บทที่ 1

1สุภาษิตของซาโลมอน โอรสของดาวิด กษัตริย์แห่งอิสราเอล 2เพื่อให้รู้ถึงปัญญาและคำสั่งสอน เพื่อให้เข้าใจถ้อยคำแห่งความหยั่งรู้ 3เพื่อรับคำสั่งสอนในการดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญา ในความชอบธรรม ความยุติธรรม และความเที่ยงตรง 4เพื่อให้คนรู้น้อยมีความสุขุม และให้คนหนุ่มมีความรู้และความรอบคอบ 5ให้คนมีปัญญาฟังและเพิ่มพูนการเรียนรู้ และให้คนที่มีความเข้าใจได้รับคำแนะนำที่ชาญฉลาด 6เพื่อเข้าใจสุภาษิตและคำอุปมา ถ้อยคำและปริศนาของคนมีปัญญา 7ความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้ แต่คนโง่ดูหมิ่นปัญญาและคำสั่งสอน 8ลูกเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของบิดาเจ้า และอย่าละทิ้งคำสอนของมารดาเจ้า 9เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนมาลัยประดับศีรษะของเจ้า และเป็นสร้อยคล้องคอของเจ้า 10ลูกเอ๋ย หากคนบาปชักชวนเจ้า อย่ายอมตามพวกเขา 11หากพวกเขากล่าวว่า ‘มากับเราเถิด ให้เราซุ่มดักเอาเลือด ให้เราดักทำร้ายคนบริสุทธิ์โดยไม่มีเหตุ 12ให้เรากลืนพวกเขาทั้งเป็นเหมือนแดนคนตาย กลืนทั้งตัวเหมือนคนที่ลงไปในหลุมลึก 13เราจะได้ข้าวของล้ำค่าทุกชนิด เราจะเติมบ้านของเราให้เต็มด้วยของที่ปล้นมา 14จงเข้าหุ้นกับเรา ให้เราทุกคนใช้กระเป๋าเงินใบเดียวกัน’ 15ลูกเอ๋ย อย่าเดินไปตามทางเดียวกับพวกเขา จงยับยั้งเท้าของเจ้าจากวิถีของพวกเขา 16เพราะเท้าของพวกเขาวิ่งไปหาความชั่ว และพวกเขารีบเร่งที่จะทำให้เลือดตก 17การกางตาข่ายให้นกทุกตัวเห็นนั้นช่างเปล่าประโยชน์ 18แต่คนเหล่านี้ซุ่มดักเอาเลือดของตนเอง พวกเขาดักทำร้ายชีวิตของตนเอง 19นี่คือจุดจบของทุกคนที่โลภมักได้ ความโลภนั้นเอาชีวิตของเจ้าของมันไปเสีย 20ปัญญาร้องป่าวประกาศอยู่ตามถนน นางเปล่งเสียงของนางในลานเมือง 21นางร้องเรียกที่หัวมุมถนนอันจอแจ นางกล่าวถ้อยคำของนางที่ประตูเมือง 22‘เจ้าคนรู้น้อยทั้งหลาย เจ้าจะรักความโง่เขลาของเจ้าไปอีกนานเท่าใด คนชอบเยาะเย้ยจะหลงใหลในการเยาะเย้ยไปนานเท่าใด และคนโง่จะเกลียดความรู้ไปนานเท่าใด 23หากเจ้าหันกลับเมื่อเราตักเตือน เราก็จะเทวิญญาณของเราลงเหนือเจ้า เราจะให้ถ้อยคำของเราเป็นที่รู้แก่เจ้า 24เพราะเราร้องเรียกแล้วเจ้าปฏิเสธ เรายื่นมือออกแล้วไม่มีใครใส่ใจ 25เพราะเจ้าเพิกเฉยต่อคำแนะนำทั้งสิ้นของเรา และไม่ยอมรับการตักเตือนของเรา 26เราก็จะหัวเราะเยาะเมื่อความหายนะมาถึงเจ้า เราจะเย้ยหยันเมื่อความหวาดกลัวจู่โจมเจ้า 27เมื่อความหวาดกลัวมาถึงเจ้าดุจพายุ และความพินาศของเจ้ามาดุจลมหมุน เมื่อความทุกข์และความเดือดร้อนท่วมท้นเจ้า 28แล้วพวกเขาจะร้องเรียกเรา แต่เราจะไม่ตอบ พวกเขาจะแสวงหาเราอย่างจริงจัง แต่จะไม่พบเรา 29เพราะพวกเขาเกลียดความรู้ และเลือกที่จะไม่ยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า 30พวกเขาไม่ยอมรับคำแนะนำของเรา และดูหมิ่นการตักเตือนทั้งสิ้นของเรา 31ดังนั้นพวกเขาจะกินผลแห่งวิถีทางของตนเอง และอิ่มด้วยผลจากแผนการของตนเอง 32เพราะการหันเหของคนรู้น้อยจะฆ่าพวกเขา และความประมาทของคนโง่จะทำลายพวกเขา 33แต่ผู้ใดที่ฟังเรา จะอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย และสงบสุขปราศจากความกลัวภัย

1สุภาษิตของซาโลมอน โอรสของดาวิด กษัตริย์แห่งอิสราเอล

2เพื่อให้รู้ถึงปัญญาและคำสั่งสอน เพื่อให้เข้าใจถ้อยคำแห่งความหยั่งรู้

3เพื่อรับคำสั่งสอนในการดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญา ในความชอบธรรม ความยุติธรรม และความเที่ยงตรง

4เพื่อให้คนรู้น้อยมีความสุขุม และให้คนหนุ่มมีความรู้และความรอบคอบ

5ให้คนมีปัญญาฟังและเพิ่มพูนการเรียนรู้ และให้คนที่มีความเข้าใจได้รับคำแนะนำที่ชาญฉลาด

6เพื่อเข้าใจสุภาษิตและคำอุปมา ถ้อยคำและปริศนาของคนมีปัญญา

7ความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นจุดเริ่มต้นของความรู้ แต่คนโง่ดูหมิ่นปัญญาและคำสั่งสอน

8ลูกเอ๋ย จงฟังคำสั่งสอนของบิดาเจ้า และอย่าละทิ้งคำสอนของมารดาเจ้า

9เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนมาลัยประดับศีรษะของเจ้า และเป็นสร้อยคล้องคอของเจ้า

10ลูกเอ๋ย หากคนบาปชักชวนเจ้า อย่ายอมตามพวกเขา

11หากพวกเขากล่าวว่า ‘มากับเราเถิด ให้เราซุ่มดักเอาเลือด ให้เราดักทำร้ายคนบริสุทธิ์โดยไม่มีเหตุ

12ให้เรากลืนพวกเขาทั้งเป็นเหมือนแดนคนตาย กลืนทั้งตัวเหมือนคนที่ลงไปในหลุมลึก

13เราจะได้ข้าวของล้ำค่าทุกชนิด เราจะเติมบ้านของเราให้เต็มด้วยของที่ปล้นมา

14จงเข้าหุ้นกับเรา ให้เราทุกคนใช้กระเป๋าเงินใบเดียวกัน’

15ลูกเอ๋ย อย่าเดินไปตามทางเดียวกับพวกเขา จงยับยั้งเท้าของเจ้าจากวิถีของพวกเขา

16เพราะเท้าของพวกเขาวิ่งไปหาความชั่ว และพวกเขารีบเร่งที่จะทำให้เลือดตก

17การกางตาข่ายให้นกทุกตัวเห็นนั้นช่างเปล่าประโยชน์

18แต่คนเหล่านี้ซุ่มดักเอาเลือดของตนเอง พวกเขาดักทำร้ายชีวิตของตนเอง

19นี่คือจุดจบของทุกคนที่โลภมักได้ ความโลภนั้นเอาชีวิตของเจ้าของมันไปเสีย

20ปัญญาร้องป่าวประกาศอยู่ตามถนน นางเปล่งเสียงของนางในลานเมือง

21นางร้องเรียกที่หัวมุมถนนอันจอแจ นางกล่าวถ้อยคำของนางที่ประตูเมือง

22‘เจ้าคนรู้น้อยทั้งหลาย เจ้าจะรักความโง่เขลาของเจ้าไปอีกนานเท่าใด คนชอบเยาะเย้ยจะหลงใหลในการเยาะเย้ยไปนานเท่าใด และคนโง่จะเกลียดความรู้ไปนานเท่าใด

23หากเจ้าหันกลับเมื่อเราตักเตือน เราก็จะเทวิญญาณของเราลงเหนือเจ้า เราจะให้ถ้อยคำของเราเป็นที่รู้แก่เจ้า

24เพราะเราร้องเรียกแล้วเจ้าปฏิเสธ เรายื่นมือออกแล้วไม่มีใครใส่ใจ

25เพราะเจ้าเพิกเฉยต่อคำแนะนำทั้งสิ้นของเรา และไม่ยอมรับการตักเตือนของเรา

26เราก็จะหัวเราะเยาะเมื่อความหายนะมาถึงเจ้า เราจะเย้ยหยันเมื่อความหวาดกลัวจู่โจมเจ้า

27เมื่อความหวาดกลัวมาถึงเจ้าดุจพายุ และความพินาศของเจ้ามาดุจลมหมุน เมื่อความทุกข์และความเดือดร้อนท่วมท้นเจ้า

28แล้วพวกเขาจะร้องเรียกเรา แต่เราจะไม่ตอบ พวกเขาจะแสวงหาเราอย่างจริงจัง แต่จะไม่พบเรา

29เพราะพวกเขาเกลียดความรู้ และเลือกที่จะไม่ยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า

30พวกเขาไม่ยอมรับคำแนะนำของเรา และดูหมิ่นการตักเตือนทั้งสิ้นของเรา

31ดังนั้นพวกเขาจะกินผลแห่งวิถีทางของตนเอง และอิ่มด้วยผลจากแผนการของตนเอง

32เพราะการหันเหของคนรู้น้อยจะฆ่าพวกเขา และความประมาทของคนโง่จะทำลายพวกเขา

33แต่ผู้ใดที่ฟังเรา จะอาศัยอยู่อย่างปลอดภัย และสงบสุขปราศจากความกลัวภัย

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.