บทที่ 144

1ของดาวิด สาธุการแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ศิลาของข้าพระองค์ ผู้ทรงฝึกมือของข้าพระองค์ให้ทำสงคราม และฝึกนิ้วมือของข้าพระองค์ให้สู้รบ

2พระองค์ทรงเป็นความรักมั่นคงและป้อมปราการของข้าพระองค์ เป็นที่กำบังเข้มแข็งและผู้ช่วยกู้ของข้าพระองค์ เป็นโล่ของข้าพระองค์ผู้ที่ข้าพระองค์เข้าลี้ภัย ผู้ทรงปราบชนชาติทั้งหลายให้อยู่ใต้อำนาจข้าพระองค์

3ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า มนุษย์เป็นใครเล่า ที่พระองค์ทรงเหลียวแลเขา และบุตรของมนุษย์เป็นใคร ที่พระองค์ทรงคำนึงถึงเขา

4มนุษย์เป็นเหมือนลมหายใจ วันคืนของเขาเป็นดุจเงาที่ผ่านไป

5ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงโน้มฟ้าสวรรค์ของพระองค์ลงมา และเสด็จลงมา ขอทรงแตะต้องภูเขาทั้งหลายเพื่อให้มันมีควันพลุ่งขึ้น

6ขอทรงปล่อยฟ้าแลบของพระองค์ออกไปและทำให้พวกเขากระจัดกระจาย ขอทรงยิงลูกธนูของพระองค์และทำให้พวกเขาแตกพ่าย

7ขอทรงเหยียดพระหัตถ์ของพระองค์ลงมาจากเบื้องบน โปรดช่วยกู้และปลดปล่อยข้าพระองค์ให้พ้นจากกระแสน้ำอันมากหลาย ให้พ้นจากเงื้อมมือของคนต่างด้าว

8ผู้ซึ่งปากของเขาพูดเท็จ และมือขวาของเขาเต็มไปด้วยความหลอกลวง

9ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์จะร้องเพลงบทใหม่ถวายแด่พระองค์ ข้าพระองค์จะบรรเลงพิณสิบสายถวายแด่พระองค์

10แด่พระองค์ผู้ประทานชัยชนะแก่บรรดากษัตริย์ ผู้ทรงช่วยกู้ดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์ให้พ้นจากดาบอันร้ายกาจ

11ขอทรงช่วยกู้และปลดปล่อยข้าพระองค์ให้พ้นจากเงื้อมมือของคนต่างด้าว ผู้ซึ่งปากของเขาพูดเท็จ และมือขวาของเขาเต็มไปด้วยความหลอกลวง

12แล้วบรรดาบุตรชายของเราในวัยหนุ่มจะเป็นเหมือนต้นไม้ที่เติบโตเต็มที่ และบรรดาบุตรสาวของเราจะเป็นเหมือนเสามุมที่สลักไว้อย่างงดงามเพื่อประดับพระราชวัง

13ยุ้งฉางของเราจะเต็มบริบูรณ์ มีพืชผลทุกชนิด ฝูงแกะของเราจะเพิ่มจำนวนเป็นพันเป็นหมื่นในทุ่งหญ้าของเรา

14วัวของเราจะลากของหนักได้ จะไม่มีการพังทลายของกำแพง ไม่มีการตกเป็นเชลย และไม่มีเสียงร้องคร่ำครวญตามถนนของเรา

15ความสุขเป็นของชนชาติที่เป็นเช่นนี้ ความสุขเป็นของชนชาติที่มีองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นพระเจ้าของตน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.