บทที่ 4

1ขณะที่ท่านทั้งสองกำลังกล่าวแก่ประชาชนอยู่นั้น พวกปุโรหิต นายทหารรักษาพระวิหาร และพวกสะดูสีก็เข้ามาหาท่านทั้งสอง 2พวกเขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะท่านทั้งสองกำลังสั่งสอนประชาชนและประกาศเรื่องการเป็นขึ้นมาจากความตายในพระเยซู 3พวกเขาจึงจับกุมท่านทั้งสองและนำไปคุมขังไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น เพราะเวลานั้นเป็นเวลาเย็นแล้ว 4แต่หลายคนที่ได้ยินพระวจนะนั้นก็เชื่อ และจำนวนผู้ชายที่เชื่อก็เพิ่มขึ้นเป็นประมาณห้าพันคน 5วันรุ่งขึ้น พวกผู้ปกครอง พวกผู้อาวุโส และพวกธรรมาจารย์ของพวกเขาก็ประชุมกันที่กรุงเยรูซาเล็ม 6รวมทั้งอันนาสผู้เป็นมหาปุโรหิต คายาฟาส ยอห์น อเล็กซานเดอร์ และทุกคนที่สืบเชื้อสายจากตระกูลมหาปุโรหิต 7พวกเขาให้ท่านทั้งสองยืนอยู่ตรงกลาง แล้วไต่สวนว่า “พวกท่านกระทำสิ่งนี้ด้วยฤทธิ์อำนาจใด หรือในนามของผู้ใด?” 8ครั้งนั้นเปโตรเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ กล่าวแก่พวกเขาว่า “ท่านผู้ปกครองและท่านผู้อาวุโสของประชาชนเอ๋ย 9ถ้าพวกเราถูกไต่สวนในวันนี้เพราะการทำดีต่อคนทุพพลภาพคนหนึ่ง ว่าชายคนนี้ได้รับการรักษาให้หายโดยวิธีใด 10ก็ขอให้ท่านทั้งหลายและประชาชนอิสราเอลทั้งปวงทราบเถิดว่า โดยพระนามของพระเยซูคริสต์ชาวนาซาเร็ธ ผู้ที่พวกท่านได้ตรึงบนกางเขน ผู้ที่พระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นมาจากความตาย โดยพระนามนั้นเอง ชายคนนี้จึงยืนอยู่ต่อหน้าพวกท่านในสภาพที่หายดีแล้ว 11พระเยซูนี้คือ ‘ศิลาที่พวกท่านผู้เป็นช่างก่อสร้างได้ดูหมิ่นและทอดทิ้ง ซึ่งกลับกลายเป็นศิลามุมเอก’ 12ในผู้อื่นไม่มีความรอด เพราะไม่มีนามอื่นใดใต้ฟ้าสวรรค์ที่ประทานไว้ในหมู่มนุษย์ ซึ่งเราจะต้องรอดโดยนามนั้น” 13เมื่อพวกเขาเห็นความกล้าหาญของเปโตรและยอห์น และตระหนักว่าท่านทั้งสองเป็นคนไม่มีการศึกษาและเป็นคนธรรมดาสามัญ พวกเขาก็อัศจรรย์ใจ และจำได้ว่าท่านทั้งสองเคยอยู่กับพระเยซู 14และเมื่อเห็นชายที่ได้รับการรักษาให้หายยืนอยู่กับท่านทั้งสอง พวกเขาก็ไม่มีสิ่งใดจะโต้แย้งได้ 15เมื่อสั่งให้ท่านทั้งสองออกไปจากสภาแซนเฮดริน พวกเขาก็ปรึกษากันเอง 16กล่าวว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกับคนเหล่านี้? ที่ว่าพวกเขาได้ทำหมายสำคัญอันเด่นชัด เป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม และพวกเราก็ปฏิเสธไม่ได้ 17แต่เพื่อไม่ให้เรื่องนี้แพร่ออกไปในหมู่ประชาชนมากยิ่งขึ้น ให้เราขู่พวกเขาไม่ให้กล่าวในนามนี้กับผู้ใดอีกต่อไป” 18แล้วพวกเขาก็เรียกท่านทั้งสองเข้ามา สั่งไม่ให้กล่าวหรือสั่งสอนในพระนามของพระเยซูเลยแม้แต่น้อย 19แต่เปโตรและยอห์นตอบพวกเขาว่า “จงพิจารณาเองเถิดว่า การเชื่อฟังพวกท่านยิ่งกว่าเชื่อฟังพระเจ้านั้น เป็นสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระเจ้าหรือไม่ 20เพราะเราไม่อาจจะไม่กล่าวถึงสิ่งที่เราได้เห็นและได้ยินมา” 21เมื่อขู่ท่านทั้งสองอีก พวกเขาก็ปล่อยท่านทั้งสองไป โดยหาวิธีที่จะลงโทษไม่ได้ เพราะเกรงประชาชน เนื่องจากทุกคนต่างถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าสำหรับสิ่งที่ได้เกิดขึ้น 22ด้วยว่าชายผู้เกิดเหตุหมายสำคัญแห่งการรักษาครั้งนี้นั้น มีอายุกว่าสี่สิบปี 23เมื่อได้รับการปล่อยตัวแล้ว ท่านทั้งสองก็กลับไปหาพวกของตน และเล่าทุกสิ่งที่พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้อาวุโสได้กล่าวแก่ท่านทั้งสอง 24เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้น ก็พร้อมใจกันเปล่งเสียงทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอำนาจสูงสุด พระองค์ทรงเป็นผู้สร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และสรรพสิ่งซึ่งอยู่ในนั้น 25พระองค์ได้ตรัสโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผ่านปากของดาวิด บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายและผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘เหตุใดบรรดาประชาชาติจึงเดือดดาลเกรี้ยวกราด และชนชาติทั้งหลายคิดการในสิ่งที่เปล่าประโยชน์? 26บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกยืนประจัญ และพวกผู้ปกครองชุมนุมพร้อมกัน เพื่อต่อสู้องค์พระผู้เป็นเจ้าและผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้’ 27ด้วยว่าทั้งเฮโรดและปอนทิอัสปีลาต พร้อมด้วยคนต่างชาติและประชาชนอิสราเอล ได้ชุมนุมกันจริงๆ ในนครนี้ เพื่อต่อสู้พระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ 28เพื่อกระทำทุกสิ่งที่พระหัตถ์และพระประสงค์ของพระองค์ได้ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้าให้เกิดขึ้น 29บัดนี้ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงทอดพระเนตรคำขู่ของพวกเขา และขอประทานให้ผู้รับใช้ของพระองค์กล่าวพระวจนะของพระองค์ด้วยความกล้าหาญทุกประการ 30โดยการทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกเพื่อรักษาให้หาย และเพื่อให้มีหมายสำคัญและการอัศจรรย์เกิดขึ้นโดยพระนามของพระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์” 31เมื่ออธิษฐานเสร็จแล้ว สถานที่ซึ่งพวกเขาประชุมกันอยู่ก็สั่นสะเทือน และทุกคนก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และได้กล่าวพระวจนะของพระเจ้าด้วยความกล้าหาญ 32ฝ่ายผู้เชื่อจำนวนมากนั้นต่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ไม่มีใครถือว่าทรัพย์สิ่งใดๆ ของตนเป็นของส่วนตัว แต่ทุกสิ่งเป็นของส่วนกลางในหมู่พวกเขา 33บรรดาอัครทูตเป็นพยานถึงการคืนพระชนม์ขององค์พระเยซูเจ้าด้วยฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ และพระคุณอันใหญ่หลวงอยู่เหนือพวกเขาทุกคน 34เพราะในหมู่พวกเขาไม่มีใครขาดสิ่งใด ด้วยว่าทุกคนที่เป็นเจ้าของที่ดินหรือบ้านเรือนก็พากันขาย และนำเงินที่ได้จากการขายมา 35และวางไว้ที่แทบเท้าของบรรดาอัครทูต แล้วก็จัดแจกให้แก่ทุกคนตามที่แต่ละคนต้องการ 36ฝ่ายโยเซฟผู้ที่บรรดาอัครทูตได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า บารนาบัส (แปลว่า ‘บุตรแห่งการหนุนใจ’) เป็นชาวเผ่าเลวี เกิดที่เกาะไซปรัส 37ได้ขายที่นาของตน นำเงินมาวางไว้ที่แทบเท้าของบรรดาอัครทูต

1ขณะที่ท่านทั้งสองกำลังกล่าวแก่ประชาชนอยู่นั้น พวกปุโรหิต นายทหารรักษาพระวิหาร และพวกสะดูสีก็เข้ามาหาท่านทั้งสอง

2พวกเขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะท่านทั้งสองกำลังสั่งสอนประชาชนและประกาศเรื่องการเป็นขึ้นมาจากความตายในพระเยซู

บริบท: พวกสะดูสีปฏิเสธความเชื่อเรื่องการเป็นขึ้นจากความตาย (ลูกา 20:27; กิจการ 23:8) เพราะพวกเขายอมรับเฉพาะคัมภีร์โทราห์ของโมเสสเป็นอำนาจสูงสุด และไม่เห็นว่าคัมภีร์ทั้งห้าสอนเรื่องการเป็นขึ้น ดังนั้นการที่อัครทูตประกาศไม่เพียงว่าพระเยซูทรงเป็นขึ้นจากความตาย แต่ว่าการคืนพระชนม์ของพระองค์ยืนยันและเปิดทางการเป็นขึ้นของประชาชนทั่วไปด้วย จึงเป็นการโจมตีคำสอนของพวกสะดูสีโดยตรง — ทั้งในระดับเทววิทยาและอำนาจทางศาสนา

3พวกเขาจึงจับกุมท่านทั้งสองและนำไปคุมขังไว้จนถึงวันรุ่งขึ้น เพราะเวลานั้นเป็นเวลาเย็นแล้ว

4แต่หลายคนที่ได้ยินพระวจนะนั้นก็เชื่อ และจำนวนผู้ชายที่เชื่อก็เพิ่มขึ้นเป็นประมาณห้าพันคน

บริบท: ยอดห้าพันคนนับเฉพาะผู้ชาย ซึ่งตามแบบแผนการนับของพระคัมภีร์ (อพยพ 12:37; มัทธิว 14:21) ไม่รวมผู้หญิงและเด็ก ตามสถิติการแบ่งครอบครัวในสมัยโบราณ ชุมชนผู้เชื่อที่แท้จริงจึงอาจมีขนาดราวหมื่นถึงหมื่นห้าพันคน เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังเทศกาลเพนเทคอสต์ที่มีผู้เชื่อ 3,000 คน (กิจการ 2:41) การเติบโตอย่างรวดเร็วนี้เกิดท่ามกลางการต่อต้านอันรุนแรง เป็นพยานว่าการจำคุกไม่อาจหยุดยั้งการเติบโตของคริสตจักร

5วันรุ่งขึ้น พวกผู้ปกครอง พวกผู้อาวุโส และพวกธรรมาจารย์ของพวกเขาก็ประชุมกันที่กรุงเยรูซาเล็ม

6รวมทั้งอันนาสผู้เป็นมหาปุโรหิต คายาฟาส ยอห์น อเล็กซานเดอร์ และทุกคนที่สืบเชื้อสายจากตระกูลมหาปุโรหิต

บริบท: อันนาสถูกปลดจากตำแหน่งมหาปุโรหิตโดยวาเลริอุส กราตุส ผู้ปกครองโรมันในปี ค.ศ. 15 แต่ชาวยิวยังคงถือว่าเขาเป็นมหาปุโรหิตที่ถูกต้องตามกฎหมายพระคัมภีร์ (เลวีนิติ 21:10 บัญญัติให้ดำรงตำแหน่งจนสิ้นชีวิต) คายาฟาสซึ่งเป็นบุตรเขยของอันนาส เป็นมหาปุโรหิตอย่างเป็นทางการของโรมันในเวลานั้น (ค.ศ. 18-36) เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 30-31 ครอบครัวมหาปุโรหิตเดียวกันที่ยืนขึ้นต่อสู้พระเยซู (ลูกา 3:2; ยอห์น 18:13, 24) บัดนี้ตั้งตนต่อสู้พยานของพระองค์ โครงสร้างอำนาจเดิม ปฏิกิริยาเดิม

7พวกเขาให้ท่านทั้งสองยืนอยู่ตรงกลาง แล้วไต่สวนว่า “พวกท่านกระทำสิ่งนี้ด้วยฤทธิ์อำนาจใด หรือในนามของผู้ใด?”

8ครั้งนั้นเปโตรเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ กล่าวแก่พวกเขาว่า “ท่านผู้ปกครองและท่านผู้อาวุโสของประชาชนเอ๋ย

บริบท: การที่เปโตรเต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการตอบศาลสูงสุด เป็นการทำให้คำสัญญาของพระเยซูสำเร็จตามตัวอักษรว่า “เมื่อพวกเขานำท่านไปยังธรรมศาลา ผู้ครอบครอง และผู้มีอำนาจ อย่ากระวนกระวายว่าจะแก้ข้อกล่าวหาอย่างไรหรือจะพูดอะไร เพราะในเวลานั้นเอง พระวิญญาณบริสุทธิ์จะทรงสอนท่านว่าควรพูดอะไร” (ลูกา 12:11-12) เปโตรซึ่งเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนเคยปฏิเสธพระเยซูต่อหน้าสาวใช้ บัดนี้ยืนหยัดต่อหน้าผู้มีอำนาจสูงสุดของชาวยิวด้วยความกล้าหาญของพระวิญญาณ

9ถ้าพวกเราถูกไต่สวนในวันนี้เพราะการทำดีต่อคนทุพพลภาพคนหนึ่ง ว่าชายคนนี้ได้รับการรักษาให้หายโดยวิธีใด

10ก็ขอให้ท่านทั้งหลายและประชาชนอิสราเอลทั้งปวงทราบเถิดว่า โดยพระนามของพระเยซูคริสต์ชาวนาซาเร็ธ ผู้ที่พวกท่านได้ตรึงบนกางเขน ผู้ที่พระเจ้าทรงให้เป็นขึ้นมาจากความตาย โดยพระนามนั้นเอง ชายคนนี้จึงยืนอยู่ต่อหน้าพวกท่านในสภาพที่หายดีแล้ว

11พระเยซูนี้คือ ‘ศิลาที่พวกท่านผู้เป็นช่างก่อสร้างได้ดูหมิ่นและทอดทิ้ง ซึ่งกลับกลายเป็นศิลามุมเอก’

บริบท: สดุดี 118:22 เป็นบทสวดยิวที่ร้องในเทศกาลปัสกาและเทศกาลอยู่เพิง พูดถึงการกอบกู้อย่างน่าอัศจรรย์ของพระเจ้า พระเยซูเองอ้างข้อนี้เป็นภาพของพระองค์ในคำอุปมาเจ้าของสวนองุ่น (ลูกา 20:17) บัดนี้เปโตรยกกลับมาใช้ต่อหน้าผู้ที่ตัดสินพระเยซู — ผู้ฟังคำสอนของพระเยซู อยู่ในห้องเดียวกับเปโตร พวกเขาจำได้ว่าพระองค์ตรัสเรื่องนี้ต่อต้านพวกเขา เปโตรเปรียบเทียบพวกเขาเป็น “ช่างก่อสร้าง” ที่ปฏิเสธศิลาก้อนสำคัญที่สุด — พระเมสสิยาห์ที่พระเจ้าเองทรงเลือก — แต่แม้พวกเขาจะทอดทิ้งไป พระเจ้าก็ได้ทรงยกพระเยซูขึ้นเป็นศิลามุมเอกของพระนิเวศใหม่ของพระองค์ ซึ่งเป็นคริสตจักร

12ในผู้อื่นไม่มีความรอด เพราะไม่มีนามอื่นใดใต้ฟ้าสวรรค์ที่ประทานไว้ในหมู่มนุษย์ ซึ่งเราจะต้องรอดโดยนามนั้น”

บริบท: ประโยคนี้เป็นหนึ่งในคำประกาศที่เด็ดขาดที่สุดในพระคัมภีร์เกี่ยวกับความเป็นเอกของพระเยซู — ไม่มีเส้นทางแห่งความรอดอื่นเลย การเชื่อมโยงระหว่าง “พระนาม” (โอโนมา) กับ “ความรอด” (โซเตเรีย) สะท้อนความเข้าใจแบบเซมิติก — “พระนาม” หมายถึงตัวตนและอำนาจของบุคคลทั้งหมด ชื่อ “เยซู” (อีซูส ในภาษากรีก / เยชูอาห์ ในภาษาฮีบรู) แปลตรงตัวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงช่วยให้รอด” (มัทธิว 1:21) เปโตรกำลังกล่าวว่า ความหมายของชื่อนี้ในพระเยซูได้สำเร็จแล้วอย่างบริบูรณ์ — ไม่มีชื่ออื่นที่มีความหมายเช่นนี้ และความรอดคือพระพรที่พระเจ้าทรง “ประทาน” ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์บรรลุด้วยตนเอง

13เมื่อพวกเขาเห็นความกล้าหาญของเปโตรและยอห์น และตระหนักว่าท่านทั้งสองเป็นคนไม่มีการศึกษาและเป็นคนธรรมดาสามัญ พวกเขาก็อัศจรรย์ใจ และจำได้ว่าท่านทั้งสองเคยอยู่กับพระเยซู

14และเมื่อเห็นชายที่ได้รับการรักษาให้หายยืนอยู่กับท่านทั้งสอง พวกเขาก็ไม่มีสิ่งใดจะโต้แย้งได้

15เมื่อสั่งให้ท่านทั้งสองออกไปจากสภาแซนเฮดริน พวกเขาก็ปรึกษากันเอง

16กล่าวว่า “พวกเราจะทำอย่างไรกับคนเหล่านี้? ที่ว่าพวกเขาได้ทำหมายสำคัญอันเด่นชัด เป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคนที่อาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม และพวกเราก็ปฏิเสธไม่ได้

17แต่เพื่อไม่ให้เรื่องนี้แพร่ออกไปในหมู่ประชาชนมากยิ่งขึ้น ให้เราขู่พวกเขาไม่ให้กล่าวในนามนี้กับผู้ใดอีกต่อไป”

18แล้วพวกเขาก็เรียกท่านทั้งสองเข้ามา สั่งไม่ให้กล่าวหรือสั่งสอนในพระนามของพระเยซูเลยแม้แต่น้อย

19แต่เปโตรและยอห์นตอบพวกเขาว่า “จงพิจารณาเองเถิดว่า การเชื่อฟังพวกท่านยิ่งกว่าเชื่อฟังพระเจ้านั้น เป็นสิ่งที่ถูกต้องในสายพระเนตรของพระเจ้าหรือไม่

บริบท: หลักการที่เปโตรและยอห์นวางไว้ในข้อนี้กลายเป็นรากฐานของ “การไม่เชื่อฟังของคริสเตียนด้วยเหตุผลทางศีลธรรม” ตลอดประวัติศาสตร์ — เมื่อกฎหมายของมนุษย์ขัดกับพระบัญญัติของพระเจ้าโดยตรง ผู้เชื่อต้องเลือกเชื่อฟังพระเจ้า (เปรียบเทียบกับดาเนียล 3:16-18; 6:10 เรื่องสามสหายในเตาไฟและดาเนียลอธิษฐานต่อเนื่องแม้มีพระราชกฤษฎีกา; เอสเธอร์ 4:16 เอสเธอร์เข้าเฝ้ากษัตริย์โดยไม่ถูกเรียก) สังเกตว่าเปโตรไม่ปฏิเสธอำนาจของสภาโดยทั่วไป — เขาเพียงชี้ให้พวกเขาเองเป็นผู้ตัดสินในกรอบของกฎหมายยิวเอง — แต่คำตัดสินที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือ การเชื่อฟังพระเจ้าสำคัญกว่า

20เพราะเราไม่อาจจะไม่กล่าวถึงสิ่งที่เราได้เห็นและได้ยินมา”

21เมื่อขู่ท่านทั้งสองอีก พวกเขาก็ปล่อยท่านทั้งสองไป โดยหาวิธีที่จะลงโทษไม่ได้ เพราะเกรงประชาชน เนื่องจากทุกคนต่างถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าสำหรับสิ่งที่ได้เกิดขึ้น

22ด้วยว่าชายผู้เกิดเหตุหมายสำคัญแห่งการรักษาครั้งนี้นั้น มีอายุกว่าสี่สิบปี

23เมื่อได้รับการปล่อยตัวแล้ว ท่านทั้งสองก็กลับไปหาพวกของตน และเล่าทุกสิ่งที่พวกหัวหน้าปุโรหิตและพวกผู้อาวุโสได้กล่าวแก่ท่านทั้งสอง

24เมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้น ก็พร้อมใจกันเปล่งเสียงทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอำนาจสูงสุด พระองค์ทรงเป็นผู้สร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และสรรพสิ่งซึ่งอยู่ในนั้น

บริบท: การอธิษฐานของคริสตจักรยุคแรกในเวลาที่ถูกกดดันนั้น ไม่ได้เริ่มจากการร้องขอการปกป้อง แต่เริ่มจากการยืนยันพระลักษณะและอำนาจอธิปไตยของพระเจ้า การเรียกพระเจ้าว่า “เจ้าชีวิต” (เดสโปทาส) — คำที่ใช้กับเจ้าของทาสในสมัยโบราณ — เป็นการยอมรับว่าพวกเขาเป็นของพระองค์อย่างสมบูรณ์ สูตร “ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และสรรพสิ่งในนั้น” เป็นการสารภาพความเชื่อที่คัดมาจากอพยพ 20:11 และสดุดี 146:6 ซึ่งเตือนว่า พระเจ้าผู้สร้างสรรพสิ่งไม่ได้ถูกคุกคามโดยสภาใดเลย

25พระองค์ได้ตรัสโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ผ่านปากของดาวิด บรรพบุรุษของข้าพระองค์ทั้งหลายและผู้รับใช้ของพระองค์ว่า ‘เหตุใดบรรดาประชาชาติจึงเดือดดาลเกรี้ยวกราด และชนชาติทั้งหลายคิดการในสิ่งที่เปล่าประโยชน์?

บริบท: การอ้างพระคัมภีร์ข้อนี้คือสดุดี 2:1 ซึ่งเป็นสดุดีแห่งการสถาปนากษัตริย์ของอิสราเอล — ในภาพใหญ่คือการที่บรรดากษัตริย์ต่างชาติพยายามยกทัพก่อการกบฏต่อกษัตริย์ที่พระเจ้าทรงเจิม แต่ในพระคัมภีร์ใหม่ สดุดี 2 ถือว่าเป็นคำพยากรณ์เกี่ยวกับพระเมสสิยาห์อย่างชัดเจน ผู้เชื่อยุคแรกมองว่าการคุมขังและข่มขู่โดยสภาแซนเฮดรินเป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์ — ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอยในคริสตจักรที่ต่อสู้เพื่อพระเยซู พวกเขาคือชุมชนแห่งพระเมสสิยาห์ และคำวิจารณ์ของสดุดีต่อผู้ต่อต้านพระเจ้าก็เป็นคำพิพากษาต่อสภาด้วย

26บรรดากษัตริย์แห่งแผ่นดินโลกยืนประจัญ และพวกผู้ปกครองชุมนุมพร้อมกัน เพื่อต่อสู้องค์พระผู้เป็นเจ้าและผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้’

27ด้วยว่าทั้งเฮโรดและปอนทิอัสปีลาต พร้อมด้วยคนต่างชาติและประชาชนอิสราเอล ได้ชุมนุมกันจริงๆ ในนครนี้ เพื่อต่อสู้พระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์ ผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้

บริบท: ผู้เชื่อยุคแรกนำเหตุการณ์การตรึงพระเยซูมาเปรียบกับสดุดี 2 อย่างตรงๆ “กษัตริย์แห่งแผ่นดินโลก” = เฮโรด, “พวกผู้ปกครอง” = ปีลาต, “ประชาชาติ” = ชาวโรมัน (ทหารที่ตรึงพระเยซู), “ชนชาติทั้งหลาย” = ประชาชนอิสราเอล สี่ฝ่ายที่ปกติเป็นศัตรูกัน — กษัตริย์ยิวผู้เป็นผู้สมรู้ของโรม, อุปราชโรมัน, ทหารต่างชาติ, ฝูงชนชาวยิว — กลับรวมตัวกันชั่วคราวเพื่อต่อต้านบุคคลคนเดียว นั่นคือพระเยซู การรวมพลังของศัตรูที่ไม่คาดคิดเช่นนี้เป็นหลักฐานของอำนาจของพระองค์ และเป็นการสำเร็จตามคำพยากรณ์

28เพื่อกระทำทุกสิ่งที่พระหัตถ์และพระประสงค์ของพระองค์ได้ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้าให้เกิดขึ้น

บริบท: ข้อนี้เป็นการยืนยันสำคัญของพระสัมพันธ์ระหว่างอำนาจอธิปไตยของพระเจ้ากับความรับผิดชอบของมนุษย์ — ผู้ที่ตรึงพระเยซูกระทำผิดทางศีลธรรม (กิจการ 2:23; 3:14-15) แต่ในขณะเดียวกัน การกระทำของพวกเขาก็เป็นการ “ทำตามที่พระหัตถ์และพระประสงค์ของพระเจ้าได้ทรงกำหนดไว้ล่วงหน้า” ให้เกิดขึ้น ความจริงสองประการไม่ได้ขัดกัน — พระเจ้าสามารถทรงใช้การกระทำที่ชั่วร้ายของมนุษย์เพื่อให้บรรลุแผนงานแห่งการไถ่ของพระองค์ — เหมือนกรณีของโยเซฟในปฐมกาล 50:20 “แผนการเจ้าที่หมายจะทำร้ายเรา พระเจ้าทรงเปลี่ยนให้กลายเป็นสิ่งดี”

29บัดนี้ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงทอดพระเนตรคำขู่ของพวกเขา และขอประทานให้ผู้รับใช้ของพระองค์กล่าวพระวจนะของพระองค์ด้วยความกล้าหาญทุกประการ

30โดยการทรงยื่นพระหัตถ์ของพระองค์ออกเพื่อรักษาให้หาย และเพื่อให้มีหมายสำคัญและการอัศจรรย์เกิดขึ้นโดยพระนามของพระเยซูผู้รับใช้บริสุทธิ์ของพระองค์”

31เมื่ออธิษฐานเสร็จแล้ว สถานที่ซึ่งพวกเขาประชุมกันอยู่ก็สั่นสะเทือน และทุกคนก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และได้กล่าวพระวจนะของพระเจ้าด้วยความกล้าหาญ

บริบท: เหตุการณ์นี้มักเรียกกันว่า “เพนเทคอสต์ครั้งที่สอง” เพราะสะท้อนประสบการณ์ในกิจการบทที่ 2 ในรูปแบบย่อ (ลม พระวิญญาณ การพูดด้วยความกล้า) การสั่นสะเทือนของสถานที่อธิษฐานเป็นสัญลักษณ์ในพันธสัญญาเดิมของการทรงปรากฏพระองค์ของพระเจ้า (อพยพ 19:18 ที่ภูเขาซีนาย; อิสยาห์ 6:4 การทรงเรียกของอิสยาห์; สดุดี 114:7) เป็นคำตอบโดยตรงต่อคำขอเรื่องความกล้าหาญ — คำขอที่ได้รับคำตอบทันทีในรูปแบบที่มองเห็นและได้ยิน พระเจ้าทรงเชื่อมคำขอของคริสตจักรกับพระประสงค์ของพระองค์

32ฝ่ายผู้เชื่อจำนวนมากนั้นต่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ไม่มีใครถือว่าทรัพย์สิ่งใดๆ ของตนเป็นของส่วนตัว แต่ทุกสิ่งเป็นของส่วนกลางในหมู่พวกเขา

บริบท: คริสตจักรยุคแรกในเยรูซาเล็มปฏิบัติรูปแบบการแบ่งปันทรัพย์สินที่เข้มข้นอย่างสมัครใจ (เปรียบเทียบกิจการ 2:44-45) นี่ไม่ใช่การบังคับหรือคอมมิวนิสต์ยุคโบราณ — ทรัพย์สินส่วนตัวยังคงถือครองได้ (กิจการ 5:4 ชี้ชัดว่าอานันยาสเป็นเจ้าของที่ดินก่อนและหลังการขาย) แต่เป็นการปฏิบัติว่า “ที่ฉันมี เธอมีด้วย” — ทรัพย์สินถูกถือว่าเป็นเครื่องมือแห่งการรักเพื่อนบ้านตามที่จำเป็น รูปแบบเยรูซาเล็มนี้ไม่ได้แผ่ไปทั่วคริสตจักรพันธสัญญาใหม่ (อันติโอก โครินธ์ และคริสตจักรเปาโลใช้รูปแบบอื่น — ผู้เชื่อเก็บทรัพย์สินและให้โดยสมัครใจ) แต่จิตวิญญาณของการเสียสละเพื่อกันและกันเป็นหัวใจร่วมของคริสตจักรทุกยุค

33บรรดาอัครทูตเป็นพยานถึงการคืนพระชนม์ขององค์พระเยซูเจ้าด้วยฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ และพระคุณอันใหญ่หลวงอยู่เหนือพวกเขาทุกคน

34เพราะในหมู่พวกเขาไม่มีใครขาดสิ่งใด ด้วยว่าทุกคนที่เป็นเจ้าของที่ดินหรือบ้านเรือนก็พากันขาย และนำเงินที่ได้จากการขายมา

35และวางไว้ที่แทบเท้าของบรรดาอัครทูต แล้วก็จัดแจกให้แก่ทุกคนตามที่แต่ละคนต้องการ

36ฝ่ายโยเซฟผู้ที่บรรดาอัครทูตได้ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า บารนาบัส (แปลว่า ‘บุตรแห่งการหนุนใจ’) เป็นชาวเผ่าเลวี เกิดที่เกาะไซปรัส

บริบท: บารนาบัสจะกลายเป็นตัวละครสำคัญในกิจการตอนหลัง (11:22-30 ไปถึงอันติโอก; 13:1-14:28 พันธกิจครั้งที่หนึ่งกับเปาโล; 15:36-40 แยกจากเปาโลเพราะกรณีมาระโก) ลูกาแนะนำเขาไว้ตรงนี้ล่วงหน้า ความหมายของชื่อ “บุตรแห่งการหนุนใจ” (เบน-นาบู หรือ เบน-นาบียา ในภาษาอาราเมอิก) สะท้อนลักษณะของเขา — คนที่ทำให้ผู้อื่นเข้มแข็งขึ้น สิ่งที่เขาทำครั้งแรกคือการยอมรับเปาโลเข้าสู่ชุมชนเมื่อคนอื่นกลัวเขา (9:27) เขาคือ “สะพานเชื่อม” ของคริสตจักรยุคแรก ที่เชื่อมโลกยิวกับโลกต่างชาติ

37ได้ขายที่นาของตน นำเงินมาวางไว้ที่แทบเท้าของบรรดาอัครทูต

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.