บทที่ 4

1ภรรยาของศิษย์คนหนึ่งในคณะผู้เผยพระวจนะร้องต่อเอลีชาว่า “ผู้รับใช้ของท่านคือสามีของข้าได้เสียชีวิตแล้ว ท่านก็รู้ว่าผู้รับใช้ของท่านยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า บัดนี้เจ้าหนี้กำลังจะมาเอาบุตรทั้งสองของข้าไปเป็นทาส” 2เอลีชาถามนางว่า “ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร? บอกข้ามาว่าเจ้ามีอะไรอยู่ในบ้านบ้าง?” นางตอบว่า “สาวใช้ของท่านไม่มีอะไรในบ้านเลย นอกจากน้ำมันไหเดียว” 3เอลีชากล่าวว่า “จงไปขอยืมภาชนะเปล่าจากเพื่อนบ้านทุกคน อย่าขอแต่น้อย 4แล้วจงเข้าไปในบ้าน ปิดประตูขังตัวเจ้ากับบุตรไว้ เทน้ำมันใส่ภาชนะทั้งหมดนั้น เมื่อใบไหนเต็มแล้วก็ตั้งแยกไว้” 5นางจึงจากเอลีชาไป ปิดประตูขังตัวนางกับบุตรไว้ บุตรก็ส่งภาชนะมาให้ ส่วนนางก็เทน้ำมัน 6เมื่อภาชนะเต็มหมดแล้ว นางบอกบุตรว่า “เอาภาชนะมาอีกใบ” แต่บุตรตอบว่า “ไม่มีอีกแล้ว” แล้วน้ำมันก็หยุดไหล 7นางจึงไปบอกคนของพระเจ้า เขากล่าวว่า “จงไปขายน้ำมันแล้วใช้หนี้เสีย ส่วนที่เหลือเจ้ากับบุตรจะใช้เลี้ยงชีพได้” 8วันหนึ่ง เอลีชาเดินทางไปยังเมืองชูเนม มีหญิงผู้มีฐานะคนหนึ่งที่นั่นได้ชวนเขาให้รับประทานอาหาร ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เอลีชาผ่านมา ก็จะแวะรับประทานอาหารที่บ้านนาง 9นางกล่าวแก่สามีว่า “ดูเถิด ข้ารู้ว่าชายที่ผ่านมาหาเราเป็นประจำนี้เป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า 10ขอให้เราสร้างห้องเล็ก ๆ บนดาดฟ้า ตั้งเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงไว้ในนั้นสำหรับท่าน เมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้พักที่นั่น” 11วันหนึ่งเอลีชามาถึงที่นั่น เขาขึ้นไปยังห้องชั้นบนและนอนพัก 12เอลีชาบอกเกหะซีคนรับใช้ว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนั้นมา” เมื่อเกหะซีเรียกนางแล้ว นางก็มายืนอยู่ต่อหน้าเขา 13เอลีชาบอกเกหะซีว่า “จงบอกนางว่า ‘ดูเถิด เจ้าได้ลำบากจัดการสิ่งทั้งปวงนี้เพื่อเรา เราจะทำสิ่งใดให้เจ้าได้บ้าง? จะให้เราพูดแทนเจ้าต่อกษัตริย์หรือต่อแม่ทัพไหม?’” นางตอบว่า “ข้าอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องของข้าเป็นสุขดีอยู่แล้ว” 14เอลีชาถามว่า “ถ้าเช่นนั้นจะทำอะไรให้นางได้?” เกหะซีตอบว่า “นางไม่มีบุตรชาย และสามีของนางก็แก่แล้ว” 15เอลีชากล่าวว่า “ไปเรียกนางมา” เกหะซีก็เรียกนาง นางมายืนที่ประตู 16เอลีชากล่าวว่า “ในเวลานี้ปีหน้า เจ้าจะได้อุ้มบุตรชาย” นางตอบว่า “อย่าเลยเจ้านายของข้า อย่าได้ล่อลวงสาวใช้ของท่านเลย คนของพระเจ้า” 17แต่หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์ และในเวลานั้นปีต่อมา นางก็คลอดบุตรชายตามที่เอลีชาได้บอกไว้ 18เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น วันหนึ่งเขาออกไปหาบิดาซึ่งอยู่กับคนเกี่ยวข้าว 19เด็กร้องบอกบิดาว่า “หัวของลูก! หัวของลูก!” บิดาจึงสั่งคนรับใช้ว่า “อุ้มเขาไปหาแม่” 20คนรับใช้อุ้มเด็กไปหามารดา เด็กนั่งบนตักมารดาจนถึงเที่ยงวันแล้วก็สิ้นชีวิต 21นางจึงขึ้นไปวางเด็กไว้บนเตียงของคนของพระเจ้า ปิดประตูแล้วออกไป 22นางเรียกสามีมาบอกว่า “ขอส่งคนรับใช้คนหนึ่งกับลาตัวหนึ่งมาให้ข้า ข้าจะรีบไปหาคนของพระเจ้าแล้วกลับมา” 23สามีถามว่า “ทำไมจึงไปหาท่านวันนี้? วันนี้ไม่ใช่วันขึ้นค่ำหรือวันสะบาโตนี่” นางตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี” 24แล้วนางผูกอานลา สั่งคนรับใช้ว่า “จงเร่งไปเถิด อย่าให้ข้าช้าเว้นแต่ข้าจะสั่ง” 25นางจึงออกเดินทางไปหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเมล เมื่อคนของพระเจ้าเห็นนางแต่ไกล ก็บอกเกหะซีคนรับใช้ว่า “ดูเถิด หญิงชาวชูเนมมาแล้ว 26วิ่งไปต้อนรับนางเดี๋ยวนี้ ถามนางว่า ‘เจ้าสบายดีไหม? สามีของเจ้าสบายดีไหม? บุตรของเจ้าสบายดีไหม?’” นางตอบว่า “เรียบร้อยดี” 27เมื่อนางมาถึงคนของพระเจ้าที่ภูเขา นางก็เข้าไปกอดเท้าของเขาไว้ เกหะซีเข้ามาจะผลักนางออก แต่คนของพระเจ้ากล่าวว่า “ปล่อยนางไว้เถิด เพราะจิตใจของนางทุกข์ระทมยิ่งนัก องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปิดบังเรื่องนี้ไว้จากข้า ไม่ได้ทรงบอกข้าเลย” 28นางกล่าวว่า “ข้าได้ขอบุตรจากเจ้านายของข้าหรือ? ข้าไม่ได้บอกหรือว่า ‘อย่าหลอกข้าเลย’?” 29เอลีชาบอกเกหะซีว่า “จงคาดเอวของเจ้า ถือไม้เท้าของข้าไป หากพบใครก็อย่าทักทาย หากใครทักทายก็อย่าตอบ แล้วจงเอาไม้เท้าของข้าวางบนหน้าของเด็ก” 30แต่มารดาของเด็กกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ และตราบที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่ละทิ้งท่านเป็นอันขาด” เอลีชาจึงลุกขึ้นตามนางไป 31เกหะซีล่วงหน้าไปก่อน เอาไม้เท้าวางบนหน้าของเด็ก แต่ก็ไม่มีเสียงหรือการตอบสนองใด ๆ เขาจึงกลับมาพบเอลีชาบอกว่า “เด็กยังไม่ฟื้น” 32เมื่อเอลีชามาถึงบ้าน ก็เห็นเด็กนอนตายอยู่บนเตียงของเขา 33เอลีชาเข้าไปปิดประตูขังตัวเขากับเด็กไว้ แล้วอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า 34แล้วเอลีชาขึ้นไปนอนทับเด็ก เอาปากของตนแนบปากของเด็ก ตาแนบตา มือแนบมือ เมื่อเขาเหยียดตัวทับเด็กอยู่ เนื้อของเด็กก็อุ่นขึ้น 35เอลีชาลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง แล้วขึ้นไปเหยียดตัวทับเด็กอีกครั้ง เด็กก็จามเจ็ดครั้งและลืมตาขึ้น 36เอลีชาเรียกเกหะซีมาสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมมา” เกหะซีก็เรียกนาง เมื่อนางมาถึง เอลีชากล่าวว่า “อุ้มบุตรของเจ้าไปเถิด” 37นางเข้ามาซบลงที่เท้าของเอลีชา ก้มกราบลงถึงดิน แล้วอุ้มบุตรของนางออกไป 38เอลีชากลับไปยังกิลกาล ขณะนั้นเกิดการกันดารอาหารในแผ่นดิน เมื่อเหล่าศิษย์ในคณะผู้เผยพระวจนะนั่งอยู่ต่อหน้าเขา เขาก็สั่งคนรับใช้ว่า “จงตั้งหม้อใบใหญ่ ต้มสตูให้เหล่าศิษย์ผู้เผยพระวจนะ” 39ศิษย์คนหนึ่งออกไปที่ทุ่งเพื่อเก็บผัก พบเถาไม้ป่า จึงเก็บผลน้ำเต้าป่าใส่เต็มชายเสื้อ กลับมาหั่นใส่หม้อสตู โดยไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร 40พวกเขาเทออกให้คนรับประทาน แต่พอชิมสตูนั้นก็ร้องว่า “มีความตายอยู่ในหม้อ คนของพระเจ้า!” แล้วก็รับประทานไม่ได้ 41เอลีชากล่าวว่า “เอาแป้งมา” เขาโยนแป้งลงในหม้อแล้วกล่าวว่า “เทให้คนรับประทานเถิด” แล้วก็ไม่มีสิ่งใดเป็นพิษในหม้ออีก 42มีชายคนหนึ่งจากบาอัลชาลิชาห์นำขนมปังจากผลแรกมาให้คนของพระเจ้า เป็นขนมปังข้าวบาร์เลย์ยี่สิบก้อนกับรวงข้าวใหม่ในย่าม เอลีชากล่าวว่า “เอาให้คนเหล่านี้รับประทานเถิด” 43คนรับใช้ของเขาถามว่า “จะให้ข้าตั้งขนมปังยี่สิบก้อนต่อหน้าคนตั้งร้อยได้อย่างไร?” เอลีชากล่าวว่า “เอาให้คนเหล่านี้รับประทานเถิด เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เขาทั้งหลายจะได้รับประทานและยังเหลือ’” 44คนรับใช้จึงตั้งขนมปังนั้นต่อหน้าพวกเขา พวกเขาก็ได้รับประทานและยังมีเหลือ ตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า

2เอลีชาถามนางว่า “ข้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร? บอกข้ามาว่าเจ้ามีอะไรอยู่ในบ้านบ้าง?” นางตอบว่า “สาวใช้ของท่านไม่มีอะไรในบ้านเลย นอกจากน้ำมันไหเดียว”

3เอลีชากล่าวว่า “จงไปขอยืมภาชนะเปล่าจากเพื่อนบ้านทุกคน อย่าขอแต่น้อย

4แล้วจงเข้าไปในบ้าน ปิดประตูขังตัวเจ้ากับบุตรไว้ เทน้ำมันใส่ภาชนะทั้งหมดนั้น เมื่อใบไหนเต็มแล้วก็ตั้งแยกไว้”

5นางจึงจากเอลีชาไป ปิดประตูขังตัวนางกับบุตรไว้ บุตรก็ส่งภาชนะมาให้ ส่วนนางก็เทน้ำมัน

6เมื่อภาชนะเต็มหมดแล้ว นางบอกบุตรว่า “เอาภาชนะมาอีกใบ” แต่บุตรตอบว่า “ไม่มีอีกแล้ว” แล้วน้ำมันก็หยุดไหล

7นางจึงไปบอกคนของพระเจ้า เขากล่าวว่า “จงไปขายน้ำมันแล้วใช้หนี้เสีย ส่วนที่เหลือเจ้ากับบุตรจะใช้เลี้ยงชีพได้”

8วันหนึ่ง เอลีชาเดินทางไปยังเมืองชูเนม มีหญิงผู้มีฐานะคนหนึ่งที่นั่นได้ชวนเขาให้รับประทานอาหาร ตั้งแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เอลีชาผ่านมา ก็จะแวะรับประทานอาหารที่บ้านนาง

9นางกล่าวแก่สามีว่า “ดูเถิด ข้ารู้ว่าชายที่ผ่านมาหาเราเป็นประจำนี้เป็นคนบริสุทธิ์ของพระเจ้า

10ขอให้เราสร้างห้องเล็ก ๆ บนดาดฟ้า ตั้งเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตะเกียงไว้ในนั้นสำหรับท่าน เมื่อท่านมาหาเรา ท่านจะได้พักที่นั่น”

11วันหนึ่งเอลีชามาถึงที่นั่น เขาขึ้นไปยังห้องชั้นบนและนอนพัก

12เอลีชาบอกเกหะซีคนรับใช้ว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมคนนั้นมา” เมื่อเกหะซีเรียกนางแล้ว นางก็มายืนอยู่ต่อหน้าเขา

13เอลีชาบอกเกหะซีว่า “จงบอกนางว่า ‘ดูเถิด เจ้าได้ลำบากจัดการสิ่งทั้งปวงนี้เพื่อเรา เราจะทำสิ่งใดให้เจ้าได้บ้าง? จะให้เราพูดแทนเจ้าต่อกษัตริย์หรือต่อแม่ทัพไหม?’” นางตอบว่า “ข้าอยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องของข้าเป็นสุขดีอยู่แล้ว”

14เอลีชาถามว่า “ถ้าเช่นนั้นจะทำอะไรให้นางได้?” เกหะซีตอบว่า “นางไม่มีบุตรชาย และสามีของนางก็แก่แล้ว”

15เอลีชากล่าวว่า “ไปเรียกนางมา” เกหะซีก็เรียกนาง นางมายืนที่ประตู

16เอลีชากล่าวว่า “ในเวลานี้ปีหน้า เจ้าจะได้อุ้มบุตรชาย” นางตอบว่า “อย่าเลยเจ้านายของข้า อย่าได้ล่อลวงสาวใช้ของท่านเลย คนของพระเจ้า”

17แต่หญิงนั้นก็ตั้งครรภ์ และในเวลานั้นปีต่อมา นางก็คลอดบุตรชายตามที่เอลีชาได้บอกไว้

18เมื่อเด็กนั้นโตขึ้น วันหนึ่งเขาออกไปหาบิดาซึ่งอยู่กับคนเกี่ยวข้าว

19เด็กร้องบอกบิดาว่า “หัวของลูก! หัวของลูก!” บิดาจึงสั่งคนรับใช้ว่า “อุ้มเขาไปหาแม่”

20คนรับใช้อุ้มเด็กไปหามารดา เด็กนั่งบนตักมารดาจนถึงเที่ยงวันแล้วก็สิ้นชีวิต

21นางจึงขึ้นไปวางเด็กไว้บนเตียงของคนของพระเจ้า ปิดประตูแล้วออกไป

22นางเรียกสามีมาบอกว่า “ขอส่งคนรับใช้คนหนึ่งกับลาตัวหนึ่งมาให้ข้า ข้าจะรีบไปหาคนของพระเจ้าแล้วกลับมา”

23สามีถามว่า “ทำไมจึงไปหาท่านวันนี้? วันนี้ไม่ใช่วันขึ้นค่ำหรือวันสะบาโตนี่” นางตอบว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

24แล้วนางผูกอานลา สั่งคนรับใช้ว่า “จงเร่งไปเถิด อย่าให้ข้าช้าเว้นแต่ข้าจะสั่ง”

25นางจึงออกเดินทางไปหาคนของพระเจ้าที่ภูเขาคารเมล เมื่อคนของพระเจ้าเห็นนางแต่ไกล ก็บอกเกหะซีคนรับใช้ว่า “ดูเถิด หญิงชาวชูเนมมาแล้ว

26วิ่งไปต้อนรับนางเดี๋ยวนี้ ถามนางว่า ‘เจ้าสบายดีไหม? สามีของเจ้าสบายดีไหม? บุตรของเจ้าสบายดีไหม?’” นางตอบว่า “เรียบร้อยดี”

27เมื่อนางมาถึงคนของพระเจ้าที่ภูเขา นางก็เข้าไปกอดเท้าของเขาไว้ เกหะซีเข้ามาจะผลักนางออก แต่คนของพระเจ้ากล่าวว่า “ปล่อยนางไว้เถิด เพราะจิตใจของนางทุกข์ระทมยิ่งนัก องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปิดบังเรื่องนี้ไว้จากข้า ไม่ได้ทรงบอกข้าเลย”

28นางกล่าวว่า “ข้าได้ขอบุตรจากเจ้านายของข้าหรือ? ข้าไม่ได้บอกหรือว่า ‘อย่าหลอกข้าเลย’?”

29เอลีชาบอกเกหะซีว่า “จงคาดเอวของเจ้า ถือไม้เท้าของข้าไป หากพบใครก็อย่าทักทาย หากใครทักทายก็อย่าตอบ แล้วจงเอาไม้เท้าของข้าวางบนหน้าของเด็ก”

30แต่มารดาของเด็กกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่ และตราบที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่ละทิ้งท่านเป็นอันขาด” เอลีชาจึงลุกขึ้นตามนางไป

31เกหะซีล่วงหน้าไปก่อน เอาไม้เท้าวางบนหน้าของเด็ก แต่ก็ไม่มีเสียงหรือการตอบสนองใด ๆ เขาจึงกลับมาพบเอลีชาบอกว่า “เด็กยังไม่ฟื้น”

32เมื่อเอลีชามาถึงบ้าน ก็เห็นเด็กนอนตายอยู่บนเตียงของเขา

33เอลีชาเข้าไปปิดประตูขังตัวเขากับเด็กไว้ แล้วอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

34แล้วเอลีชาขึ้นไปนอนทับเด็ก เอาปากของตนแนบปากของเด็ก ตาแนบตา มือแนบมือ เมื่อเขาเหยียดตัวทับเด็กอยู่ เนื้อของเด็กก็อุ่นขึ้น

35เอลีชาลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง แล้วขึ้นไปเหยียดตัวทับเด็กอีกครั้ง เด็กก็จามเจ็ดครั้งและลืมตาขึ้น

36เอลีชาเรียกเกหะซีมาสั่งว่า “ไปเรียกหญิงชาวชูเนมมา” เกหะซีก็เรียกนาง เมื่อนางมาถึง เอลีชากล่าวว่า “อุ้มบุตรของเจ้าไปเถิด”

37นางเข้ามาซบลงที่เท้าของเอลีชา ก้มกราบลงถึงดิน แล้วอุ้มบุตรของนางออกไป

38เอลีชากลับไปยังกิลกาล ขณะนั้นเกิดการกันดารอาหารในแผ่นดิน เมื่อเหล่าศิษย์ในคณะผู้เผยพระวจนะนั่งอยู่ต่อหน้าเขา เขาก็สั่งคนรับใช้ว่า “จงตั้งหม้อใบใหญ่ ต้มสตูให้เหล่าศิษย์ผู้เผยพระวจนะ”

39ศิษย์คนหนึ่งออกไปที่ทุ่งเพื่อเก็บผัก พบเถาไม้ป่า จึงเก็บผลน้ำเต้าป่าใส่เต็มชายเสื้อ กลับมาหั่นใส่หม้อสตู โดยไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร

40พวกเขาเทออกให้คนรับประทาน แต่พอชิมสตูนั้นก็ร้องว่า “มีความตายอยู่ในหม้อ คนของพระเจ้า!” แล้วก็รับประทานไม่ได้

41เอลีชากล่าวว่า “เอาแป้งมา” เขาโยนแป้งลงในหม้อแล้วกล่าวว่า “เทให้คนรับประทานเถิด” แล้วก็ไม่มีสิ่งใดเป็นพิษในหม้ออีก

42มีชายคนหนึ่งจากบาอัลชาลิชาห์นำขนมปังจากผลแรกมาให้คนของพระเจ้า เป็นขนมปังข้าวบาร์เลย์ยี่สิบก้อนกับรวงข้าวใหม่ในย่าม เอลีชากล่าวว่า “เอาให้คนเหล่านี้รับประทานเถิด”

43คนรับใช้ของเขาถามว่า “จะให้ข้าตั้งขนมปังยี่สิบก้อนต่อหน้าคนตั้งร้อยได้อย่างไร?” เอลีชากล่าวว่า “เอาให้คนเหล่านี้รับประทานเถิด เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ‘เขาทั้งหลายจะได้รับประทานและยังเหลือ’”

44คนรับใช้จึงตั้งขนมปังนั้นต่อหน้าพวกเขา พวกเขาก็ได้รับประทานและยังมีเหลือ ตามพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.