บทที่ 42

1ถึงหัวหน้านักดนตรี บทมัสคีลของบุตรหลานโคราห์

2กวางกระหายหาธารน้ำฉันใด ข้าแต่พระเจ้า จิตวิญญาณของข้าพระองค์ก็กระหายหาพระองค์ฉันนั้น

3จิตวิญญาณของข้าพระองค์กระหายหาพระเจ้า พระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ เมื่อไรข้าพระองค์จะได้ไปเข้าเฝ้าต่อพระพักตร์ของพระเจ้า

4น้ำตาของข้าพระองค์เป็นอาหารของข้าพระองค์ทั้งวันทั้งคืน ขณะที่ผู้คนพูดกับข้าพระองค์ตลอดวันว่า ‘พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน’

5ข้าพระองค์ระลึกถึงสิ่งเหล่านี้และเทจิตวิญญาณของข้าพระองค์ออกมา คือการที่ข้าพระองค์เคยเดินไปกับฝูงชน นำขบวนไปยังพระนิเวศของพระเจ้า ด้วยเสียงโห่ร้องยินดีและขอบพระคุณ ท่ามกลางหมู่ชนที่ฉลองเทศกาล

6จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงท้อแท้ ทำไมจึงกระสับกระส่ายอยู่ภายในข้าพเจ้า จงหวังใจในพระเจ้า เพราะข้าพเจ้าจะยังคงสรรเสริญพระองค์ ผู้ทรงเป็นความรอดแห่งพระพักตร์ของพระองค์

7ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ จิตวิญญาณของข้าพระองค์ท้อแท้อยู่ภายใน เพราะฉะนั้นข้าพระองค์จึงระลึกถึงพระองค์จากแผ่นดินจอร์แดน จากยอดเขาเฮอร์โมน และจากภูเขามิซาร์

8ที่ลึกร้องเรียกที่ลึกด้วยเสียงน้ำตกของพระองค์ คลื่นและระลอกคลื่นทั้งสิ้นของพระองค์ท่วมท้นเหนือข้าพระองค์

9ในเวลากลางวัน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาความรักมั่นคงของพระองค์ และในเวลากลางคืน บทเพลงของพระองค์อยู่กับข้าพระองค์ เป็นคำอธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งชีวิตของข้าพระองค์

10ข้าพระองค์ทูลต่อพระเจ้า ศิลาของข้าพระองค์ว่า ‘ไฉนพระองค์ทรงลืมข้าพระองค์ ทำไมข้าพระองค์ต้องเดินโศกเศร้าเพราะการกดขี่ของศัตรู’

11ศัตรูเยาะเย้ยข้าพระองค์ ดุจกระดูกของข้าพระองค์ถูกบดขยี้ ขณะที่พวกเขาพูดกับข้าพระองค์ตลอดวันว่า ‘พระเจ้าของเจ้าอยู่ที่ไหน’

12จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงท้อแท้ ทำไมจึงกระสับกระส่ายอยู่ภายในข้าพเจ้า จงหวังใจในพระเจ้า เพราะข้าพเจ้าจะยังคงสรรเสริญพระองค์ ผู้ทรงเป็นความรอดและเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.