พระกิตติคุณตามมัทธิว · Matthew
บทที่ 8Chapter 8
คำอธิษฐานของคนโรคเรื้อนThe Leper’s Prayer
1เมื่อพระองค์เสด็จลงจากภูเขา ฝูงชนจำนวนมากก็ติดตามพระองค์ไป 2ดูเถิด มีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งเข้ามาก้มกราบพระองค์และทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ถ้าพระองค์ทรงเต็มพระทัย ก็ทรงสามารถรักษาข้าพระองค์ให้สะอาดได้”
3พระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์ออกสัมผัสเขาและตรัสว่า “เราเต็มใจ จงสะอาดเถิด” ทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หายสะอาด
4แล้วพระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงระวัง อย่าบอกผู้ใดเลย แต่จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิต และถวายเครื่องบูชาที่โมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นพยานแก่พวกเขา”
ความเชื่อของนายร้อยThe Faith of the Centurion
5เมื่อพระองค์เสด็จเข้าเมืองคาเปอรนาอุม มีนายร้อยคนหนึ่งเข้ามาวิงวอนพระองค์ 6ทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ผู้รับใช้ของข้าพระองค์นอนเป็นอัมพาตอยู่ที่บ้าน ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”
7พระองค์ตรัสกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขา”
8นายร้อยทูลตอบว่า “พระองค์เจ้าข้า ข้าพระองค์ไม่สมควรที่จะให้พระองค์เสด็จเข้ามาใต้ชายคาบ้านของข้าพระองค์ แต่ขอเพียงตรัสเพียงคำเดียว ผู้รับใช้ของข้าพระองค์ก็จะหายดี 9เพราะแม้ตัวข้าพระองค์เองก็เป็นผู้อยู่ใต้อำนาจบัญชา และมีทหารอยู่ใต้บังคับของข้าพระองค์ด้วย ข้าพระองค์สั่งคนหนึ่งว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งอีกคนว่า ‘มา’ เขาก็มา และสั่งทาสของข้าพระองค์ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”
10เมื่อพระเยซูทรงได้ยินดังนั้นก็ทรงประหลาดพระทัย และตรัสกับผู้ที่ติดตามพระองค์ว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ไม่มีผู้ใดในอิสราเอลที่เราพบว่ามีความเชื่อมากถึงเพียงนี้ 11เราบอกพวกท่านว่า คนจำนวนมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก และจะเอนกายร่วมโต๊ะเลี้ยงกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในอาณาจักรสวรรค์ 12แต่ลูกหลานแห่งอาณาจักรจะถูกโยนออกไปยังความมืดภายนอก ที่นั่นจะมีเสียงร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”
13แล้วพระเยซูตรัสกับนายร้อยว่า “จงไปเถิด ให้เป็นไปตามที่ท่านเชื่อ” และในชั่วโมงนั้นเอง ผู้รับใช้ของเขาก็หายเป็นปกติ
พระเยซูทรงรักษาโรคที่บ้านของเปโตรJesus Heals at Peter’s House
14เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในบ้านของเปโตร ทรงเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยเป็นไข้อยู่ 15พระองค์ทรงสัมผัสมือของนาง ไข้ก็หาย นางจึงลุกขึ้นและปรนนิบัติพระองค์
16เมื่อตกเย็น มีคนนำผู้ที่ถูกผีสิงจำนวนมากมาหาพระองค์ พระองค์ทรงขับวิญญาณเหล่านั้นออกด้วยพระดำรัสเพียงคำเดียว และทรงรักษาคนเจ็บป่วยทุกคนให้หายดี
ราคาของการเป็นสาวกThe Cost of Discipleship
18เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นฝูงชนจำนวนมากอยู่รอบพระองค์ ก็ทรงสั่งให้ข้ามไปยังอีกฟากหนึ่ง 19มีธรรมาจารย์คนหนึ่งเข้ามาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะติดตามท่านไปทุกที่ที่ท่านไป”
20พระเยซูตรัสกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรงและนกในอากาศก็มีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ซึ่งจะวางศีรษะลง”
21สาวกอีกคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงอนุญาตให้ข้าพระองค์ไปฝังบิดาของข้าพระองค์ก่อน”
22แต่พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามา และปล่อยให้คนตายฝังคนตายของพวกเขาเอง”
พระเยซูทรงทำให้พายุสงบJesus Calms the Storm
23เมื่อพระองค์เสด็จลงเรือ เหล่าสาวกของพระองค์ก็ตามเสด็จไปด้วย 24ดูเถิด เกิดพายุใหญ่ขึ้นในทะเล จนคลื่นซัดท่วมเรือ แต่พระองค์ทรงบรรทมหลับอยู่ 25เหล่าสาวกจึงเข้ามาปลุกพระองค์และทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงช่วยเถิด พวกข้าพระองค์กำลังจะพินาศแล้ว”
26พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ผู้มีความเชื่อน้อยเอ๋ย เหตุใดพวกท่านจึงขลาดกลัวเช่นนี้?” แล้วทรงลุกขึ้น ทรงกำชับลมและทะเล ทะเลก็สงบราบเรียบอย่างยิ่ง
27คนเหล่านั้นต่างประหลาดใจและพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกัน เพราะแม้แต่ลมและทะเลก็ยังเชื่อฟังท่าน?”
พวกผีปีศาจกับฝูงสุกรThe Demons and the Pigs
28เมื่อพระองค์เสด็จข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งในแคว้นของชาวกาดารา มีชายสองคนที่ถูกผีสิงออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมาพบพระองค์ ทั้งสองดุร้ายมาก จนไม่มีผู้ใดสามารถผ่านไปตามทางนั้นได้
29ดูเถิด พวกมันร้องตะโกนว่า “พระบุตรของพระเจ้า เรื่องอะไรระหว่างเรากับท่าน? ท่านมาที่นี่เพื่อทรมานพวกเราก่อนถึงเวลากำหนดหรือ?”
30ในที่ไกลจากพวกเขามีฝูงสุกรใหญ่กำลังหากินอยู่ 31พวกผีจึงอ้อนวอนพระองค์ว่า “ถ้าท่านจะขับพวกเราออก ขอส่งพวกเราเข้าไปในฝูงสุกรนั้นเถิด”
32พระองค์ตรัสกับพวกมันว่า “จงไป!” พวกมันก็ออกมาเข้าสิงฝูงสุกร และดูเถิด ฝูงสุกรทั้งหมดก็วิ่งกระโจนลงจากหน้าผาสู่ทะเล และจมน้ำตายในทะเลนั้น
33พวกคนเลี้ยงสุกรต่างหนีเข้าไปในเมืองและเล่าเรื่องทั้งหมด รวมทั้งเรื่องของคนที่ถูกผีสิงด้วย 34ดูเถิด คนทั้งเมืองก็พากันออกมาต้อนรับพระเยซู และเมื่อเห็นพระองค์ ก็วิงวอนขอให้เสด็จจากเขตแดนของพวกเขาไปเสีย
คำอธิษฐานของคนโรคเรื้อนThe Leper’s Prayer
1เมื่อพระองค์เสด็จลงจากภูเขา ฝูงชนจำนวนมากก็ติดตามพระองค์ไป
2ดูเถิด มีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งเข้ามาก้มกราบพระองค์และทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ถ้าพระองค์ทรงเต็มพระทัย ก็ทรงสามารถรักษาข้าพระองค์ให้สะอาดได้”
3พระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์ออกสัมผัสเขาและตรัสว่า “เราเต็มใจ จงสะอาดเถิด” ทันใดนั้นโรคเรื้อนของเขาก็หายสะอาด
4แล้วพระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงระวัง อย่าบอกผู้ใดเลย แต่จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิต และถวายเครื่องบูชาที่โมเสสได้สั่งไว้ เพื่อเป็นพยานแก่พวกเขา”
ความเชื่อของนายร้อยThe Faith of the Centurion
5เมื่อพระองค์เสด็จเข้าเมืองคาเปอรนาอุม มีนายร้อยคนหนึ่งเข้ามาวิงวอนพระองค์
6ทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ผู้รับใช้ของข้าพระองค์นอนเป็นอัมพาตอยู่ที่บ้าน ทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส”
7พระองค์ตรัสกับเขาว่า “เราจะไปรักษาเขา”
8นายร้อยทูลตอบว่า “พระองค์เจ้าข้า ข้าพระองค์ไม่สมควรที่จะให้พระองค์เสด็จเข้ามาใต้ชายคาบ้านของข้าพระองค์ แต่ขอเพียงตรัสเพียงคำเดียว ผู้รับใช้ของข้าพระองค์ก็จะหายดี
9เพราะแม้ตัวข้าพระองค์เองก็เป็นผู้อยู่ใต้อำนาจบัญชา และมีทหารอยู่ใต้บังคับของข้าพระองค์ด้วย ข้าพระองค์สั่งคนหนึ่งว่า ‘ไป’ เขาก็ไป สั่งอีกคนว่า ‘มา’ เขาก็มา และสั่งทาสของข้าพระองค์ว่า ‘จงทำสิ่งนี้’ เขาก็ทำ”
10เมื่อพระเยซูทรงได้ยินดังนั้นก็ทรงประหลาดพระทัย และตรัสกับผู้ที่ติดตามพระองค์ว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ไม่มีผู้ใดในอิสราเอลที่เราพบว่ามีความเชื่อมากถึงเพียงนี้
11เราบอกพวกท่านว่า คนจำนวนมากจะมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก และจะเอนกายร่วมโต๊ะเลี้ยงกับอับราฮัม อิสอัค และยาโคบในอาณาจักรสวรรค์
12แต่ลูกหลานแห่งอาณาจักรจะถูกโยนออกไปยังความมืดภายนอก ที่นั่นจะมีเสียงร่ำไห้และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน”
13แล้วพระเยซูตรัสกับนายร้อยว่า “จงไปเถิด ให้เป็นไปตามที่ท่านเชื่อ” และในชั่วโมงนั้นเอง ผู้รับใช้ของเขาก็หายเป็นปกติ
พระเยซูทรงรักษาโรคที่บ้านของเปโตรJesus Heals at Peter’s House
14เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าไปในบ้านของเปโตร ทรงเห็นแม่ยายของเปโตรนอนป่วยเป็นไข้อยู่
15พระองค์ทรงสัมผัสมือของนาง ไข้ก็หาย นางจึงลุกขึ้นและปรนนิบัติพระองค์
16เมื่อตกเย็น มีคนนำผู้ที่ถูกผีสิงจำนวนมากมาหาพระองค์ พระองค์ทรงขับวิญญาณเหล่านั้นออกด้วยพระดำรัสเพียงคำเดียว และทรงรักษาคนเจ็บป่วยทุกคนให้หายดี
17ทั้งนี้เพื่อให้สำเร็จตามคำที่ได้ตรัสไว้โดยอิสยาห์ผู้เผยพระวจนะว่า “พระองค์ทรงแบกรับความเจ็บไข้ของเรา และทรงรับความเจ็บป่วยของเราไป”
ราคาของการเป็นสาวกThe Cost of Discipleship
18เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรเห็นฝูงชนจำนวนมากอยู่รอบพระองค์ ก็ทรงสั่งให้ข้ามไปยังอีกฟากหนึ่ง
19มีธรรมาจารย์คนหนึ่งเข้ามาทูลพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจะติดตามท่านไปทุกที่ที่ท่านไป”
20พระเยซูตรัสกับเขาว่า “สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรงและนกในอากาศก็มีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ซึ่งจะวางศีรษะลง”
21สาวกอีกคนหนึ่งทูลพระองค์ว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงอนุญาตให้ข้าพระองค์ไปฝังบิดาของข้าพระองค์ก่อน”
22แต่พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงตามเรามา และปล่อยให้คนตายฝังคนตายของพวกเขาเอง”
พระเยซูทรงทำให้พายุสงบJesus Calms the Storm
23เมื่อพระองค์เสด็จลงเรือ เหล่าสาวกของพระองค์ก็ตามเสด็จไปด้วย
24ดูเถิด เกิดพายุใหญ่ขึ้นในทะเล จนคลื่นซัดท่วมเรือ แต่พระองค์ทรงบรรทมหลับอยู่
25เหล่าสาวกจึงเข้ามาปลุกพระองค์และทูลว่า “พระองค์เจ้าข้า ขอทรงช่วยเถิด พวกข้าพระองค์กำลังจะพินาศแล้ว”
26พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “ผู้มีความเชื่อน้อยเอ๋ย เหตุใดพวกท่านจึงขลาดกลัวเช่นนี้?” แล้วทรงลุกขึ้น ทรงกำชับลมและทะเล ทะเลก็สงบราบเรียบอย่างยิ่ง
27คนเหล่านั้นต่างประหลาดใจและพูดกันว่า “ท่านผู้นี้เป็นใครกัน เพราะแม้แต่ลมและทะเลก็ยังเชื่อฟังท่าน?”
พวกผีปีศาจกับฝูงสุกรThe Demons and the Pigs
28เมื่อพระองค์เสด็จข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งในแคว้นของชาวกาดารา มีชายสองคนที่ถูกผีสิงออกมาจากอุโมงค์ฝังศพมาพบพระองค์ ทั้งสองดุร้ายมาก จนไม่มีผู้ใดสามารถผ่านไปตามทางนั้นได้
29ดูเถิด พวกมันร้องตะโกนว่า “พระบุตรของพระเจ้า เรื่องอะไรระหว่างเรากับท่าน? ท่านมาที่นี่เพื่อทรมานพวกเราก่อนถึงเวลากำหนดหรือ?”
30ในที่ไกลจากพวกเขามีฝูงสุกรใหญ่กำลังหากินอยู่
31พวกผีจึงอ้อนวอนพระองค์ว่า “ถ้าท่านจะขับพวกเราออก ขอส่งพวกเราเข้าไปในฝูงสุกรนั้นเถิด”
32พระองค์ตรัสกับพวกมันว่า “จงไป!” พวกมันก็ออกมาเข้าสิงฝูงสุกร และดูเถิด ฝูงสุกรทั้งหมดก็วิ่งกระโจนลงจากหน้าผาสู่ทะเล และจมน้ำตายในทะเลนั้น
33พวกคนเลี้ยงสุกรต่างหนีเข้าไปในเมืองและเล่าเรื่องทั้งหมด รวมทั้งเรื่องของคนที่ถูกผีสิงด้วย
34ดูเถิด คนทั้งเมืองก็พากันออกมาต้อนรับพระเยซู และเมื่อเห็นพระองค์ ก็วิงวอนขอให้เสด็จจากเขตแดนของพวกเขาไปเสีย
หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.