เยเรมีย์ 20 · Eremos Thai Bible

1เมื่อปัชฮูร์ปุโรหิต บุตรของอิมเมอร์ ผู้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ในพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า ได้ยินเยเรมีย์เผยพระวจนะถึงสิ่งเหล่านี้ 2ปัชฮูร์จึงเฆี่ยนตีเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ และจับเขาใส่ขื่อคาที่ประตูเบนยามินด้านบน ซึ่งอยู่ที่พระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า 3วันรุ่งขึ้น เมื่อปัชฮูร์ปล่อยเยเรมีย์ออกจากขื่อคา เยเรมีย์ก็กล่าวแก่เขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงเรียกเจ้าว่าปัชฮูร์ แต่ทรงเรียกว่ามาโกร์มิสซาบิบ 4เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะทำให้เจ้าเป็นความสยดสยองแก่ตัวเจ้าเองและแก่สหายทั้งปวงของเจ้า พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบของศัตรูต่อหน้าต่อตาเจ้า และเราจะมอบยูดาห์ทั้งสิ้นไว้ในมือของกษัตริย์บาบิโลน ผู้จะกวาดต้อนพวกเขาไปยังบาบิโลนและฆ่าฟันด้วยดาบ 5เราจะมอบทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นของเมืองนี้ คือผลผลิต ของมีค่า และคลังสมบัติทั้งหมดของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ไว้ในมือของศัตรู พวกเขาจะปล้นชิง ยึดเอาไป และขนไปยังบาบิโลน 6และเจ้า ปัชฮูร์ พร้อมทุกคนที่อาศัยในบ้านของเจ้า จะตกไปเป็นเชลย เจ้าจะไปยังบาบิโลน และเจ้าจะตายที่นั่น และถูกฝังที่นั่น ทั้งเจ้าและสหายทั้งปวงของเจ้า ผู้ซึ่งเจ้าได้เผยพระวจนะเท็จให้แก่พวกเขา 7ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงโน้มน้าวข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ถูกโน้มน้าว พระองค์ทรงเข้มแข็งกว่าข้าพระองค์และทรงชนะ ข้าพระองค์กลายเป็นที่หัวเราะเยาะตลอดทั้งวัน ทุกคนพากันเยาะเย้ยข้าพระองค์ 8เพราะทุกครั้งที่ข้าพเจ้าพูด ข้าพเจ้าต้องร้องตะโกน ป่าวประกาศว่า “ความรุนแรงและความพินาศ” เพราะพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้กลายเป็นที่ตำหนิและที่เยาะเย้ยแก่ข้าพเจ้าตลอดทั้งวัน 9แต่ถ้าข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าจะไม่กล่าวถึงพระองค์ หรือพูดในพระนามของพระองค์อีกต่อไป” ถ้อยคำนั้นก็เป็นเหมือนไฟลุกโชนอยู่ในใจข้าพเจ้า ถูกกักไว้ในกระดูกของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเหน็ดเหนื่อยที่จะอดกลั้นไว้ และไม่อาจทนได้ 10เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงซุบซิบของคนมากมาย “ความสยดสยองอยู่รอบด้าน! จงรายงานเขา ให้เรารายงานเขาเถิด!” เพื่อนสนิททุกคนของข้าพเจ้าต่างคอยจ้องดูข้าพเจ้าสะดุดล้ม “บางทีเขาจะถูกล่อลวง แล้วเราจะเอาชนะเขาได้ และแก้แค้นเขา” 11แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่กับข้าพเจ้าดุจนักรบผู้น่าเกรงขาม เพราะฉะนั้นผู้ข่มเหงข้าพเจ้าจะสะดุดล้มและจะไม่ชนะ พวกเขาจะอับอายขายหน้าอย่างที่สุดเพราะทำการไม่สำเร็จ เป็นความอัปยศนิรันดร์ที่จะไม่มีวันถูกลืม 12ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ผู้ทรงทดสอบคนชอบธรรม ผู้ทรงพิจารณาจิตใจและความคิด ขอให้ข้าพระองค์ได้เห็นการที่พระองค์ทรงแก้แค้นพวกเขา เพราะข้าพระองค์ได้มอบคดีของข้าพระองค์ไว้กับพระองค์แล้ว 13จงร้องเพลงถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า จงสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะพระองค์ทรงช่วยกู้ชีวิตของคนยากไร้ให้พ้นจากมือของเหล่าคนชั่ว 14ขอให้วันที่ข้าพเจ้าเกิดมานั้นถูกสาปแช่ง วันที่มารดาของข้าพเจ้าคลอดข้าพเจ้า อย่าให้วันนั้นได้รับพรเลย 15ขอให้ผู้ที่นำข่าวไปบอกบิดาของข้าพเจ้าถูกสาปแช่ง คือผู้ที่กล่าวว่า “ท่านได้บุตรชายแล้ว” ทำให้บิดายินดียิ่งนัก 16ขอให้ผู้นั้นเป็นเหมือนเมืองทั้งหลายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงคว่ำทำลายโดยไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย ขอให้เขาได้ยินเสียงร้องในยามเช้า และเสียงโห่ร้องศึกในยามเที่ยงวัน 17เพราะเขาไม่ได้ฆ่าข้าพเจ้าเสียตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เพื่อว่ามารดาของข้าพเจ้าจะได้เป็นหลุมศพของข้าพเจ้า และครรภ์ของนางจะตั้งครรภ์อยู่เป็นนิตย์ 18เหตุใดข้าพเจ้าจึงต้องออกมาจากครรภ์ เพื่อพบแต่ความทุกข์ลำบากและความโศกเศร้า และวันคืนของข้าพเจ้าต้องจบลงด้วยความอับอาย?

บทที่ 20