บทที่ 20Chapter 20

ปาชเฮอร์ข่มเหงเยเรมีย์Pashhur Persecutes Jeremiah

1เมื่อปัชฮูร์ปุโรหิต บุตรของอิมเมอร์ ผู้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ในพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า ได้ยินเยเรมีย์เผยพระวจนะถึงสิ่งเหล่านี้

2ปัชฮูร์จึงเฆี่ยนตีเยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะ และจับเขาใส่ขื่อคาที่ประตูเบนยามินด้านบน ซึ่งอยู่ที่พระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า

3วันรุ่งขึ้น เมื่อปัชฮูร์ปล่อยเยเรมีย์ออกจากขื่อคา เยเรมีย์ก็กล่าวแก่เขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงเรียกเจ้าว่าปัชฮูร์ แต่ทรงเรียกว่ามาโกร์มิสซาบิบ

4เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะทำให้เจ้าเป็นความสยดสยองแก่ตัวเจ้าเองและแก่สหายทั้งปวงของเจ้า พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบของศัตรูต่อหน้าต่อตาเจ้า และเราจะมอบยูดาห์ทั้งสิ้นไว้ในมือของกษัตริย์บาบิโลน ผู้จะกวาดต้อนพวกเขาไปยังบาบิโลนและฆ่าฟันด้วยดาบ

5เราจะมอบทรัพย์สมบัติทั้งสิ้นของเมืองนี้ คือผลผลิต ของมีค่า และคลังสมบัติทั้งหมดของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ไว้ในมือของศัตรู พวกเขาจะปล้นชิง ยึดเอาไป และขนไปยังบาบิโลน

6และเจ้า ปัชฮูร์ พร้อมทุกคนที่อาศัยในบ้านของเจ้า จะตกไปเป็นเชลย เจ้าจะไปยังบาบิโลน และเจ้าจะตายที่นั่น และถูกฝังที่นั่น ทั้งเจ้าและสหายทั้งปวงของเจ้า ผู้ซึ่งเจ้าได้เผยพระวจนะเท็จให้แก่พวกเขา

คำคร่ำครวญของเยเรมีย์Jeremiah’s Complaint

7ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงโน้มน้าวข้าพระองค์ ข้าพระองค์ก็ถูกโน้มน้าว พระองค์ทรงเข้มแข็งกว่าข้าพระองค์และทรงชนะ ข้าพระองค์กลายเป็นที่หัวเราะเยาะตลอดทั้งวัน ทุกคนพากันเยาะเย้ยข้าพระองค์

8เพราะทุกครั้งที่ข้าพเจ้าพูด ข้าพเจ้าต้องร้องตะโกน ป่าวประกาศว่า “ความรุนแรงและความพินาศ” เพราะพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้กลายเป็นที่ตำหนิและที่เยาะเย้ยแก่ข้าพเจ้าตลอดทั้งวัน

9แต่ถ้าข้าพเจ้าพูดว่า “ข้าจะไม่กล่าวถึงพระองค์ หรือพูดในพระนามของพระองค์อีกต่อไป” ถ้อยคำนั้นก็เป็นเหมือนไฟลุกโชนอยู่ในใจข้าพเจ้า ถูกกักไว้ในกระดูกของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเหน็ดเหนื่อยที่จะอดกลั้นไว้ และไม่อาจทนได้

10เพราะข้าพเจ้าได้ยินเสียงซุบซิบของคนมากมาย “ความสยดสยองอยู่รอบด้าน! จงรายงานเขา ให้เรารายงานเขาเถิด!” เพื่อนสนิททุกคนของข้าพเจ้าต่างคอยจ้องดูข้าพเจ้าสะดุดล้ม “บางทีเขาจะถูกล่อลวง แล้วเราจะเอาชนะเขาได้ และแก้แค้นเขา”

11แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอยู่กับข้าพเจ้าดุจนักรบผู้น่าเกรงขาม เพราะฉะนั้นผู้ข่มเหงข้าพเจ้าจะสะดุดล้มและจะไม่ชนะ พวกเขาจะอับอายขายหน้าอย่างที่สุดเพราะทำการไม่สำเร็จ เป็นความอัปยศนิรันดร์ที่จะไม่มีวันถูกลืม

12ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ผู้ทรงทดสอบคนชอบธรรม ผู้ทรงพิจารณาจิตใจและความคิด ขอให้ข้าพระองค์ได้เห็นการที่พระองค์ทรงแก้แค้นพวกเขา เพราะข้าพระองค์ได้มอบคดีของข้าพระองค์ไว้กับพระองค์แล้ว

13จงร้องเพลงถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า จงสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะพระองค์ทรงช่วยกู้ชีวิตของคนยากไร้ให้พ้นจากมือของเหล่าคนชั่ว

14ขอให้วันที่ข้าพเจ้าเกิดมานั้นถูกสาปแช่ง วันที่มารดาของข้าพเจ้าคลอดข้าพเจ้า อย่าให้วันนั้นได้รับพรเลย

15ขอให้ผู้ที่นำข่าวไปบอกบิดาของข้าพเจ้าถูกสาปแช่ง คือผู้ที่กล่าวว่า “ท่านได้บุตรชายแล้ว” ทำให้บิดายินดียิ่งนัก

16ขอให้ผู้นั้นเป็นเหมือนเมืองทั้งหลายที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงคว่ำทำลายโดยไม่ทรงเปลี่ยนพระทัย ขอให้เขาได้ยินเสียงร้องในยามเช้า และเสียงโห่ร้องศึกในยามเที่ยงวัน

17เพราะเขาไม่ได้ฆ่าข้าพเจ้าเสียตั้งแต่อยู่ในครรภ์ เพื่อว่ามารดาของข้าพเจ้าจะได้เป็นหลุมศพของข้าพเจ้า และครรภ์ของนางจะตั้งครรภ์อยู่เป็นนิตย์

18เหตุใดข้าพเจ้าจึงต้องออกมาจากครรภ์ เพื่อพบแต่ความทุกข์ลำบากและความโศกเศร้า และวันคืนของข้าพเจ้าต้องจบลงด้วยความอับอาย?

หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.