บทที่ 21

1แล้วซาตานก็ลุกขึ้นต่อสู้อิสราเอล และยุยงดาวิดให้ทำสำมะโนประชากรอิสราเอล 2ดาวิดจึงตรัสกับโยอาบและบรรดาผู้บัญชาการกองทัพว่า “จงไปนับจำนวนคนอิสราเอลตั้งแต่เบเออร์เชบาจนถึงดาน แล้วนำรายงานมาให้เรา เพื่อเราจะได้ทราบจำนวนของพวกเขา” 3แต่โยอาบทูลว่า “ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเพิ่มจำนวนกองทัพของพระองค์ขึ้นอีกร้อยเท่า ข้าแต่กษัตริย์ พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นข้าราชการของเจ้านายของข้าพระองค์มิใช่หรือ เหตุใดกษัตริย์จึงทรงประสงค์เช่นนี้ ทำไมจะนำความผิดมาสู่อิสราเอลเล่า” 4แต่พระดำรัสของกษัตริย์ยังคงมีอำนาจเหนือโยอาบ โยอาบจึงออกไปทั่วอิสราเอล แล้วกลับมายังกรุงเยรูซาเล็ม 5โยอาบทูลรายงานจำนวนประชากรแก่ดาวิด ในอิสราเอลทั้งหมดมีชายที่ชักดาบได้หนึ่งล้านหนึ่งแสนคน และในยูดาห์มีสี่แสนเจ็ดหมื่นคน 6แต่โยอาบไม่ได้นับเผ่าเลวีและเบนยามินรวมไว้ด้วย เพราะพระบัญชาของกษัตริย์เป็นที่น่ารังเกียจแก่เขา 7พระบัญชานี้เป็นสิ่งชั่วร้ายต่อพระเจ้าด้วย พระองค์จึงทรงลงโทษอิสราเอล 8ดาวิดจึงทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์ได้ทำบาปใหญ่หลวงที่ได้กระทำสิ่งนี้ บัดนี้ขอทรงโปรดยกโทษความผิดของผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้ทำการอย่างโง่เขลายิ่งนัก” 9องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับกาดผู้ทำนายของดาวิดว่า 10“จงไปบอกดาวิดว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ เราเสนอทางเลือกสามอย่างแก่เจ้า จงเลือกเอาอย่างหนึ่ง แล้วเราจะกระทำตามนั้นแก่เจ้า” 11กาดจึงไปทูลดาวิดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ จงเลือกเอา 12ระหว่างการกันดารอาหารสามปี หรือสามเดือนที่ถูกศัตรูกวาดล้างด้วยคมดาบของพวกเขา หรือสามวันแห่งดาบขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือโรคระบาดในแผ่นดิน โดยทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทำลายทั่วเขตแดนอิสราเอล บัดนี้จงตัดสินใจว่าข้าจะตอบผู้ที่ส่งข้ามาอย่างไร” 13ดาวิดตอบกาดว่า “ข้าทุกข์ใจยิ่งนัก ขอให้ข้าตกอยู่ในพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด เพราะพระเมตตาของพระองค์ใหญ่หลวงนัก แต่อย่าให้ข้าตกอยู่ในมือของมนุษย์เลย” 14ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงให้เกิดโรคระบาดในอิสราเอล และมีคนอิสราเอลล้มตายเจ็ดหมื่นคน 15พระเจ้าทรงส่งทูตสวรรค์องค์หนึ่งไปทำลายกรุงเยรูซาเล็ม แต่ขณะที่ทูตกำลังทำลายอยู่ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นและทรงเปลี่ยนพระทัยจากภัยพิบัตินั้น จึงตรัสกับทูตสวรรค์ผู้ทำลายว่า “พอแล้ว จงยั้งมือเถิด” ขณะนั้นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่ที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส 16เมื่อดาวิดเงยหน้าขึ้นก็เห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่ระหว่างฟ้าสวรรค์กับแผ่นดินโลก ถือดาบที่ชักออกอยู่ในมือ เหยียดออกเหนือกรุงเยรูซาเล็ม ดาวิดกับบรรดาผู้อาวุโสซึ่งสวมผ้ากระสอบก็ซบหน้าลงกับพื้น 17ดาวิดทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์เองมิใช่หรือที่สั่งให้นับประชากร ข้าพระองค์เป็นผู้ที่ได้ทำบาปและกระทำชั่ว แต่แกะเหล่านี้เล่า พวกเขาได้ทำสิ่งใด ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพระองค์ ขอให้พระหัตถ์ของพระองค์ตกลงเหนือข้าพระองค์และครอบครัวของข้าพระองค์เถิด แต่ขออย่าให้ภัยพิบัตินี้อยู่เหนือประชากรของพระองค์เลย” 18แล้วทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็สั่งกาดให้บอกดาวิดว่า ให้ขึ้นไปสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส 19ดาวิดจึงขึ้นไปตามถ้อยคำที่กาดได้กล่าวในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า 20ขณะนั้นออรนันกำลังนวดข้าวสาลีอยู่ เมื่อเขาหันมาก็เห็นทูตสวรรค์ และบุตรชายสี่คนที่อยู่กับเขาก็หลบซ่อนตัว 21ดาวิดเสด็จมาหาออรนัน เมื่อออรนันมองดูเห็นดาวิด ก็ออกจากลานนวดข้าวมาก้มกราบดาวิดซบหน้าลงถึงดิน 22ดาวิดตรัสกับออรนันว่า “ขอยกที่ลานนวดข้าวนี้ให้เรา เพื่อเราจะสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า จงขายให้เราตามราคาเต็ม เพื่อภัยพิบัติจะได้หยุดจากประชาชน” 23ออรนันทูลดาวิดว่า “ขอทรงรับไปเถิด ขอกษัตริย์เจ้านายของข้าพระองค์ทรงกระทำตามที่ทรงเห็นชอบ ดูเถิด ข้าพระองค์ขอถวายวัวสำหรับเครื่องเผาบูชา เลื่อนนวดข้าวเป็นฟืน และข้าวสาลีเป็นเครื่องธัญบูชา ข้าพระองค์ขอถวายทั้งหมดนี้” 24แต่กษัตริย์ดาวิดตรัสกับออรนันว่า “ไม่ได้ เราจะจ่ายตามราคาเต็ม เพราะเราจะไม่เอาสิ่งที่เป็นของเจ้าไปถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาที่ได้มาเปล่าๆ” 25ดังนั้นดาวิดจึงทรงจ่ายทองคำหนักหกร้อยเชเขลให้แก่ออรนันเป็นค่าที่ดินนั้น 26ดาวิดทรงสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่นั่น และถวายเครื่องเผาบูชากับเครื่องสันติบูชา พระองค์ทูลร้องต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงตอบเขาด้วยไฟจากฟ้าสวรรค์ที่ลงมาบนแท่นเครื่องเผาบูชา 27แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสสั่งทูตสวรรค์ และทูตก็เก็บดาบกลับเข้าฝัก 28ในเวลานั้น เมื่อดาวิดเห็นว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตอบเขาที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส พระองค์ก็ถวายเครื่องบูชาที่นั่น 29เพราะพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่โมเสสสร้างขึ้นในถิ่นทุรกันดาร และแท่นเครื่องเผาบูชา เวลานั้นตั้งอยู่ที่สถานสูงในกิเบโอน 30แต่ดาวิดไม่สามารถไปเข้าเฝ้าที่นั่นเพื่อทูลถามพระเจ้าได้ เพราะพระองค์ทรงกลัวดาบของทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

1แล้วซาตานก็ลุกขึ้นต่อสู้อิสราเอล และยุยงดาวิดให้ทำสำมะโนประชากรอิสราเอล

2ดาวิดจึงตรัสกับโยอาบและบรรดาผู้บัญชาการกองทัพว่า “จงไปนับจำนวนคนอิสราเอลตั้งแต่เบเออร์เชบาจนถึงดาน แล้วนำรายงานมาให้เรา เพื่อเราจะได้ทราบจำนวนของพวกเขา”

3แต่โยอาบทูลว่า “ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเพิ่มจำนวนกองทัพของพระองค์ขึ้นอีกร้อยเท่า ข้าแต่กษัตริย์ พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นข้าราชการของเจ้านายของข้าพระองค์มิใช่หรือ เหตุใดกษัตริย์จึงทรงประสงค์เช่นนี้ ทำไมจะนำความผิดมาสู่อิสราเอลเล่า”

4แต่พระดำรัสของกษัตริย์ยังคงมีอำนาจเหนือโยอาบ โยอาบจึงออกไปทั่วอิสราเอล แล้วกลับมายังกรุงเยรูซาเล็ม

5โยอาบทูลรายงานจำนวนประชากรแก่ดาวิด ในอิสราเอลทั้งหมดมีชายที่ชักดาบได้หนึ่งล้านหนึ่งแสนคน และในยูดาห์มีสี่แสนเจ็ดหมื่นคน

6แต่โยอาบไม่ได้นับเผ่าเลวีและเบนยามินรวมไว้ด้วย เพราะพระบัญชาของกษัตริย์เป็นที่น่ารังเกียจแก่เขา

7พระบัญชานี้เป็นสิ่งชั่วร้ายต่อพระเจ้าด้วย พระองค์จึงทรงลงโทษอิสราเอล

8ดาวิดจึงทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์ได้ทำบาปใหญ่หลวงที่ได้กระทำสิ่งนี้ บัดนี้ขอทรงโปรดยกโทษความผิดของผู้รับใช้ของพระองค์ เพราะข้าพระองค์ได้ทำการอย่างโง่เขลายิ่งนัก”

9องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับกาดผู้ทำนายของดาวิดว่า

10“จงไปบอกดาวิดว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ เราเสนอทางเลือกสามอย่างแก่เจ้า จงเลือกเอาอย่างหนึ่ง แล้วเราจะกระทำตามนั้นแก่เจ้า”

11กาดจึงไปทูลดาวิดว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ จงเลือกเอา

12ระหว่างการกันดารอาหารสามปี หรือสามเดือนที่ถูกศัตรูกวาดล้างด้วยคมดาบของพวกเขา หรือสามวันแห่งดาบขององค์พระผู้เป็นเจ้า คือโรคระบาดในแผ่นดิน โดยทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทำลายทั่วเขตแดนอิสราเอล บัดนี้จงตัดสินใจว่าข้าจะตอบผู้ที่ส่งข้ามาอย่างไร”

13ดาวิดตอบกาดว่า “ข้าทุกข์ใจยิ่งนัก ขอให้ข้าตกอยู่ในพระหัตถ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด เพราะพระเมตตาของพระองค์ใหญ่หลวงนัก แต่อย่าให้ข้าตกอยู่ในมือของมนุษย์เลย”

14ดังนั้นองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงให้เกิดโรคระบาดในอิสราเอล และมีคนอิสราเอลล้มตายเจ็ดหมื่นคน

15พระเจ้าทรงส่งทูตสวรรค์องค์หนึ่งไปทำลายกรุงเยรูซาเล็ม แต่ขณะที่ทูตกำลังทำลายอยู่ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเห็นและทรงเปลี่ยนพระทัยจากภัยพิบัตินั้น จึงตรัสกับทูตสวรรค์ผู้ทำลายว่า “พอแล้ว จงยั้งมือเถิด” ขณะนั้นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่ที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส

16เมื่อดาวิดเงยหน้าขึ้นก็เห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนอยู่ระหว่างฟ้าสวรรค์กับแผ่นดินโลก ถือดาบที่ชักออกอยู่ในมือ เหยียดออกเหนือกรุงเยรูซาเล็ม ดาวิดกับบรรดาผู้อาวุโสซึ่งสวมผ้ากระสอบก็ซบหน้าลงกับพื้น

17ดาวิดทูลต่อพระเจ้าว่า “ข้าพระองค์เองมิใช่หรือที่สั่งให้นับประชากร ข้าพระองค์เป็นผู้ที่ได้ทำบาปและกระทำชั่ว แต่แกะเหล่านี้เล่า พวกเขาได้ทำสิ่งใด ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพระองค์ ขอให้พระหัตถ์ของพระองค์ตกลงเหนือข้าพระองค์และครอบครัวของข้าพระองค์เถิด แต่ขออย่าให้ภัยพิบัตินี้อยู่เหนือประชากรของพระองค์เลย”

18แล้วทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็สั่งกาดให้บอกดาวิดว่า ให้ขึ้นไปสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส

19ดาวิดจึงขึ้นไปตามถ้อยคำที่กาดได้กล่าวในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า

20ขณะนั้นออรนันกำลังนวดข้าวสาลีอยู่ เมื่อเขาหันมาก็เห็นทูตสวรรค์ และบุตรชายสี่คนที่อยู่กับเขาก็หลบซ่อนตัว

21ดาวิดเสด็จมาหาออรนัน เมื่อออรนันมองดูเห็นดาวิด ก็ออกจากลานนวดข้าวมาก้มกราบดาวิดซบหน้าลงถึงดิน

22ดาวิดตรัสกับออรนันว่า “ขอยกที่ลานนวดข้าวนี้ให้เรา เพื่อเราจะสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า จงขายให้เราตามราคาเต็ม เพื่อภัยพิบัติจะได้หยุดจากประชาชน”

23ออรนันทูลดาวิดว่า “ขอทรงรับไปเถิด ขอกษัตริย์เจ้านายของข้าพระองค์ทรงกระทำตามที่ทรงเห็นชอบ ดูเถิด ข้าพระองค์ขอถวายวัวสำหรับเครื่องเผาบูชา เลื่อนนวดข้าวเป็นฟืน และข้าวสาลีเป็นเครื่องธัญบูชา ข้าพระองค์ขอถวายทั้งหมดนี้”

24แต่กษัตริย์ดาวิดตรัสกับออรนันว่า “ไม่ได้ เราจะจ่ายตามราคาเต็ม เพราะเราจะไม่เอาสิ่งที่เป็นของเจ้าไปถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า และจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาที่ได้มาเปล่าๆ”

25ดังนั้นดาวิดจึงทรงจ่ายทองคำหนักหกร้อยเชเขลให้แก่ออรนันเป็นค่าที่ดินนั้น

26ดาวิดทรงสร้างแท่นบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าที่นั่น และถวายเครื่องเผาบูชากับเครื่องสันติบูชา พระองค์ทูลร้องต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า และพระองค์ทรงตอบเขาด้วยไฟจากฟ้าสวรรค์ที่ลงมาบนแท่นเครื่องเผาบูชา

27แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสสั่งทูตสวรรค์ และทูตก็เก็บดาบกลับเข้าฝัก

28ในเวลานั้น เมื่อดาวิดเห็นว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตอบเขาที่ลานนวดข้าวของออรนันชาวเยบุส พระองค์ก็ถวายเครื่องบูชาที่นั่น

29เพราะพลับพลาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่โมเสสสร้างขึ้นในถิ่นทุรกันดาร และแท่นเครื่องเผาบูชา เวลานั้นตั้งอยู่ที่สถานสูงในกิเบโอน

30แต่ดาวิดไม่สามารถไปเข้าเฝ้าที่นั่นเพื่อทูลถามพระเจ้าได้ เพราะพระองค์ทรงกลัวดาบของทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.