บทที่ 11

1จงโยนขนมปังของเจ้าลงบนผิวน้ำ เพราะอีกหลายวันเจ้าจะพบมันอีก

2จงแบ่งส่วนของเจ้าให้แก่เจ็ดคน หรือแม้แต่แปดคน เพราะเจ้าไม่รู้ว่าความเลวร้ายอันใดจะเกิดขึ้นบนแผ่นดิน

3ถ้าเมฆเต็มด้วยฝน มันก็จะเทลงบนแผ่นดิน ไม่ว่าต้นไม้จะล้มไปทางใต้หรือทางเหนือ มันล้มลงที่ใด มันก็นอนอยู่ที่นั่น

4ผู้ที่คอยเฝ้าดูลมจะไม่ได้หว่าน และผู้ที่คอยมองเมฆจะไม่ได้เกี่ยว

5เจ้าไม่รู้ทางของลมว่าไปทางใด หรือกระดูกก่อตัวขึ้นอย่างไรในครรภ์มารดาฉันใด เจ้าก็ไม่อาจรู้พระราชกิจของพระเจ้าผู้ทรงกระทำสรรพสิ่งฉันนั้น

6จงหว่านเมล็ดพืชของเจ้าในยามเช้า และอย่าหยุดมือของเจ้าในยามเย็น เพราะเจ้าไม่รู้ว่างานไหนจะสำเร็จ งานนี้หรืองานนั้น หรือทั้งสองจะดีเหมือนกัน

7ความสว่างนั้นหวานชื่น และการได้เห็นดวงอาทิตย์ก็เป็นที่ชื่นตา

8ดังนั้น ถ้ามนุษย์มีชีวิตอยู่หลายปี ก็ให้เขาชื่นชมยินดีในปีทั้งปวงนั้น แต่ให้เขาระลึกถึงวันคืนแห่งความมืด เพราะวันเหล่านั้นจะมีมาก ทุกสิ่งที่จะมาถึงล้วนไร้แก่นสาร

9ชายหนุ่มเอ๋ย จงชื่นชมยินดีในวัยเยาว์ของเจ้า และให้ใจของเจ้าเบิกบานในวันคืนแห่งวัยหนุ่มของเจ้า จงดำเนินตามทางแห่งใจของเจ้าและตามที่ตาของเจ้าเห็นเถิด แต่จงรู้เถิดว่า เพราะสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ พระเจ้าจะทรงนำเจ้าเข้าสู่การพิพากษา

10จงขจัดความโทมนัสออกจากใจของเจ้า และปัดเป่าความทุกข์ออกจากร่างกายของเจ้า เพราะวัยเยาว์และวัยรุ่งอรุณแห่งชีวิตล้วนไร้แก่นสาร

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.