บทที่ 5

1ฝ่ายนาอามานผู้บัญชาการกองทัพของกษัตริย์แห่งอารัมเป็นคนสำคัญและเป็นที่นับถือของเจ้านายของเขา เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าประทานชัยชนะแก่อารัมโดยทางเขา เขาเป็นนักรบผู้กล้าหาญ แต่เป็นโรคเรื้อน 2ชาวอารัมเคยยกพวกออกปล้น และได้จับเด็กหญิงเล็ก ๆ คนหนึ่งจากแผ่นดินอิสราเอลมา นางได้มารับใช้ภรรยาของนาอามาน 3เด็กหญิงนั้นกล่าวแก่นายหญิงว่า “ถ้าเพียงแต่เจ้านายของข้าได้ไปหาผู้เผยพระวจนะที่อยู่ในสะมาเรีย ท่านก็จะรักษาโรคเรื้อนของเจ้านายให้หายได้” 4นาอามานจึงไปทูลเจ้านายของตนว่า เด็กหญิงจากแผ่นดินอิสราเอลพูดอย่างไร 5กษัตริย์แห่งอารัมตรัสว่า “ไปเถิด เราจะส่งสาส์นไปยังกษัตริย์อิสราเอลด้วย” นาอามานจึงไป โดยนำเงินสิบตะลันต์ ทองคำหกพันเชเขล และเสื้อผ้าสิบชุดไปด้วย 6สาส์นที่เขานำไปยังกษัตริย์อิสราเอลมีใจความว่า “พร้อมกับสาส์นนี้ ข้าพเจ้าส่งนาอามานผู้รับใช้ของข้าพเจ้ามาหาท่าน เพื่อท่านจะได้รักษาโรคเรื้อนของเขาให้หาย” 7เมื่อกษัตริย์อิสราเอลอ่านสาส์นนั้น ก็ฉีกเสื้อผ้าของตนแล้วกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าหรือที่จะให้ตายและให้มีชีวิตได้ ชายคนนี้จึงส่งคนมาให้เรารักษาโรคเรื้อน? จงดูเถิดว่าเขาหาเรื่องทะเลาะกับเราต่างหาก” 8เมื่อเอลีชาคนของพระเจ้าได้ยินว่ากษัตริย์อิสราเอลฉีกเสื้อผ้าของตน ก็ส่งคนไปทูลกษัตริย์ว่า “เหตุใดท่านจึงฉีกเสื้อผ้า? ขอให้ชายคนนั้นมาหาข้า แล้วเขาจะรู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะในอิสราเอล” 9นาอามานจึงมาพร้อมม้าและรถรบ มายืนอยู่ที่ประตูบ้านของเอลีชา 10เอลีชาส่งผู้สื่อสารออกมาบอกเขาว่า “จงไปชำระตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง แล้วเนื้อของเจ้าจะกลับคืนเป็นปกติ และเจ้าจะสะอาด” 11แต่นาอามานโกรธจากไป พูดว่า “ข้านึกว่าเขาจะออกมาหาข้าแน่ ๆ มายืนร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเขา แล้วโบกมือเหนือบริเวณที่เป็นโรครักษาโรคเรื้อนให้หาย 12แม่น้ำอาบานาและฟารปาร์แห่งเมืองดามัสกัสไม่ดีกว่าแม่น้ำทั้งหลายในอิสราเอลหรือ? ข้าจะชำระตัวในแม่น้ำเหล่านั้นให้สะอาดไม่ได้หรือ?” แล้วก็หันไปด้วยความโกรธ 13แต่บรรดาคนรับใช้ของนาอามานเข้ามาพูดกับเขาว่า “บิดาเอ๋ย ถ้าผู้เผยพระวจนะสั่งให้ท่านทำสิ่งใหญ่โต ท่านจะไม่ทำหรือ? ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อเขาเพียงบอกท่านว่า ‘จงชำระตัวแล้วจะสะอาด’?” 14นาอามานจึงลงไปจุ่มตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้งตามคำของคนของพระเจ้า เนื้อของเขาก็กลับคืนเป็นปกติเหมือนเนื้อของเด็กเล็ก และเขาก็สะอาด 15แล้วนาอามานกับบริวารทั้งหมดก็กลับไปหาคนของพระเจ้า มายืนต่อหน้าเขาและกล่าวว่า “บัดนี้ข้ารู้แน่แล้วว่า ไม่มีพระเจ้าทั่วทั้งแผ่นดินโลก นอกจากในอิสราเอล บัดนี้ขอท่านรับของกำนัลจากผู้รับใช้ของท่านเถิด” 16เอลีชาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ซึ่งข้ายืนปรนนิบัติอยู่ ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าจะไม่รับ” แม้นาอามานจะรบเร้าให้รับ เอลีชาก็ปฏิเสธ 17นาอามานจึงกล่าวว่า “หากท่านไม่รับ ก็ขอมอบดินแก่ผู้รับใช้ของท่านเท่าที่ล่อคู่หนึ่งบรรทุกได้ เพราะผู้รับใช้ของท่านจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาหรือเครื่องสัตวบูชาแก่พระอื่นใดอีก นอกจากองค์พระผู้เป็นเจ้า 18ในเรื่องนี้ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอภัยแก่ผู้รับใช้ของท่าน คือเมื่อเจ้านายของข้าเข้าไปในวิหารของพระริมโมนเพื่อกราบไหว้ที่นั่น และพิงแขนของข้า ข้าก็ต้องกราบในวิหารของพระริมโมนด้วย เมื่อข้ากราบในวิหารของพระริมโมน ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอภัยแก่ผู้รับใช้ของท่านในเรื่องนี้” 19เอลีชากล่าวว่า “จงไปเป็นสุขเถิด” เมื่อนาอามานเดินทางไปได้ไม่ไกล 20เกหะซีคนรับใช้ของเอลีชาคนของพระเจ้าคิดว่า “ดูเถิด นายของข้าได้ไว้หน้านาอามานชาวอารัมคนนี้ ไม่ยอมรับสิ่งที่เขานำมา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าจะวิ่งตามเขาไปเอาอะไรจากเขาบ้าง” 21เกหะซีจึงรีบตามนาอามานไป เมื่อนาอามานเห็นเขาวิ่งตามมา ก็ลงจากรถรบไปต้อนรับและถามว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ?” 22เกหะซีตอบว่า “เรียบร้อยดี นายของข้าส่งข้ามาบอกว่า ‘บัดนี้มีชายหนุ่มสองคนจากคณะผู้เผยพระวจนะมาจากแถบเขาเอฟราอิมมาหาข้า ขอท่านให้เงินหนึ่งตะลันต์กับเสื้อผ้าสองชุดแก่พวกเขาเถิด’” 23นาอามานกล่าวว่า “ขอให้รับสองตะลันต์เถิด” และรบเร้าให้เกหะซีรับ แล้วเอาเงินสองตะลันต์ใส่ถุงสองใบพร้อมเสื้อผ้าสองชุด มอบให้คนรับใช้สองคนแบกนำหน้าเกหะซีไป 24เมื่อมาถึงเนินเขา เกหะซีก็รับของจากคนรับใช้เก็บไว้ในบ้าน แล้วให้คนเหล่านั้นกลับไป พวกเขาก็จากไป 25เมื่อเกหะซีเข้าไปยืนต่อหน้านาย เอลีชาถามว่า “เกหะซี เจ้าไปไหนมา?” เขาตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านไม่ได้ไปไหนเลย” 26แต่เอลีชากล่าวว่า “ใจของข้ามิได้ไปกับเจ้าหรือ เมื่อชายคนนั้นลงจากรถรบมาต้อนรับเจ้า? นี่เป็นเวลาที่จะรับเงิน รับเสื้อผ้า สวนมะกอก สวนองุ่น ฝูงแกะ ฝูงวัว และทาสชายหญิงหรือ? 27เพราะฉะนั้น โรคเรื้อนของนาอามานจะติดตัวเจ้าและเชื้อสายของเจ้าตลอดไป” เมื่อเกหะซีออกไปจากเอลีชา เขาก็เป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ

2ชาวอารัมเคยยกพวกออกปล้น และได้จับเด็กหญิงเล็ก ๆ คนหนึ่งจากแผ่นดินอิสราเอลมา นางได้มารับใช้ภรรยาของนาอามาน

3เด็กหญิงนั้นกล่าวแก่นายหญิงว่า “ถ้าเพียงแต่เจ้านายของข้าได้ไปหาผู้เผยพระวจนะที่อยู่ในสะมาเรีย ท่านก็จะรักษาโรคเรื้อนของเจ้านายให้หายได้”

4นาอามานจึงไปทูลเจ้านายของตนว่า เด็กหญิงจากแผ่นดินอิสราเอลพูดอย่างไร

5กษัตริย์แห่งอารัมตรัสว่า “ไปเถิด เราจะส่งสาส์นไปยังกษัตริย์อิสราเอลด้วย” นาอามานจึงไป โดยนำเงินสิบตะลันต์ ทองคำหกพันเชเขล และเสื้อผ้าสิบชุดไปด้วย

6สาส์นที่เขานำไปยังกษัตริย์อิสราเอลมีใจความว่า “พร้อมกับสาส์นนี้ ข้าพเจ้าส่งนาอามานผู้รับใช้ของข้าพเจ้ามาหาท่าน เพื่อท่านจะได้รักษาโรคเรื้อนของเขาให้หาย”

7เมื่อกษัตริย์อิสราเอลอ่านสาส์นนั้น ก็ฉีกเสื้อผ้าของตนแล้วกล่าวว่า “เราเป็นพระเจ้าหรือที่จะให้ตายและให้มีชีวิตได้ ชายคนนี้จึงส่งคนมาให้เรารักษาโรคเรื้อน? จงดูเถิดว่าเขาหาเรื่องทะเลาะกับเราต่างหาก”

8เมื่อเอลีชาคนของพระเจ้าได้ยินว่ากษัตริย์อิสราเอลฉีกเสื้อผ้าของตน ก็ส่งคนไปทูลกษัตริย์ว่า “เหตุใดท่านจึงฉีกเสื้อผ้า? ขอให้ชายคนนั้นมาหาข้า แล้วเขาจะรู้ว่ามีผู้เผยพระวจนะในอิสราเอล”

9นาอามานจึงมาพร้อมม้าและรถรบ มายืนอยู่ที่ประตูบ้านของเอลีชา

10เอลีชาส่งผู้สื่อสารออกมาบอกเขาว่า “จงไปชำระตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้ง แล้วเนื้อของเจ้าจะกลับคืนเป็นปกติ และเจ้าจะสะอาด”

11แต่นาอามานโกรธจากไป พูดว่า “ข้านึกว่าเขาจะออกมาหาข้าแน่ ๆ มายืนร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเขา แล้วโบกมือเหนือบริเวณที่เป็นโรครักษาโรคเรื้อนให้หาย

12แม่น้ำอาบานาและฟารปาร์แห่งเมืองดามัสกัสไม่ดีกว่าแม่น้ำทั้งหลายในอิสราเอลหรือ? ข้าจะชำระตัวในแม่น้ำเหล่านั้นให้สะอาดไม่ได้หรือ?” แล้วก็หันไปด้วยความโกรธ

13แต่บรรดาคนรับใช้ของนาอามานเข้ามาพูดกับเขาว่า “บิดาเอ๋ย ถ้าผู้เผยพระวจนะสั่งให้ท่านทำสิ่งใหญ่โต ท่านจะไม่ทำหรือ? ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด เมื่อเขาเพียงบอกท่านว่า ‘จงชำระตัวแล้วจะสะอาด’?”

14นาอามานจึงลงไปจุ่มตัวในแม่น้ำจอร์แดนเจ็ดครั้งตามคำของคนของพระเจ้า เนื้อของเขาก็กลับคืนเป็นปกติเหมือนเนื้อของเด็กเล็ก และเขาก็สะอาด

15แล้วนาอามานกับบริวารทั้งหมดก็กลับไปหาคนของพระเจ้า มายืนต่อหน้าเขาและกล่าวว่า “บัดนี้ข้ารู้แน่แล้วว่า ไม่มีพระเจ้าทั่วทั้งแผ่นดินโลก นอกจากในอิสราเอล บัดนี้ขอท่านรับของกำนัลจากผู้รับใช้ของท่านเถิด”

16เอลีชาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ซึ่งข้ายืนปรนนิบัติอยู่ ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าจะไม่รับ” แม้นาอามานจะรบเร้าให้รับ เอลีชาก็ปฏิเสธ

17นาอามานจึงกล่าวว่า “หากท่านไม่รับ ก็ขอมอบดินแก่ผู้รับใช้ของท่านเท่าที่ล่อคู่หนึ่งบรรทุกได้ เพราะผู้รับใช้ของท่านจะไม่ถวายเครื่องเผาบูชาหรือเครื่องสัตวบูชาแก่พระอื่นใดอีก นอกจากองค์พระผู้เป็นเจ้า

18ในเรื่องนี้ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอภัยแก่ผู้รับใช้ของท่าน คือเมื่อเจ้านายของข้าเข้าไปในวิหารของพระริมโมนเพื่อกราบไหว้ที่นั่น และพิงแขนของข้า ข้าก็ต้องกราบในวิหารของพระริมโมนด้วย เมื่อข้ากราบในวิหารของพระริมโมน ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงอภัยแก่ผู้รับใช้ของท่านในเรื่องนี้”

19เอลีชากล่าวว่า “จงไปเป็นสุขเถิด” เมื่อนาอามานเดินทางไปได้ไม่ไกล

20เกหะซีคนรับใช้ของเอลีชาคนของพระเจ้าคิดว่า “ดูเถิด นายของข้าได้ไว้หน้านาอามานชาวอารัมคนนี้ ไม่ยอมรับสิ่งที่เขานำมา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ข้าจะวิ่งตามเขาไปเอาอะไรจากเขาบ้าง”

21เกหะซีจึงรีบตามนาอามานไป เมื่อนาอามานเห็นเขาวิ่งตามมา ก็ลงจากรถรบไปต้อนรับและถามว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือ?”

22เกหะซีตอบว่า “เรียบร้อยดี นายของข้าส่งข้ามาบอกว่า ‘บัดนี้มีชายหนุ่มสองคนจากคณะผู้เผยพระวจนะมาจากแถบเขาเอฟราอิมมาหาข้า ขอท่านให้เงินหนึ่งตะลันต์กับเสื้อผ้าสองชุดแก่พวกเขาเถิด’”

23นาอามานกล่าวว่า “ขอให้รับสองตะลันต์เถิด” และรบเร้าให้เกหะซีรับ แล้วเอาเงินสองตะลันต์ใส่ถุงสองใบพร้อมเสื้อผ้าสองชุด มอบให้คนรับใช้สองคนแบกนำหน้าเกหะซีไป

24เมื่อมาถึงเนินเขา เกหะซีก็รับของจากคนรับใช้เก็บไว้ในบ้าน แล้วให้คนเหล่านั้นกลับไป พวกเขาก็จากไป

25เมื่อเกหะซีเข้าไปยืนต่อหน้านาย เอลีชาถามว่า “เกหะซี เจ้าไปไหนมา?” เขาตอบว่า “ผู้รับใช้ของท่านไม่ได้ไปไหนเลย”

26แต่เอลีชากล่าวว่า “ใจของข้ามิได้ไปกับเจ้าหรือ เมื่อชายคนนั้นลงจากรถรบมาต้อนรับเจ้า? นี่เป็นเวลาที่จะรับเงิน รับเสื้อผ้า สวนมะกอก สวนองุ่น ฝูงแกะ ฝูงวัว และทาสชายหญิงหรือ?

27เพราะฉะนั้น โรคเรื้อนของนาอามานจะติดตัวเจ้าและเชื้อสายของเจ้าตลอดไป” เมื่อเกหะซีออกไปจากเอลีชา เขาก็เป็นโรคเรื้อนขาวเหมือนหิมะ

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.