บทที่ 4

1ถึงหัวหน้านักดนตรี บรรเลงด้วยเครื่องสาย บทเพลงสดุดีของดาวิด

2ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นความชอบธรรมของข้าพระองค์ เมื่อข้าพระองค์ร้องทูล ขอทรงตอบ ในยามคับขันพระองค์ทรงโปรดให้ข้าพระองค์มีที่กว้างขวาง ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์ และทรงสดับคำอธิษฐานของข้าพระองค์

3บรรดาบุตรของมนุษย์เอ๋ย อีกนานเท่าใดที่พวกเจ้าจะทำให้เกียรติของข้าพเจ้ากลายเป็นความอัปยศ พวกเจ้าจะรักสิ่งไร้สาระและเสาะหาความเท็จไปอีกนานเท่าใด เซลาห์

4จงรู้เถิดว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงแยกผู้จงรักภักดีไว้สำหรับพระองค์เอง องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสดับเมื่อข้าพเจ้าร้องทูลต่อพระองค์

5จงครั่นคร้ามเถิด แต่อย่าทำบาป ยามอยู่บนที่นอน จงใคร่ครวญในใจของพวกเจ้าและสงบนิ่งเสีย เซลาห์

6จงถวายเครื่องบูชาแห่งความชอบธรรม และจงวางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้า

7หลายคนกล่าวว่า ‘ใครจะสำแดงสิ่งดีแก่เราได้’ ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้แสงสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์ส่องเหนือข้าพระองค์ทั้งหลาย

8พระองค์ได้ประทานความชื่นชมยินดีในใจข้าพระองค์ มากยิ่งกว่าเมื่อข้าวและเหล้าองุ่นใหม่ของพวกเขาบริบูรณ์

9ข้าพระองค์จะเอนกายลงและนอนหลับอย่างสันติ เพราะพระองค์แต่ผู้เดียว ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงให้ข้าพระองค์อาศัยอยู่อย่างปลอดภัย

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.