1คนชอบธรรมพินาศไป และไม่มีใครใส่ใจ คนแห่งความรักมั่นคงถูกพรากไป โดยไม่มีใครเข้าใจว่า คนชอบธรรมถูกพรากไปเพื่อให้พ้นจากความชั่วร้าย
2เขาเข้าสู่สันติสุข ผู้ที่ดำเนินในความเที่ยงตรงได้หยุดพักบนที่นอนแห่งความตายของตน
3“ส่วนเจ้าทั้งหลาย จงเข้ามาใกล้ที่นี่ ลูกของแม่มดเอ๋ย เชื้อสายของคนล่วงประเวณีและหญิงแพศยา
4พวกเจ้าเยาะเย้ยผู้ใด? พวกเจ้าอ้าปากกว้างและแลบลิ้นใส่ผู้ใด? พวกเจ้าไม่ใช่ลูกแห่งการล่วงละเมิด เชื้อสายแห่งความหลอกลวงหรอกหรือ?
5พวกเจ้าผู้เร่าร้อนด้วยราคะท่ามกลางต้นโอ๊ก ใต้ต้นไม้เขียวชอุ่มทุกต้น ผู้ฆ่าลูกของตนในหุบเขาลำธาร ใต้ซอกผาทั้งหลาย
6ส่วนของเจ้าอยู่ท่ามกลางหินเรียบแห่งหุบเขาลำธาร สิ่งเหล่านั้นแหละคือสลากส่วนแบ่งของเจ้า เจ้าได้เทเครื่องดื่มบูชาแก่พวกมัน และถวายธัญบูชาแก่พวกมันด้วย ควรหรือที่เราจะเปลี่ยนใจเพราะสิ่งเหล่านี้?
7เจ้าได้ตั้งที่นอนของเจ้าบนภูเขาที่สูงส่งและเด่นตระหง่าน และเจ้าขึ้นไปที่นั่นเพื่อถวายเครื่องสัตวบูชา
8เจ้าตั้งเครื่องหมายของเจ้าไว้หลังประตูและวงกบ เจ้าละทิ้งเราและเปิดที่นอนของเจ้า เจ้าขึ้นไปบนนั้นและเปิดมันให้กว้าง เจ้าทำสัญญากับคนเหล่านั้นที่เจ้ารักที่นอนของพวกเขา และเจ้าจ้องมองความเปลือยเปล่าของพวกเขา
9เจ้าเดินทางไปหาพระโมเลคพร้อมด้วยน้ำมัน และทวีเครื่องหอมของเจ้าให้มากขึ้น เจ้าส่งบรรดาทูตของเจ้าไปไกล และส่งลงไปจนถึงแดนคนตาย
10เจ้าเหน็ดเหนื่อยเพราะหนทางอันยาวไกลของเจ้า แต่เจ้าไม่เคยพูดว่า “หมดหวังเสียแล้ว” เจ้าหากำลังของเจ้ากลับคืนมาได้ เพราะฉะนั้นเจ้าจึงไม่อ่อนระโหย
11เจ้ากลัวและหวาดหวั่นผู้ใดเล่า เจ้าจึงได้มุสา และไม่ระลึกถึงเรา ทั้งไม่เอาใจใส่เราเลย? ไม่ใช่เพราะเรานิ่งเงียบมาเนิ่นนานหรอกหรือ เจ้าจึงไม่ยำเกรงเรา?
12เราจะประกาศความชอบธรรมของเจ้าและการกระทำทั้งหลายของเจ้า แต่สิ่งเหล่านั้นจะไม่เป็นประโยชน์แก่เจ้าเลย
13เมื่อเจ้าร้องขอความช่วยเหลือ ก็ให้บรรดารูปเคารพที่เจ้าสะสมไว้ช่วยเจ้าให้รอดสิ! ลมจะหอบพวกมันไปเสียทั้งหมด เพียงลมหายใจเดียวก็พัดพวกมันไปสิ้น แต่ผู้ที่ลี้ภัยในเราจะได้แผ่นดินเป็นมรดก และจะได้ครอบครองภูเขาบริสุทธิ์ของเรา”
14และจะมีเสียงกล่าวว่า “จงพูนทางขึ้น จงพูนทางขึ้น จงเตรียมทาง จงเอาสิ่งกีดขวางออกจากทางแห่งประชากรของเรา”
15เพราะองค์ผู้สูงส่งและเป็นที่เทิดทูน ผู้ทรงสถิตนิรันดร์ ผู้ทรงพระนามว่าบริสุทธิ์ ตรัสดังนี้ “เราอาศัยอยู่ในที่สูงส่งและบริสุทธิ์ แต่อยู่กับผู้ที่ถูกบดขยี้และถ่อมในวิญญาณด้วย เพื่อฟื้นวิญญาณของผู้ถ่อมลง และฟื้นใจของผู้ที่ถูกบดขยี้
16เพราะเราจะไม่กล่าวโทษเป็นนิตย์ และจะไม่โกรธอยู่เสมอไป มิฉะนั้นวิญญาณของมนุษย์จะอ่อนระโหยไปต่อหน้าเรา คือลมปราณทั้งหลายที่เราได้สร้างไว้
17เราโกรธเพราะความผิดบาปแห่งการค้ากำไรมิชอบของเขา เราจึงโบยตีเขา เราซ่อนหน้าและโกรธ แต่เขายังคงหันกลับไปตามทางแห่งใจของเขาเอง
18เราได้เห็นทางทั้งหลายของเขาแล้ว แต่เราจะรักษาเขาให้หาย เราจะนำเขา และจะให้การปลอบโยนกลับคืนแก่เขาและแก่ผู้ไว้ทุกข์ของเขา
19เราสร้างผลแห่งริมฝีปาก สันติสุข สันติสุขแก่ผู้ที่อยู่ห่างไกลและแก่ผู้ที่อยู่ใกล้” องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส “และเราจะรักษาเขาให้หาย”
20แต่คนชั่วร้ายเป็นเหมือนทะเลที่ปั่นป่วน ซึ่งสงบนิ่งอยู่ไม่ได้ และน้ำของมันกวนเลนตมและโคลนขึ้นมา
21พระเจ้าของข้าพเจ้าตรัสว่า “ไม่มีสันติสุขสำหรับคนชั่วร้าย”
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.