บทที่ 44

1ถึงหัวหน้านักดนตรี บทมัสคีลของบุตรหลานโคราห์

2ข้าแต่พระเจ้า เราได้ยินกับหูของเราเอง บรรพบุรุษของเราได้เล่าให้เราฟังถึงพระราชกิจที่พระองค์ทรงกระทำในสมัยของพวกเขา ในสมัยโบราณ

3พระองค์ทรงขับไล่บรรดาประชาชาติออกไปและทรงปลูกบรรพบุรุษของเราไว้แทนที่ พระองค์ทรงเหยียบย่ำชนชาติทั้งหลายและทรงทำให้บรรพบุรุษของเราแผ่ขยายออกไป ทั้งสิ้นนี้สำเร็จโดยพระหัตถ์ของพระองค์

4เพราะมิใช่ด้วยดาบของพวกเขาที่ได้แผ่นดินมาเป็นกรรมสิทธิ์ และมิใช่แขนของพวกเขาที่ช่วยให้พวกเขามีชัย แต่เป็นพระหัตถ์ขวาของพระองค์ พระกรของพระองค์ และแสงสว่างแห่งพระพักตร์ของพระองค์ เพราะพระองค์โปรดปรานพวกเขา

5ข้าแต่พระเจ้า พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ของข้าพระองค์ ผู้ทรงบัญชาชัยชนะให้แก่ยาโคบ

6โดยพระองค์ เราจะขวิดศัตรูของเราให้ล้มลง โดยพระนามของพระองค์ เราจะเหยียบย่ำผู้ที่ลุกขึ้นต่อสู้เรา

7เพราะข้าพเจ้าไม่ได้วางใจในธนูของข้าพเจ้า และดาบของข้าพเจ้าก็ช่วยข้าพเจ้าให้รอดไม่ได้

8แต่พระองค์ทรงช่วยเราให้รอดจากศัตรูของเรา และทรงทำให้ผู้ที่เกลียดชังเราต้องอับอาย

9เราอวดในพระเจ้าตลอดวัน และเราจะสรรเสริญพระนามของพระองค์เป็นนิตย์ เซลาห์

10แต่บัดนี้พระองค์ทรงทอดทิ้งและทำให้เราอับอาย พระองค์ไม่เสด็จออกไปกับกองทัพของเราอีกแล้ว

11พระองค์ทรงทำให้เราถอยหนีจากศัตรู และผู้ที่เกลียดชังเราก็ปล้นชิงเราตามใจชอบ

12พระองค์ทรงมอบเราไว้เหมือนแกะที่จะถูกกิน และทรงทำให้เรากระจัดกระจายไปท่ามกลางประชาชาติ

13พระองค์ทรงขายประชากรของพระองค์ไปในราคาถูก และไม่ได้ทรงกำไรอะไรจากการขายนั้นเลย

14พระองค์ทรงทำให้เราเป็นที่เหยียดหยามของเพื่อนบ้าน เป็นที่เยาะเย้ยและดูหมิ่นของคนที่อยู่รอบข้างเรา

15พระองค์ทรงทำให้เราเป็นคำเปรียบเปรยท่ามกลางประชาชาติ เป็นที่ส่ายหน้าเย้ยหยันในหมู่ชนชาติทั้งหลาย

16ความอับอายของข้าพเจ้าอยู่ตรงหน้าข้าพเจ้าตลอดวัน และความอัปยศก็ปกคลุมใบหน้าของข้าพเจ้า

17เพราะเสียงของผู้ที่เยาะเย้ยและกล่าวหมิ่นประมาท เพราะศัตรูและผู้ที่คิดแก้แค้น

18ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับเรา แม้เราไม่ได้ลืมพระองค์ และไม่ได้ทรยศต่อพันธสัญญาของพระองค์

19ใจของเราไม่ได้หันกลับ และย่างก้าวของเราก็ไม่ได้เตลิดออกจากวิถีของพระองค์

20แต่พระองค์ทรงบดขยี้เราในที่อยู่ของหมาใน และทรงปกคลุมเราไว้ด้วยความมืดมิดแห่งความตาย

21หากเราลืมพระนามของพระเจ้าของเรา หรือชูมือของเราขึ้นต่อพระต่างด้าว

22พระเจ้าจะไม่ทรงทราบหรือ ในเมื่อพระองค์ทรงทราบความลับในใจ

23แต่เพราะเห็นแก่พระองค์ เราจึงถูกประหารตลอดวัน เราถูกนับว่าเป็นเหมือนแกะที่จะถูกฆ่า

24ข้าแต่องค์เจ้านาย ขอทรงตื่นเถิด ไฉนพระองค์บรรทมอยู่ ขอทรงลุกขึ้น ขออย่าทรงทอดทิ้งเราตลอดไป

25ไฉนพระองค์ทรงลืมความทุกข์และการถูกข่มเหงของเรา และทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์ไปเสีย

26เพราะจิตวิญญาณของเราจมลงสู่ผงคลีดิน ร่างกายของเราแนบติดอยู่กับพื้นดิน

27ขอทรงลุกขึ้นช่วยเหลือเรา ขอทรงไถ่เราเพราะเห็นแก่ความรักมั่นคงของพระองค์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.