บทที่ 137

1ที่ริมฝั่งแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงและร้องไห้ เมื่อเราระลึกถึงศิโยน

2เราแขวนพิณของเราไว้บนต้นหลิวที่นั่น

3เพราะที่นั่น บรรดาผู้ที่จับเราเป็นเชลยได้ขอให้เราร้องเพลง ผู้ที่ทรมานเราเรียกร้องเพลงรื่นเริงว่า ‘จงร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักบทเถิด’

4เราจะร้องเพลงขององค์พระผู้เป็นเจ้าในแผ่นดินต่างด้าวได้อย่างไร

5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากข้าพเจ้าลืมเจ้า ก็ขอให้มือขวาของข้าพเจ้าลืมความชำนาญของมันเสีย

6หากข้าพเจ้าไม่ระลึกถึงเจ้า ก็ขอให้ลิ้นของข้าพเจ้าติดอยู่กับเพดานปาก หากข้าพเจ้าไม่เชิดชูเยรูซาเล็มไว้เหนือความชื่นชมยินดีสูงสุดของข้าพเจ้า

7ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงระลึกถึงสิ่งที่ชาวเอโดมได้ทำในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลาย พวกเขาร้องว่า ‘จงทำลายมันเสีย จงรื้อมันลงให้ถึงรากฐาน’

8ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย เจ้าผู้จะต้องถูกทำลาย ความสุขจะมีแก่ผู้ที่ตอบสนองเจ้าตามที่เจ้าได้กระทำต่อเรา

9ความสุขจะมีแก่ผู้ที่จับลูกเล็กๆ ของเจ้า แล้วฟาดลงกับก้อนหิน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.