บทที่ 1Chapter 1

การรุกรานของตั๊กแตนThe Invasion of Locusts

1พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มาถึงโยเอลบุตรเปธุเอล

2บรรดาผู้อาวุโสเอ๋ย จงฟังสิ่งนี้ ชาวแผ่นดินทั้งสิ้นเอ๋ย จงเงี่ยหูฟัง สิ่งเช่นนี้เคยเกิดขึ้นในสมัยของพวกท่าน หรือในสมัยบรรพบุรุษของพวกท่านหรือ

3จงเล่าเรื่องนี้ให้ลูกหลานของพวกท่านฟัง ให้ลูกของพวกท่านเล่าให้ลูกของเขาฟัง และให้ลูกของเขาเล่าต่อไปยังคนอีกชั่วอายุหนึ่ง

4สิ่งที่ตั๊กแตนตัดเหลือไว้ ตั๊กแตนฝูงก็กินจนหมด สิ่งที่ตั๊กแตนฝูงเหลือไว้ ตั๊กแตนวัยกระโดดก็กินจนหมด และสิ่งที่ตั๊กแตนวัยกระโดดเหลือไว้ ตั๊กแตนทำลายก็กินจนหมด

5พวกขี้เมาเอ๋ย จงตื่นขึ้นและร้องไห้ คนดื่มเหล้าองุ่นทุกคนเอ๋ย จงร่ำไห้คร่ำครวญ เพราะเหล้าองุ่นใหม่ถูกตัดขาดไปจากปากของพวกเจ้าแล้ว

6เพราะมีชนชาติหนึ่งบุกขึ้นมาเหนือแผ่นดินของเรา เป็นชาติที่มีกำลังมากและนับจำนวนไม่ถ้วน ฟันของมันเป็นฟันสิงโต และมันมีเขี้ยวของสิงห์ตัวเมีย

7มันได้ทำให้เถาองุ่นของเราเริศร้าง และทำให้ต้นมะเดื่อของเราหักโค่น มันลอกเปลือกออกจนหมดแล้วทิ้งไป กิ่งก้านของต้นไม้นั้นก็ขาวโพลน

การเรียกให้ไว้ทุกข์A Call to Mourning

8จงคร่ำครวญเหมือนหญิงพรหมจารีที่คาดเอวด้วยผ้ากระสอบ ร่ำไห้ถึงคู่หมั้นในวัยสาวของนาง

9เครื่องบูชาธัญพืชและเครื่องดื่มบูชาถูกตัดขาดไปจากพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า บรรดาปุโรหิตผู้ปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้าก็ไว้ทุกข์

10ทุ่งนาก็ถูกทำลาย แผ่นดินก็ร่ำไห้ เพราะข้าวถูกทำลาย เหล้าองุ่นใหม่ก็เหือดแห้ง และน้ำมันก็ขาดแคลน

11ชาวนาเอ๋ย จงอับอาย ชาวสวนองุ่นเอ๋ย จงร่ำไห้คร่ำครวญ เพราะข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ เพราะผลเก็บเกี่ยวของทุ่งนาพินาศไปแล้ว

12เถาองุ่นก็เหี่ยวแห้ง ต้นมะเดื่อก็โรยรา ต้นทับทิม ต้นอินทผลัม และต้นแอปเปิล คือต้นไม้ทุกต้นในทุ่งนาก็เหี่ยวแห้งไป ความชื่นบานก็เหือดหายไปจากบรรดาบุตรของมนุษย์

คำเรียกให้กลับใจA Call to Repentance

13บรรดาปุโรหิตเอ๋ย จงคาดเอวด้วยผ้ากระสอบและไว้ทุกข์ ผู้ปรนนิบัติที่แท่นบูชาเอ๋ย จงร่ำไห้คร่ำครวญ ผู้ปรนนิบัติพระเจ้าของข้าพเจ้าเอ๋ย จงเข้ามาเถิด จงนุ่งห่มผ้ากระสอบค้างคืน เพราะเครื่องบูชาธัญพืชและเครื่องดื่มบูชาถูกระงับไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของพวกท่าน

14จงประกาศให้ถืออดอาหารอันศักดิ์สิทธิ์ จงเรียกประชุมอันศักดิ์สิทธิ์ จงรวบรวมบรรดาผู้อาวุโสและชาวแผ่นดินทั้งสิ้นมายังพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกท่าน และจงร้องทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

15อนิจจาสำหรับวันนั้น เพราะวันแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว วันนั้นจะมาเหมือนความพินาศจากองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์

16อาหารถูกตัดขาดไปต่อหน้าต่อตาของเราแล้วมิใช่หรือ ทั้งความชื่นชมและความยินดีก็หายไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของเรา

17เมล็ดพืชเหี่ยวแห้งฝ่อไปใต้ก้อนดิน ยุ้งฉางก็ร้างเปล่า โรงเก็บข้าวก็ปรักหักพัง เพราะข้าวเหือดแห้งไปหมดแล้ว

18สัตว์ทั้งหลายร้องครวญครางเสียจริง ฝูงวัวก็เดินวนเวียนอย่างสับสนเพราะไม่มีทุ่งหญ้าให้มัน แม้แต่ฝูงแกะก็พลอยทุกข์ทรมานไปด้วย

19ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลต่อพระองค์ เพราะไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดาร และเปลวเพลิงได้เผาต้นไม้ทุกต้นในทุ่งนา

20แม้แต่สัตว์ป่าก็กระหายหาพระองค์ เพราะธารน้ำเหือดแห้งไปหมด และไฟได้เผาผลาญทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดาร

หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.