอรสของพระองค์ก็ปลงพระชนม์พระองค์ด้วยดาบ แล้วหนีไปยังแผ่นดินอารารัต และเอสารฮัดโดนราชโอรสขึ้นครองราชย์แทน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.