บทที่ 11

1“เมื่ออิสราเอลยังเป็นเด็ก เรารักเขา และเราได้เรียกบุตรของเราออกมาจากอียิปต์

2ยิ่งเราเรียกพวกเขามากเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งห่างไกลจากเราไปเท่านั้น พวกเขาถวายเครื่องบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมแก่รูปสลัก

3เราเองที่สอนเอฟราอิมให้หัดเดิน เราอุ้มพวกเขาไว้ในอ้อมแขน แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าเราเป็นผู้รักษาพวกเขา

4เรานำพวกเขาด้วยเชือกแห่งความเมตตากรุณา ด้วยสายใยแห่งความรัก เราเป็นเหมือนผู้ที่ยกแอกขึ้นจากคอของพวกเขา และเราก้มลงป้อนอาหารแก่พวกเขา

5พวกเขาจะไม่กลับไปยังแผ่นดินอียิปต์หรือ และอัสซีเรียจะเป็นกษัตริย์ของพวกเขา เพราะพวกเขาปฏิเสธที่จะกลับใจ

6ดาบจะกวัดแกว่งในเมืองต่าง ๆ ของพวกเขา จะทำลายดานประตูของพวกเขา และเขมือบพวกเขาเพราะแผนการของพวกเขาเอง

7ประชากรของเรามุ่งมั่นที่จะหันหนีไปจากเรา แม้พวกเขาจะร้องเรียกองค์ผู้สูงสุด พระองค์ก็จะไม่ทรงยกพวกเขาขึ้นเลย

8เอฟราอิมเอ๋ย เราจะยอมยกเจ้าให้ไปได้อย่างไร อิสราเอลเอ๋ย เราจะมอบเจ้าทิ้งได้อย่างไร เราจะทำให้เจ้าเป็นเหมือนอัดมาห์ได้อย่างไร จะทำให้เจ้าเป็นเหมือนเศโบยิมได้อย่างไร ใจของเราพลิกผันอยู่ภายในเรา ความเมตตาสงสารของเราก็ถูกจุดให้ร้อนรนขึ้น

9เราจะไม่ระบายความพิโรธอันรุนแรงของเรา เราจะไม่ทำลายเอฟราอิมอีก เพราะเราเป็นพระเจ้า ไม่ใช่มนุษย์ เป็นองค์บริสุทธิ์ท่ามกลางเจ้า และเราจะไม่มาด้วยความเกรี้ยวกราด

10พวกเขาจะติดตามองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงเปล่งเสียงคำรามดุจสิงโต เมื่อพระองค์ทรงคำราม บรรดาบุตรของพระองค์จะตัวสั่นกลับมาจากทิศตะวันตก

11พวกเขาจะตัวสั่นกลับมาเหมือนนกจากอียิปต์ และเหมือนนกพิราบจากแผ่นดินอัสซีเรีย เราจะให้พวกเขาตั้งถิ่นฐานอยู่ในบ้านเรือนของตน องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.