ผู้วินิจฉัย 14

1วันหนึ่งแซมสันลงไปยังทิมนาห์ และเห็นหญิงสาวฟีลิสตีคนหนึ่ง 2แซมสันก็กลับมาและบอกบิดามารดาของเขาว่า “ข้าพเจ้าได้เห็นหญิงสาวฟีลิสตีคนหนึ่งที่ทิมนาห์ บัดนี้ขอให้ท่านนำเธอมาให้ข้าพเจ้าเป็นภรรยา” 3แต่บิดามารดาของเขาตอบว่า “ในญาติของเจ้าและในประชาชนของเราทั้งหมด ไม่มีหญิงสาวคนใดเลยหรือ? เจ้าจึงต้องไปเอาภรรยาจากชาวฟีลิสตีผู้ไม่เข้าสุหนัตหรือ?” แซมสันตอบบิดาของเขาว่า “นำเธอมาให้ข้าพเจ้า เพราะเธอเป็นที่ถูกใจของข้าพเจ้า” 4(บิดามารดาของเขาไม่ทราบว่านี่มาจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงแสวงหาโอกาสที่จะต่อสู้กับชาวฟีลิสตี เพราะในเวลานั้นชาวฟีลิสตีปกครองอิสราเอลอยู่) 5แล้วแซมสันก็ลงไปยังทิมนาห์กับบิดามารดาของเขา และมาถึงสวนองุ่นของทิมนาห์ ดูเถิด สิงโตหนุ่มตัวหนึ่งคำรามมาทางเขา 6พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาเหนือเขาอย่างทรงพลัง และเขาก็ฉีกสิงโตด้วยมือเปล่าเหมือนคนฉีกลูกแพะ แต่เขาไม่ได้บอกบิดาหรือมารดาของเขาว่าเขาได้ทำอะไร 7แล้วแซมสันก็เดินทางต่อไป และพูดกับหญิงนั้น เพราะเธอเป็นที่ถูกใจของแซมสัน 8เมื่อแซมสันกลับมาในภายหลังเพื่อรับเธอ เขาก็แวะออกจากทางไปดูซากสิงโต และดูเถิด มีฝูงผึ้งและน้ำผึ้งอยู่ในซากสิงโตนั้น 9เขาจึงตักน้ำผึ้งใส่มือ และกินขณะที่เดินไป เมื่อกลับมาหาบิดามารดาของเขา เขาก็ให้พวกเขากินด้วย แต่ไม่ได้บอกพวกเขาว่าเขาได้ตักน้ำผึ้งมาจากซากสิงโต 10บิดาของเขาก็ลงไปหาหญิงนั้น และแซมสันก็จัดงานเลี้ยงที่นั่น ตามธรรมเนียมของเจ้าบ่าว 11เมื่อชาวฟีลิสตีเห็นเขา พวกเขาก็เลือกชายสามสิบคนให้ติดตามเขา 12แซมสันกล่าวกับพวกเขาว่า “ขอให้ข้าพเจ้าทายปริศนาแก่พวกท่านสักหนึ่งข้อ ถ้าพวกท่านสามารถแก้ได้ภายในเจ็ดวันของงานเลี้ยง ข้าพเจ้าจะให้ผ้าลินินสามสิบชุดและเสื้อผ้าสามสิบชุดแก่พวกท่าน 13แต่ถ้าพวกท่านแก้ไม่ได้ พวกท่านต้องให้ผ้าลินินสามสิบชุดและเสื้อผ้าสามสิบชุดแก่ข้าพเจ้า” พวกเขาตอบว่า “จงเล่าปริศนาของท่านมา ขอให้พวกเราฟัง” 14แซมสันก็กล่าวกับพวกเขาว่า “จากผู้กิน ออกมาเป็นสิ่งกิน และจากผู้แข็ง ออกมาเป็นสิ่งหวาน” พวกเขาคิดอยู่สามวันก็ยังแก้ปริศนาไม่ได้ 15ดังนั้นในวันที่สี่ พวกเขาก็พูดกับภรรยาของแซมสันว่า “จงล่อสามีของเจ้าให้บอกปริศนาให้พวกเรา หรือพวกเราจะเผาเจ้าและวงศ์ของบิดาเจ้า พวกเจ้าเชิญเรามาที่นี่เพื่อปล้นเราหรือ?” 16ภรรยาของแซมสันก็มาหาเขา ร้องไห้และกล่าวว่า “ท่านเกลียดข้าพเจ้า! ท่านไม่ได้รักข้าพเจ้าจริง ๆ! ท่านได้ทายปริศนากับลูกหลานของประชาชนของข้าพเจ้า แต่ไม่ได้บอกคำตอบให้ข้าพเจ้า” “ดูเถิด” เขาตอบ “แม้แต่บิดามารดาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้ายังไม่ได้บอก แล้วข้าพเจ้าควรบอกเจ้าหรือ?” 17เธอร้องไห้ตลอดเจ็ดวันของงานเลี้ยง และในที่สุด ในวันที่เจ็ด เพราะเธอได้รบเร้าเขาอย่างมาก เขาก็บอกคำตอบให้เธอ และเธอก็บอกให้ลูกหลานของประชาชนของเธอ 18ก่อนพระอาทิตย์ตกในวันที่เจ็ด คนในเมืองนั้นก็กล่าวกับแซมสันว่า “อะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง? และอะไรแข็งกว่าสิงโต?” แซมสันตอบว่า “ถ้าพวกท่านไม่ได้ไถนาด้วยลูกวัวของข้าพเจ้า พวกท่านก็คงแก้ปริศนาของข้าพเจ้าไม่ได้” 19แล้วพระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาเหนือเขาอย่างทรงพลัง เขาก็ลงไปยังอัชเคโลน ฆ่าคนของพวกเขาสามสิบคน เอาเครื่องนุ่งห่มของพวกเขา และให้เสื้อผ้าแก่ผู้ที่แก้ปริศนา ความโกรธของเขาก็ลุกร้อนขึ้น และเขาก็ขึ้นไปยังบ้านของบิดา 20ส่วนภรรยาของแซมสันก็ถูกยกให้แก่เพื่อนคนหนึ่งของเขาที่เคยติดตามเขา

บทที่ 14