บทที่ 102Chapter 102

คำอธิษฐานของผู้ที่ทุกข์ยาก เมื่อเขาอ่อนระโหยและระบายความทุกข์ของเขาต่อพระพักตร์องค์พระผู้เป็นเจ้า

คำอธิษฐานของผู้ทุกข์ยากThe Prayer of the Afflicted

1ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงสดับคำอธิษฐานของข้าพระองค์ ขอให้เสียงร้องขอความช่วยเหลือของข้าพระองค์มาถึงพระองค์

2ขออย่าทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากข้าพระองค์ในยามที่ข้าพระองค์ทุกข์ใจ ขอเงี่ยพระกรรณลงฟังข้าพระองค์ ขอรีบตอบข้าพระองค์เมื่อข้าพระองค์ร้องทูล

3เพราะวันคืนของข้าพระองค์อันตรธานไปเหมือนควัน และกระดูกของข้าพระองค์ก็ร้อนรุ่มเหมือนถ่านที่ลุกโชน

4ใจของข้าพระองค์ถูกตีและเหี่ยวแห้งไปเหมือนหญ้า จนข้าพระองค์ลืมที่จะกินอาหาร

5เพราะเสียงคร่ำครวญอันดังของข้าพระองค์ หนังของข้าพระองค์ก็ติดกระดูก

6ข้าพระองค์เป็นเหมือนนกฮูกในถิ่นทุรกันดาร เหมือนนกเค้าแมวท่ามกลางซากปรักหักพัง

7ข้าพระองค์นอนตื่นอยู่ ข้าพระองค์เป็นเหมือนนกที่โดดเดี่ยวอยู่บนหลังคา

8ศัตรูของข้าพระองค์เยาะเย้ยข้าพระองค์ตลอดวัน พวกที่เยาะเย้ยข้าพระองค์ใช้ชื่อของข้าพระองค์เป็นคำสาปแช่ง

9เพราะข้าพระองค์กินขี้เถ้าต่างอาหาร และเจือน้ำตาในเครื่องดื่มของข้าพระองค์

10เพราะความขุ่นเคืองและพระพิโรธของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงยกข้าพระองค์ขึ้นแล้วเหวี่ยงทิ้งไป

11วันคืนของข้าพระองค์เป็นเหมือนเงาที่ทอดยาวออกไป และข้าพระองค์ก็เหี่ยวแห้งไปเหมือนหญ้า

12ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า แต่พระองค์ประทับบนบัลลังก์เป็นนิตย์ และพระเกียรติของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุคน

13พระองค์จะทรงลุกขึ้นและเมตตาสงสารศิโยน เพราะถึงเวลาที่จะทรงสำแดงความโปรดปรานต่อเมืองนั้นแล้ว เวลาที่กำหนดไว้มาถึงแล้ว

14เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ชื่นชอบศิลาของเมืองนั้น และสงสารผงคลีดินของเมืองนั้น

15ดังนั้น บรรดาประชาชาติจะยำเกรงพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า และบรรดากษัตริย์ของแผ่นดินโลกจะเกรงกลัวพระสิริของพระองค์

16เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงสร้างศิโยนขึ้นใหม่ พระองค์จะทรงปรากฏในพระสิริของพระองค์

17พระองค์จะทรงหันมาฟังคำอธิษฐานของคนสิ้นไร้ไม้ตอก และจะไม่ทรงดูหมิ่นคำอธิษฐานของพวกเขา

18ขอให้บันทึกเรื่องนี้ไว้สำหรับคนรุ่นหลัง เพื่อชนชาติที่ยังไม่ถือกำเนิดจะได้สรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า

19เพราะพระองค์ทรงมองลงมาจากสถานบริสุทธิ์เบื้องสูงของพระองค์ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทอดพระเนตรจากฟ้าสวรรค์มายังแผ่นดินโลก

20เพื่อจะทรงฟังเสียงคร่ำครวญของผู้ถูกจองจำ และปลดปล่อยผู้ที่ถูกตัดสินให้ตาย

21เพื่อผู้คนจะได้ประกาศพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าในศิโยน และสรรเสริญพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม

22เมื่อชนชาติและอาณาจักรทั้งหลายมาชุมนุมกันเพื่อปรนนิบัติองค์พระผู้เป็นเจ้า

23พระองค์ทรงบั่นทอนกำลังของข้าพระองค์ระหว่างทาง ทรงตัดวันคืนของข้าพระองค์ให้สั้นลง

24ข้าพระองค์ทูลว่า ‘ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขออย่าทรงเอาข้าพระองค์ไปเสียในครึ่งกลางของชีวิต ปีเดือนของพระองค์ดำรงอยู่ตลอดทุกชั่วอายุคน’

25ในปฐมกาล พระองค์ทรงวางรากฐานของแผ่นดินโลก และฟ้าสวรรค์เป็นผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์

26สิ่งเหล่านั้นจะพินาศไป แต่พระองค์ทรงดำรงอยู่ สิ่งเหล่านั้นทั้งหมดจะเก่าไปเหมือนเสื้อผ้า พระองค์จะทรงเปลี่ยนมันเหมือนเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่ม และมันก็จะผ่านพ้นไป

27แต่พระองค์ยังคงเหมือนเดิม และปีเดือนของพระองค์จะไม่มีวันสิ้นสุด

28ลูกหลานของบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์จะได้อยู่อย่างมั่นคง และเชื้อสายของพวกเขาจะได้รับการสถาปนาไว้ต่อพระพักตร์ของพระองค์

หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.