บทที่ 12

1จงระลึกถึงพระผู้สร้างของเจ้าในวันคืนแห่งวัยหนุ่มของเจ้า ก่อนที่วันคืนอันเลวร้ายจะมาถึง และปีเดือนจะใกล้เข้ามา เมื่อเจ้าจะพูดว่า “ข้าไม่มีความเพลิดเพลินในปีเหล่านั้นเลย”

2ก่อนที่ดวงอาทิตย์ แสงสว่าง ดวงจันทร์ และดวงดาวจะมืดไป และเมฆจะหวนกลับมาหลังฝน

3ในวันนั้น บรรดาผู้เฝ้าเรือนจะสั่นสะท้าน เหล่าชายฉกรรจ์จะค้อมตัวลง หญิงโม่แป้งจะหยุดลงเพราะเหลือน้อย และบรรดาผู้ที่มองผ่านบานหน้าต่างจะมัวมืดไป

4ประตูคู่สู่ถนนจะถูกปิด เมื่อเสียงโม่แผ่วลง คนจะลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนก และบรรดาบุตรสาวแห่งบทเพลงจะแผ่วเบาลง

5ทั้งคนจะกลัวที่สูง และความสะพรึงจะอยู่ตามทาง ต้นอัลมอนด์จะผลิดอก ตั๊กแตนจะลากตัวไปอย่างหนักอึ้ง และผลเคเปอร์จะไร้ผล เพราะมนุษย์กำลังไปสู่บ้านนิรันดร์ของตน และบรรดาผู้ไว้ทุกข์ก็เดินวนอยู่ตามถนน

6ก่อนที่สายเงินจะขาด และชามทองคำจะแตก ก่อนที่เหยือกจะแตกสลายที่น้ำพุ และล้อจะหักลงที่บ่อน้ำ

7แล้วผงคลีดินจะกลับคืนสู่แผ่นดินดังที่มันเคยเป็น และวิญญาณจะกลับคืนไปยังพระเจ้าผู้ประทานวิญญาณนั้น

8“ไร้แก่นสารที่สุด” ปัญญาจารย์กล่าว “ทุกสิ่งล้วนไร้แก่นสาร”

9ยิ่งกว่านั้น นอกจากปัญญาจารย์เป็นคนมีปัญญาแล้ว ท่านยังสั่งสอนความรู้แก่ประชาชน ท่านได้ใคร่ครวญ ค้นคว้า และเรียบเรียงสุภาษิตไว้มากมาย

10ปัญญาจารย์เสาะหาถ้อยคำที่น่าชื่นใจ และสิ่งที่เขียนไว้นั้นเที่ยงตรง เป็นถ้อยคำแห่งความจริง

11ถ้อยคำของคนมีปัญญาเป็นเหมือนประตัก และถ้อยคำที่รวบรวมไว้เป็นเหมือนตะปูที่ตอกแน่น ซึ่งประทานมาจากพระผู้เลี้ยงเพียงผู้เดียว

12ลูกเอ๋ย นอกเหนือจากสิ่งเหล่านี้ จงรับคำเตือนเถิด การแต่งหนังสือมากมายนั้นไม่มีที่สิ้นสุด และการศึกษามากก็ทำให้ร่างกายเหนื่อยหน่าย

13เมื่อได้ฟังทั้งหมดแล้ว บทสรุปของเรื่องก็คือ จงยำเกรงพระเจ้าและถือรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะนี่เป็นหน้าที่ทั้งสิ้นของมนุษย์

14เพราะพระเจ้าจะทรงนำการกระทำทุกอย่างเข้าสู่การพิพากษา พร้อมทั้งสิ่งที่ซ่อนเร้นทุกอย่าง ไม่ว่าดีหรือชั่ว

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.