เพลงคร่ำครวญ 1

1โอ้ นครที่เคยมีพลเมืองคับคั่ง มาบัดนี้กลับนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวเสียแล้ว นางผู้เคยยิ่งใหญ่ท่ามกลางประชาชาติ กลับกลายเป็นดั่งหญิงม่าย นางผู้เคยเป็นเจ้าหญิงในหมู่แว่นแคว้น กลับต้องตกเป็นแรงงานเกณฑ์ 2ยามค่ำคืนนางร่ำไห้ น้ำตาอาบแก้มของนาง ในบรรดาคนรักทั้งปวงของนาง นางไม่มีผู้ปลอบโยน สหายทั้งปวงทรยศนาง พวกเขากลายเป็นศัตรูของนางไปแล้ว 3ยูดาห์ตกไปเป็นเชลยด้วยความทุกข์ยากและการรับใช้อันหนักหน่วง นางอาศัยอยู่ท่ามกลางประชาชาติ แต่ไม่พบที่พักสงบ บรรดาผู้ไล่ตามนางตามทันนางในยามคับขัน 4ถนนหนทางสู่ศิโยนคร่ำครวญไว้ทุกข์ เพราะไม่มีผู้ใดมายังเทศกาลตามกำหนด ประตูเมืองทั้งสิ้นของนางก็ร้างเปล่า ปุโรหิตของนางทอดถอนใจ บรรดาหญิงพรหมจารีของนางก็โศกเศร้า ส่วนนางเองก็ขมขื่นยิ่งนัก 5บรรดาคู่อริของนางกลับขึ้นเป็นนาย เหล่าศัตรูของนางก็อยู่สุขสบาย เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้นางโศกเศร้า เพราะการละเมิดอันมากมายของนาง ลูกเล็กๆ ของนางถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยต่อหน้าคู่อริ 6ความโอ่อ่าตระการทั้งสิ้นพรากไปจากธิดาแห่งศิโยนแล้ว เจ้านายของนางเป็นดั่งกวางที่หาทุ่งหญ้าไม่พบ ต้องหนีไปอย่างหมดเรี่ยวแรงต่อหน้าผู้ไล่ล่า 7ในยามทุกข์ยากและเร่ร่อนของนาง เยรูซาเล็มหวนระลึกถึงของล้ำค่าทั้งปวงที่เคยเป็นของนางในวันเก่าก่อน เมื่อพลเมืองของนางตกอยู่ในมือของคู่อริ และไม่มีผู้ใดช่วยนาง เหล่าคู่อริมองดูนาง และหัวเราะเยาะความล่มจมของนาง 8เยรูซาเล็มทำบาปอย่างใหญ่หลวง นางจึงกลายเป็นสิ่งมลทิน คนทั้งปวงที่เคยยกย่องนางก็ดูหมิ่นนาง เพราะพวกเขาเห็นความเปลือยเปล่าของนาง นางเองก็ทอดถอนใจและหันหน้าหนีไป 9ความเป็นมลทินของนางติดอยู่ที่ชายผ้าของนาง นางไม่ได้คำนึงถึงบั้นปลายของตน ความล่มจมของนางจึงน่าตกตะลึง นางไม่มีผู้ปลอบโยน “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทอดพระเนตรความทุกข์ยากของข้าพระองค์ เพราะศัตรูได้ชัยชนะแล้ว” 10คู่อริยื่นมือฉวยของล้ำค่าทั้งปวงของนาง นางได้เห็นบรรดาประชาชาติบุกเข้ามาในสถานนมัสการของนาง คือคนเหล่านั้นที่พระองค์ทรงบัญชาห้ามไม่ให้เข้ามาในที่ชุมนุมของพระองค์ 11พลเมืองทั้งปวงของนางทอดถอนใจ พากันเสาะหาอาหาร พวกเขาเอาของล้ำค่าของตนแลกอาหารเพื่อประทังชีวิต “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทอดพระเนตรและพิจารณาเถิด เพราะข้าพระองค์ถูกดูแคลนแล้ว” 12ท่านทั้งหลายที่ผ่านไปมา สิ่งนี้ไม่มีความหมายต่อท่านเลยหรือ จงมองและดูเถิดว่า มีความเจ็บปวดใดเหมือนความเจ็บปวดของข้าพเจ้า ที่ตกแก่ข้าพเจ้า ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงให้ข้าพเจ้าทนทุกข์ในวันแห่งพระพิโรธอันรุนแรงของพระองค์ 13พระองค์ทรงส่งไฟลงมาจากเบื้องสูงเข้าในกระดูกของข้าพเจ้า และไฟนั้นก็มีชัยเหนือมัน พระองค์ทรงกางตาข่ายดักเท้าของข้าพเจ้า ทรงทำให้ข้าพเจ้าหันกลับ ทรงทำให้ข้าพเจ้าร้างเปล่า อ่อนระโหยตลอดทั้งวัน 14การละเมิดทั้งหลายของข้าพเจ้าถูกผูกเป็นแอกไว้ พระหัตถ์ของพระองค์ถักร้อยมันเข้าด้วยกัน ให้พาดทับอยู่บนคอของข้าพเจ้า กำลังของข้าพเจ้าก็ถูกบั่นทอนลง องค์เจ้านายประทานข้าพเจ้าไว้ในมือของคนเหล่านั้นที่ข้าพเจ้าไม่อาจต้านทานได้ 15องค์เจ้านายทรงทอดทิ้งบรรดานักรบกล้าในท่ามกลางข้าพเจ้า พระองค์ทรงเรียกชุมนุมมาต่อสู้ข้าพเจ้า เพื่อบดขยี้เหล่าชายหนุ่มของข้าพเจ้า องค์เจ้านายทรงย่ำธิดาพรหมจารีแห่งยูดาห์ ดั่งย่ำองุ่นในบ่อย่ำองุ่น 16เพราะสิ่งเหล่านี้ข้าพเจ้าจึงร่ำไห้ ดวงตาของข้าพเจ้า ดวงตาของข้าพเจ้าหลั่งน้ำตาไหลริน เพราะผู้ปลอบโยนที่จะชุบชูจิตใจข้าพเจ้านั้นอยู่ห่างไกล ลูกๆ ของข้าพเจ้าก็เริศร้าง เพราะศัตรูได้ชัยชนะ 17ศิโยนเหยียดมือทั้งสองของนางออก แต่นางไม่มีผู้ปลอบโยน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาไว้แล้วเรื่องยาโคบว่า ให้บรรดาเพื่อนบ้านของเขากลายเป็นคู่อริ เยรูซาเล็มกลายเป็นสิ่งมลทินท่ามกลางพวกเขา 18องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงชอบธรรม เพราะข้าพเจ้าได้กบฏต่อพระดำรัสของพระองค์ ฟังเถิด ชนชาติทั้งปวง และจงดูความเจ็บปวดของข้าพเจ้า หญิงพรหมจารีและชายหนุ่มของข้าพเจ้าตกไปเป็นเชลย 19ข้าพเจ้าร้องเรียกบรรดาคนรักของข้าพเจ้า แต่พวกเขาหลอกลวงข้าพเจ้า ปุโรหิตและผู้อาวุโสของข้าพเจ้าสิ้นชีวิตในนคร ขณะเสาะหาอาหารมาประทังชีวิตของตน 20ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทอดพระเนตรเถิด เพราะข้าพระองค์ทุกข์ระทมยิ่งนัก จิตใจภายในของข้าพระองค์ปั่นป่วน ใจของข้าพระองค์สับสนวุ่นวายอยู่ภายใน เพราะข้าพระองค์ได้กบฏอย่างยิ่ง ภายนอกดาบคร่าชีวิต ภายในเรือนก็มีแต่ความตาย 21ผู้คนได้ยินเสียงทอดถอนใจของข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ไม่มีผู้ปลอบโยน ศัตรูทั้งปวงได้ยินข่าวความทุกข์ร้ายของข้าพระองค์ พวกเขายินดีที่พระองค์ทรงกระทำเช่นนี้ ขอทรงนำวันที่พระองค์ทรงประกาศไว้มาถึงเถิด เพื่อพวกเขาจะเป็นเหมือนข้าพระองค์บ้าง 22ขอให้ความชั่วร้ายทั้งสิ้นของพวกเขามาปรากฏเฉพาะพระองค์ และขอทรงกระทำแก่พวกเขา เหมือนที่พระองค์ทรงกระทำแก่ข้าพระองค์เพราะการละเมิดทั้งสิ้นของข้าพระองค์ เพราะเสียงทอดถอนใจของข้าพระองค์มีมากมาย และใจของข้าพระองค์ก็อ่อนระโหย

บทที่ 1