บทที่ 46

1พระเบลก็หมอบลง พระเนโบก็ค้อมลง รูปเคารพของพวกเขากลายเป็นภาระบนหลังสัตว์และฝูงวัว สิ่งที่พวกเจ้าเคยแบกแห่ไปมา บัดนี้ถูกบรรทุกเป็นสัมภาระหนักบนหลังสัตว์ที่เหนื่อยอ่อน

2พวกมันค้อมลงและหมอบลงด้วยกัน ไม่อาจช่วยปลดเปลื้องภาระนั้นได้ และตัวพวกมันเองก็ตกไปเป็นเชลย

3“จงฟังเราเถิด วงศ์วานยาโคบเอ๋ย และคนที่เหลือทั้งสิ้นแห่งวงศ์วานอิสราเอล ผู้ซึ่งเราอุ้มชูมาตั้งแต่อยู่ในท้อง และแบกมาตั้งแต่กำเนิด

4จนถึงวัยชราของเจ้า เราก็ยังเป็นผู้นั้น และจนเจ้าผมหงอก เราจะยังคงแบกเจ้าไว้ เราได้สร้างเจ้ามา และเราจะอุ้มเจ้าไป เราเองจะแบกเจ้าและจะช่วยเจ้าให้รอดพ้น

5พวกเจ้าจะเปรียบเรากับผู้ใด หรือนับว่าผู้ใดเสมอเรา? จะเทียบเรากับผู้ใดว่าเราเหมือนกัน?

6พวกเขาเทท้องคำออกจากถุง และชั่งเงินบนตาชั่ง พวกเขาจ้างช่างทองให้ทำมันขึ้นเป็นพระ แล้วพวกเขาก็กราบลงนมัสการมัน

7พวกเขายกมันขึ้นบ่าแบกไป แล้ววางมันลงในที่ของมัน มันก็ยืนอยู่ตรงนั้น ขยับจากที่ของมันไม่ได้ แม้มีคนร้องทูลต่อมัน มันก็ตอบไม่ได้ และช่วยเขาให้รอดจากความทุกข์ร้อนก็ไม่ได้

8จงจดจำสิ่งนี้ไว้และตั้งสติให้มั่น จงใส่ใจไว้ในใจของพวกเจ้าเถิด ผู้ละเมิดทั้งหลาย

9จงจดจำสิ่งที่ผ่านมาแต่โบราณกาล เพราะเราเป็นพระเจ้า และไม่มีผู้อื่นใดเลย เราเป็นพระเจ้า และไม่มีผู้ใดเหมือนเรา

10เราแจ้งตอนจบตั้งแต่ตอนต้น และแจ้งสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นตั้งแต่โบราณกาล เรากล่าวว่า ‘แผนการของเราจะตั้งมั่น และเราจะกระทำทุกสิ่งที่เราพอใจให้สำเร็จ’

11เราเรียกนกล่าเหยื่อมาจากตะวันออก คือชายผู้กระทำตามแผนการของเราจากแดนไกล แท้จริงเราได้ลั่นวาจาไว้ และเราจะทำให้มันเกิดขึ้นจริง เราได้วางแผนไว้ และเราจะกระทำให้สำเร็จ

12จงฟังเราเถิด ผู้มีใจดื้อด้านทั้งหลาย ผู้อยู่ห่างไกลจากความชอบธรรม

13เราได้นำความชอบธรรมของเราเข้ามาใกล้แล้ว มันไม่อยู่ไกลเลย และความรอดของเราจะไม่ล่าช้า เราจะให้ความรอดแก่ศิโยน และให้ความรุ่งโรจน์ของเราแก่อิสราเอล”

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.