บทที่ 1

1และต่อมาหลังจากการตายของซาอูล เมื่อดาวิดกลับจากการตีชาวอามาเลก ดาวิดอาศัยอยู่ในศิเกลาคสองวัน 2และในวันที่สาม ดูเถิด มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายจากซาอูล และเสื้อผ้าของเขาถูกฉีก และดินบนศีรษะของเขา และเมื่อเขามาถึงดาวิด เขาก็ล้มลงดินและกราบไหว้ 3และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เจ้ามาจากที่ไหน?” และเขาพูดต่อดาวิดว่า “ข้าหนีมาจากค่ายของอิสราเอล” 4และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เกิดอะไรขึ้น? จงบอกข้าเถิด” และเขาพูดว่า “ประชาชนหนีจากการรบ และคนจำนวนมากล้มและตาย ซาอูลและโยนาธานบุตรของเขาก็ตายด้วย” 5และดาวิดพูดต่อเด็กหนุ่มที่บอกแก่เขาว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานบุตรของเขาตายแล้ว?” 6และเด็กหนุ่มที่บอกเขาพูดว่า “ข้าบังเอิญอยู่บนภูเขากิลโบอา และดูเถิด ซาอูลพิงอยู่บนหอกของเขา และดูเถิด รถม้าและพลม้าตามมาใกล้เขา 7และเขาหันมาดูเบื้องหลังและเห็นข้า เขาเรียกข้า และข้าตอบว่า “ข้าอยู่ที่นี่” 8และเขาพูดต่อข้าว่า “เจ้าเป็นใคร?” และข้าพูดต่อเขาว่า “ข้าเป็นชาวอามาเลก” 9และเขาพูดต่อข้าว่า “ขอจงยืนเหนือข้า และฆ่าข้า เพราะการสั่นไหวจับข้า เพราะชีวิตของข้ายังอยู่ในข้า” 10และข้ายืนเหนือเขาและฆ่าเขา เพราะข้ารู้ว่าเขาจะไม่มีชีวิตอยู่หลังจากที่เขาล้มลง และข้าเอามงกุฎที่อยู่บนศีรษะของเขาและกำไลที่อยู่บนแขนของเขา และข้านำมาให้เจ้านายของข้าที่นี่” 11และดาวิดจับเสื้อผ้าของตนและฉีกมัน และคนทั้งหมดที่อยู่กับเขาก็ทำเช่นเดียวกัน 12และพวกเขาคร่ำครวญและร้องไห้และอดอาหารจนถึงเย็นสำหรับซาอูลและสำหรับโยนาธานบุตรของเขา และสำหรับประชากรขององค์พระผู้เป็นเจ้า และสำหรับครัวเรือนของอิสราเอล เพราะพวกเขาล้มลงด้วยดาบ 13และดาวิดสอบถามเด็กหนุ่มที่บอกข่าวเขาว่า “เจ้ามาจากไหน?” และเขาพูดว่า “ข้าเป็นบุตรของชายต่างชาติ ชาวอามาเลก” 14และดาวิดพูดต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าจึงไม่กลัวที่จะยื่นมือของเจ้าเพื่อทำลายผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม?” 15และดาวิดเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งและพูดว่า “จงเข้าใกล้และฟันเขา” และเขาตีเขาและเขาก็ตาย 16และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เลือดของเจ้าจงอยู่บนศีรษะของเจ้า เพราะปากของเจ้าตอบต่อต้านเจ้า โดยพูดว่า ‘ข้าฆ่าผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม’” 17และดาวิดคร่ำครวญเพลงโศกนี้สำหรับซาอูลและสำหรับโยนาธานบุตรของเขา 18และเขาสั่งให้สอนบุตรของยูดาห์เพลงคันธนู ดูเถิด ถูกบันทึกในหนังสือยาชาร์ 19“เกียรติของเจ้า โอ อิสราเอล นอนถูกฆ่าบนที่สูงของเจ้า ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้ว! 20อย่าบอกในกัท อย่าประกาศในถนนของอัชเคโลน เกรงว่าบุตรหญิงของชาวฟิลิสเตียจะยินดี เกรงว่าบุตรหญิงของผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตจะเปรมปรีดิ์ 21โอ ภูเขาของกิลโบอา ขออย่ามีน้ำค้างหรือฝนเหนือเจ้า และทุ่งของเครื่องบูชา เพราะที่นั่น โล่ของผู้ยิ่งใหญ่ถูกทำให้แปดเปื้อน โล่ของซาอูล ไม่เจิมด้วยน้ำมันอีกแล้ว 22จากเลือดของผู้ถูกฆ่า จากไขมันของผู้ยิ่งใหญ่ คันธนูของโยนาธานไม่ถอยกลับ และดาบของซาอูลไม่กลับมาเปล่า 23ซาอูลและโยนาธาน เป็นที่รักและเป็นที่ชื่นชมในชีวิตของพวกเขา และในการตายของพวกเขา พวกเขาไม่ถูกแยก พวกเขาเร็วกว่าอินทรี พวกเขาแข็งแกร่งกว่าสิงโต 24โอ บุตรหญิงของอิสราเอล จงร้องไห้สำหรับซาอูล ผู้ห่มพวกเจ้าด้วยสีแดงเข้มและความหรูหรา ผู้ติดเครื่องประดับของทองคำเหนือเสื้อผ้าของพวกเจ้า 25ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้วในกลางการรบ! โยนาธานนอนถูกฆ่าบนที่สูงของเจ้า 26ข้าทุกข์เพราะเจ้า โอ พี่ชายของข้า โยนาธาน เจ้าเป็นที่ชื่นชมแก่ข้ามาก ความรักของเจ้าต่อข้านั้นอัศจรรย์ ยิ่งกว่าความรักของผู้หญิง 27ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้ว! และอาวุธของสงครามถูกทำลาย!”

1และต่อมาหลังจากการตายของซาอูล เมื่อดาวิดกลับจากการตีชาวอามาเลก ดาวิดอาศัยอยู่ในศิเกลาคสองวัน

2และในวันที่สาม ดูเถิด มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายจากซาอูล และเสื้อผ้าของเขาถูกฉีก และดินบนศีรษะของเขา และเมื่อเขามาถึงดาวิด เขาก็ล้มลงดินและกราบไหว้

3และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เจ้ามาจากที่ไหน?” และเขาพูดต่อดาวิดว่า “ข้าหนีมาจากค่ายของอิสราเอล”

4และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เกิดอะไรขึ้น? จงบอกข้าเถิด” และเขาพูดว่า “ประชาชนหนีจากการรบ และคนจำนวนมากล้มและตาย ซาอูลและโยนาธานบุตรของเขาก็ตายด้วย”

5และดาวิดพูดต่อเด็กหนุ่มที่บอกแก่เขาว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าซาอูลและโยนาธานบุตรของเขาตายแล้ว?”

6และเด็กหนุ่มที่บอกเขาพูดว่า “ข้าบังเอิญอยู่บนภูเขากิลโบอา และดูเถิด ซาอูลพิงอยู่บนหอกของเขา และดูเถิด รถม้าและพลม้าตามมาใกล้เขา

7และเขาหันมาดูเบื้องหลังและเห็นข้า เขาเรียกข้า และข้าตอบว่า “ข้าอยู่ที่นี่”

8และเขาพูดต่อข้าว่า “เจ้าเป็นใคร?” และข้าพูดต่อเขาว่า “ข้าเป็นชาวอามาเลก”

9และเขาพูดต่อข้าว่า “ขอจงยืนเหนือข้า และฆ่าข้า เพราะการสั่นไหวจับข้า เพราะชีวิตของข้ายังอยู่ในข้า”

10และข้ายืนเหนือเขาและฆ่าเขา เพราะข้ารู้ว่าเขาจะไม่มีชีวิตอยู่หลังจากที่เขาล้มลง และข้าเอามงกุฎที่อยู่บนศีรษะของเขาและกำไลที่อยู่บนแขนของเขา และข้านำมาให้เจ้านายของข้าที่นี่”

11และดาวิดจับเสื้อผ้าของตนและฉีกมัน และคนทั้งหมดที่อยู่กับเขาก็ทำเช่นเดียวกัน

12และพวกเขาคร่ำครวญและร้องไห้และอดอาหารจนถึงเย็นสำหรับซาอูลและสำหรับโยนาธานบุตรของเขา และสำหรับประชากรขององค์พระผู้เป็นเจ้า และสำหรับครัวเรือนของอิสราเอล เพราะพวกเขาล้มลงด้วยดาบ

13และดาวิดสอบถามเด็กหนุ่มที่บอกข่าวเขาว่า “เจ้ามาจากไหน?” และเขาพูดว่า “ข้าเป็นบุตรของชายต่างชาติ ชาวอามาเลก”

14และดาวิดพูดต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าจึงไม่กลัวที่จะยื่นมือของเจ้าเพื่อทำลายผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม?”

15และดาวิดเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งและพูดว่า “จงเข้าใกล้และฟันเขา” และเขาตีเขาและเขาก็ตาย

16และดาวิดพูดต่อเขาว่า “เลือดของเจ้าจงอยู่บนศีรษะของเจ้า เพราะปากของเจ้าตอบต่อต้านเจ้า โดยพูดว่า ‘ข้าฆ่าผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม’”

17และดาวิดคร่ำครวญเพลงโศกนี้สำหรับซาอูลและสำหรับโยนาธานบุตรของเขา

18และเขาสั่งให้สอนบุตรของยูดาห์เพลงคันธนู ดูเถิด ถูกบันทึกในหนังสือยาชาร์

19“เกียรติของเจ้า โอ อิสราเอล นอนถูกฆ่าบนที่สูงของเจ้า ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้ว!

20อย่าบอกในกัท อย่าประกาศในถนนของอัชเคโลน เกรงว่าบุตรหญิงของชาวฟิลิสเตียจะยินดี เกรงว่าบุตรหญิงของผู้ไม่ได้เข้าสุหนัตจะเปรมปรีดิ์

21โอ ภูเขาของกิลโบอา ขออย่ามีน้ำค้างหรือฝนเหนือเจ้า และทุ่งของเครื่องบูชา เพราะที่นั่น โล่ของผู้ยิ่งใหญ่ถูกทำให้แปดเปื้อน โล่ของซาอูล ไม่เจิมด้วยน้ำมันอีกแล้ว

22จากเลือดของผู้ถูกฆ่า จากไขมันของผู้ยิ่งใหญ่ คันธนูของโยนาธานไม่ถอยกลับ และดาบของซาอูลไม่กลับมาเปล่า

23ซาอูลและโยนาธาน เป็นที่รักและเป็นที่ชื่นชมในชีวิตของพวกเขา และในการตายของพวกเขา พวกเขาไม่ถูกแยก พวกเขาเร็วกว่าอินทรี พวกเขาแข็งแกร่งกว่าสิงโต

24โอ บุตรหญิงของอิสราเอล จงร้องไห้สำหรับซาอูล ผู้ห่มพวกเจ้าด้วยสีแดงเข้มและความหรูหรา ผู้ติดเครื่องประดับของทองคำเหนือเสื้อผ้าของพวกเจ้า

25ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้วในกลางการรบ! โยนาธานนอนถูกฆ่าบนที่สูงของเจ้า

26ข้าทุกข์เพราะเจ้า โอ พี่ชายของข้า โยนาธาน เจ้าเป็นที่ชื่นชมแก่ข้ามาก ความรักของเจ้าต่อข้านั้นอัศจรรย์ ยิ่งกว่าความรักของผู้หญิง

27ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายล้มลงเสียแล้ว! และอาวุธของสงครามถูกทำลาย!”

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.