1แต่เรื่องนี้เป็นเหตุร้ายอย่างยิ่งสำหรับโยนาห์ ท่านจึงโกรธจัด
2ท่านจึงอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า เรื่องนี้มิใช่หรือคือสิ่งที่ข้าพระองค์กล่าวเมื่อยังอยู่ในแผ่นดินบ้านเกิดของข้าพระองค์ เพราะเหตุนี้ข้าพระองค์จึงรีบหนีไปยังเมืองทารชิช เพราะข้าพระองค์ทราบว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงพระคุณและทรงพระเมตตา ทรงกริ้วช้า ทรงบริบูรณ์ด้วยพระเมตตาเชิงพันธสัญญา และทรงเปลี่ยนพระทัยจากการลงโทษ
3“บัดนี้ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงโปรดเอาชีวิตของข้าพระองค์ไปจากข้าพระองค์เถิด เพราะการตายดีกว่าการอยู่”
4องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “เจ้าโกรธจัดเช่นนี้ถูกต้องหรือ”
5โยนาห์ออกจากนคร ไปนั่งทางทิศตะวันออกของเมือง ท่านสร้างเพิงให้ตนที่นั่น และนั่งใต้ร่มของเพิง รอดูว่าอะไรจะเกิดขึ้นแก่นครนั้น
6องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าทรงจัดเตรียมต้นน้ำเต้า ต้นนั้นงอกขึ้นเหนือโยนาห์เพื่อเป็นร่มเหนือศีรษะของท่าน เพื่อช่วยท่านให้พ้นจากความเดือดร้อน โยนาห์ดีใจอย่างยิ่งเพราะต้นน้ำเต้านั้น
7พระเจ้าทรงจัดเตรียมหนอนตัวหนึ่ง เมื่ออรุณรุ่งของวันถัดไป มันก็กัดต้นน้ำเต้าจนต้นนั้นเหี่ยวแห้ง
8เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พระเจ้าทรงจัดเตรียมลมตะวันออกอันร้อนแรง ดวงอาทิตย์ก็แผดเผาศีรษะของโยนาห์ ท่านอ่อนเปลี้ยลง ขอให้ตนตาย กล่าวว่า “การตายดีกว่าการอยู่”
9พระเจ้าตรัสกับโยนาห์ว่า “เจ้าโกรธจัดเรื่องต้นน้ำเต้านั้นถูกต้องหรือ” โยนาห์ทูลตอบว่า “ข้าพระองค์โกรธจัดถูกต้องอย่างยิ่ง — โกรธพอที่จะตาย”
10องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “เจ้าห่วงใยต้นน้ำเต้า ซึ่งเจ้ามิได้ลงแรงเลย เจ้ามิได้ปลูกให้เติบโต ในชั่วคืนเดียวมันงอกขึ้น และในชั่วคืนเดียวมันก็เหี่ยวแห้งไป
11และเราจะไม่ห่วงใยนีนะเวห์ นครใหญ่ ซึ่งมีคนมากกว่าหนึ่งแสนสองหมื่นคน ผู้ไม่รู้จักแยกแยะมือขวาจากมือซ้ายของตน และมีฝูงสัตว์เป็นจำนวนมากด้วยหรือ”
บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.