บทที่ 19

1และกษัตริย์ทรงสะเทือนพระทัยและเสด็จขึ้นไปบนห้องบนของประตู และร้องไห้ และเช่นนี้พระองค์ตรัสในการที่ทรงเสด็จไปว่า “บุตรของข้า อับซาโลม บุตรของข้า บุตรของข้า อับซาโลม ใครจะให้ข้าตายแทนเจ้า อับซาโลม บุตรของข้า บุตรของข้า” 2และได้ถูกบอกแก่โยอาบว่า “ดูเถิด กษัตริย์ทรงพระกันแสงและทรงไว้ทุกข์เพื่ออับซาโลม” 3และชัยชนะในวันนั้นกลายเป็นการไว้ทุกข์แก่ประชาชนทั้งหมด เพราะประชาชนได้ยินในวันนั้นว่า “กษัตริย์ทรงเสียใจสำหรับบุตรของพระองค์” 4และในวันนั้นประชาชนแอบเข้ามาในเมือง เหมือนประชาชนที่ละอายแอบเข้ามาเมื่อหนีในการรบ 5และกษัตริย์ทรงคลุมพระพักตร์และร้องด้วยเสียงดังว่า “บุตรของข้า อับซาโลม อับซาโลม บุตรของข้า บุตรของข้า” 6และโยอาบเข้าไปในบ้านหากษัตริย์และพูดว่า “วันนี้ท่านได้ทำให้พระพักตร์ของข้ารับใช้ทั้งหมดของท่านอับอาย ผู้ที่ได้ช่วยชีวิตของท่านในวันนี้ และชีวิตของบุตรชายและบุตรสาวของท่าน และชีวิตของภรรยาของท่านและของนางสนมของท่าน 7ที่ท่านรักผู้ที่เกลียดท่านและเกลียดผู้ที่รักท่าน เพราะท่านได้ประกาศในวันนี้ว่าผู้บัญชาการและข้ารับใช้ทั้งหลายไม่มีค่าแก่ท่าน เพราะข้ารู้ในวันนี้ ว่าถ้าอับซาโลมยังมีชีวิตและเราทั้งหมดในวันนี้ตายแล้ว เช่นนั้นจะเป็นที่ถูกในตาของท่าน 8บัดนี้ จงลุกขึ้น ออกไป และพูดเข้าใจถึงใจของข้ารับใช้ของท่าน เพราะข้าสาบานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ถ้าท่านไม่ออกไป ในคืนนี้จะไม่มีชายคนใดอยู่กับท่าน และความชั่วนี้จะเป็นแก่ท่านมากกว่าความชั่วทั้งหมดที่มาเหนือท่านตั้งแต่วัยเด็กของท่านจนถึงบัดนี้” 9และกษัตริย์ทรงลุกขึ้นและประทับที่ประตู และพวกเขาบอกแก่ประชาชนทั้งหมดว่า “ดูเถิด กษัตริย์ประทับที่ประตู” และประชาชนทั้งหมดมาต่อหน้ากษัตริย์ และอิสราเอลได้หนีไป แต่ละคนไปยังเต็นท์ของตน 10และประชาชนทั้งหมดในเผ่าทั้งหมดของอิสราเอลกำลังโต้แย้งกันว่า “กษัตริย์ได้ช่วยเราจากมือของศัตรูของเรา และพระองค์ทรงปลดเราจากมือของชาวฟีลิสเตีย และบัดนี้ทรงหนีจากแผ่นดินเพราะอับซาโลม 11และอับซาโลมที่เราได้เจิมเหนือเรา ตายในการรบ และบัดนี้ ทำไมพวกท่านเงียบอยู่ในการนำกษัตริย์กลับ?” 12และกษัตริย์ดาวิดส่งคนไปหาศาโดกและอาบียาธาร์ ปุโรหิตทั้งหลายว่า “จงพูดต่อผู้อาวุโสของยูดาห์ว่า ‘ทำไมพวกท่านจึงเป็นคนสุดท้ายในการนำกษัตริย์กลับสู่บ้านของพระองค์? และคำของอิสราเอลทั้งหมดได้มาถึงกษัตริย์ที่บ้านของพระองค์ 13พวกท่านเป็นพี่น้องของข้า เป็นกระดูกของข้าและเนื้อของข้า แล้วทำไมพวกท่านจึงเป็นคนสุดท้ายในการนำกษัตริย์กลับ?’ 14และจงพูดต่ออามาสาว่า ‘เจ้าไม่ใช่กระดูกของข้าและเนื้อของข้าหรือ? ขอพระเจ้าทรงทำเช่นนั้นแก่ข้าและทรงทำมากกว่านั้น ถ้าเจ้าไม่ได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพต่อหน้าข้าทุกวัน แทนโยอาบ’” 15และเขาได้โน้มน้าวใจของชายของยูดาห์ทั้งหมดให้เป็นเหมือนชายคนเดียว และพวกเขาส่งคนไปหากษัตริย์ว่า “จงกลับมา ท่านและข้ารับใช้ทั้งหมดของท่าน” 16และกษัตริย์ทรงกลับและเสด็จมาจนถึงแม่น้ำจอร์แดน และยูดาห์มาที่กิลกาลเพื่อไปพบกษัตริย์ เพื่อนำกษัตริย์ข้ามแม่น้ำจอร์แดน 17และชิเมอีบุตรของเกราคนเบนยามินจากบาฮูริม เร่งลงมากับชายของยูดาห์เพื่อพบกษัตริย์ดาวิด 18และชายหนึ่งพันคนจากเบนยามินอยู่กับเขา และศิบาข้ารับใช้ของบ้านซาอูล และบุตรของเขาสิบห้าคนและข้ารับใช้ของเขายี่สิบคนอยู่กับเขา และพวกเขารีบลงไปยังแม่น้ำจอร์แดนต่อหน้ากษัตริย์ 19และเรือข้ามได้ข้ามไป เพื่อนำบ้านของกษัตริย์ข้าม และเพื่อทำสิ่งที่ดีในตาของพระองค์ และชิเมอีบุตรของเกราล้มลงต่อหน้ากษัตริย์ในการที่กษัตริย์ทรงข้ามแม่น้ำจอร์แดน 20และเขาพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอเจ้านายของข้าอย่าทรงนับว่าเป็นความผิดของข้า และอย่าทรงระลึกถึงสิ่งที่ข้ารับใช้ของท่านได้ทำผิดในวันที่เจ้านายของข้า กษัตริย์ เสด็จออกจากเยรูซาเล็ม ขอกษัตริย์อย่าทรงตั้งไว้ในพระทัย 21เพราะข้ารับใช้ของท่านรู้ว่าข้าได้ทำบาป และดูเถิด วันนี้ข้ามาเป็นคนแรกของบ้านโยเซฟทั้งหมด เพื่อลงมาพบเจ้านายของข้า กษัตริย์” 22และอาบีชัยบุตรของเซรุยาห์ตอบและพูดว่า “เพราะเหตุนี้ไม่ควรให้ชิเมอีถูกประหารหรือ? เพราะเขาด่าผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม” 23และดาวิดตรัสว่า “ข้ามีอะไรเกี่ยวกับพวกเจ้า บุตรของเซรุยาห์ ที่พวกเจ้าจะเป็นปฏิปักษ์ของข้าในวันนี้? วันนี้จะให้ชายในอิสราเอลถูกประหารหรือ? เพราะข้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ข้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล?” 24และกษัตริย์ตรัสต่อชิเมอีว่า “เจ้าจะไม่ตาย” และกษัตริย์ทรงสาบานต่อเขา 25และเมฟิโบเชธ บุตรของซาอูล ลงมาพบกษัตริย์ และเขาไม่ได้ดูแลเท้าของเขา และเขาไม่ได้ตัดหนวด และเสื้อผ้าของเขาก็ไม่ได้ซัก ตั้งแต่วันที่กษัตริย์เสด็จออก จนถึงวันที่พระองค์เสด็จกลับด้วยสันติภาพ 26และเมื่อเขามาจากเยรูซาเล็มเพื่อพบกษัตริย์ กษัตริย์ตรัสต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้า เมฟิโบเชธ?” 27และเขาตอบว่า “เจ้านายของข้า กษัตริย์ ข้ารับใช้ของข้าได้หลอกข้า เพราะข้ารับใช้ของท่านพูดว่า ‘ข้าจะผูกอานลาให้แก่ข้า และข้าจะขี่บนมัน และข้าจะไปกับกษัตริย์’ เพราะข้ารับใช้ของท่านเป็นง่อย 28และเขาได้ใส่ร้ายข้ารับใช้ของท่านต่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ และเจ้านายของข้า กษัตริย์ เป็นเหมือนทูตของพระเจ้า ขอท่านทำสิ่งที่ดีในตาของท่าน 29เพราะบ้านของบิดาของข้าทั้งหมดสมควรเพียงแต่ความตายต่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ แต่ท่านทรงตั้งข้ารับใช้ของท่านในผู้ที่กินที่โต๊ะของท่าน แล้วข้ามีสิทธิ์อะไรที่จะร้องต่อกษัตริย์อีก?” 30และกษัตริย์ตรัสต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าจะพูดคำของเจ้าอีก? ข้าพูดว่า เจ้าและศิบาจะแบ่งที่ดินกัน” 31และเมฟิโบเชธพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอให้เขาเอาทั้งหมดก็ได้ ในเมื่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ ได้เสด็จกลับมาด้วยสันติภาพสู่บ้านของพระองค์” 32และบารซิลลัยชาวกิเลอาดลงมาจากโรเกลิม และข้ามแม่น้ำจอร์แดนกับกษัตริย์ เพื่อส่งพระองค์จากแม่น้ำจอร์แดน 33และบารซิลลัยแก่มาก แปดสิบปี และเขาได้เลี้ยงกษัตริย์ในการประทับของพระองค์ที่มาหะนาอิม เพราะเขาเป็นคนใหญ่มาก 34และกษัตริย์ตรัสต่อบารซิลลัยว่า “ขอเจ้าข้ามไปกับข้า และข้าจะเลี้ยงเจ้ากับข้าที่เยรูซาเล็ม” 35และบารซิลลัยพูดต่อกษัตริย์ว่า “จะมีปีในชีวิตของข้าอีกกี่วัน ที่ข้าจะไปกับกษัตริย์ขึ้นไปเยรูซาเล็ม? 36วันนี้ข้าอายุแปดสิบปี ข้าจะแยกแยะระหว่างดีและชั่วได้หรือ? ข้ารับใช้ของท่านจะลิ้มรสสิ่งที่กินและที่ดื่มได้หรือ? ข้าจะฟังเสียงของนักร้องชายและนักร้องหญิงอีกได้หรือ? และทำไมข้ารับใช้ของท่านจะเป็นภาระอีกแก่เจ้านายของข้า กษัตริย์? 37ข้ารับใช้ของท่านจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนกับกษัตริย์เพียงเล็กน้อย และทำไมกษัตริย์จะตอบแทนข้าด้วยรางวัลเช่นนี้? 38ขอให้ข้ารับใช้ของท่านกลับเถิด และข้าจะตายในเมืองของข้า ใกล้กับที่ฝังศพของบิดาและมารดาของข้า และดูเถิด ข้ารับใช้ของท่านคิมฮัมจะข้ามไปกับเจ้านายของข้า กษัตริย์ และขอท่านทำแก่เขาสิ่งที่ดีในตาของท่าน” 39และกษัตริย์ตรัสว่า “คิมฮัมจะข้ามไปกับข้า และข้าจะทำสิ่งที่ดีในตาของท่านแก่เขา และทุกสิ่งที่ท่านเลือกจากข้า ข้าจะทำให้แก่ท่าน” 40และประชาชนทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดน และกษัตริย์ทรงข้ามไป และกษัตริย์ทรงจูบบารซิลลัยและทรงอวยพรเขา และเขากลับไปยังที่ของเขา 41และกษัตริย์ทรงข้ามไปยังกิลกาล และคิมฮันข้ามไปกับพระองค์ และประชาชนของยูดาห์ทั้งหมดได้นำกษัตริย์ข้าม และครึ่งหนึ่งของประชาชนอิสราเอลด้วย 42และดูเถิด ชายของอิสราเอลทั้งหมดมาหากษัตริย์ และพวกเขาพูดต่อกษัตริย์ว่า “ทำไมพี่น้องของเรา ชายของยูดาห์ ได้ลักท่านและนำกษัตริย์และบ้านของพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดน และคนของดาวิดทั้งหมดอยู่กับพระองค์?” 43และชายของยูดาห์ทั้งหมดตอบต่อชายของอิสราเอลว่า “เพราะกษัตริย์อยู่ใกล้กับข้า และทำไมเรื่องนี้จึงทำให้พวกท่านโกรธ? เราได้กินจากกษัตริย์อย่างแน่นอนหรือ? หรือสิ่งใดถูกยกให้แก่เรา?” 44และชายของอิสราเอลตอบต่อชายของยูดาห์และพูดว่า “ข้ามีสิบส่วนในกษัตริย์ และในดาวิดข้ามีมากกว่าท่าน และทำไมท่านดูถูกข้า? คำของข้าไม่ใช่เป็นครั้งแรกในการนำกษัตริย์ของข้ากลับหรือ?” และคำของชายของยูดาห์รุนแรงกว่าคำของชายของอิสราเอล

2และได้ถูกบอกแก่โยอาบว่า “ดูเถิด กษัตริย์ทรงพระกันแสงและทรงไว้ทุกข์เพื่ออับซาโลม”

3และชัยชนะในวันนั้นกลายเป็นการไว้ทุกข์แก่ประชาชนทั้งหมด เพราะประชาชนได้ยินในวันนั้นว่า “กษัตริย์ทรงเสียใจสำหรับบุตรของพระองค์”

4และในวันนั้นประชาชนแอบเข้ามาในเมือง เหมือนประชาชนที่ละอายแอบเข้ามาเมื่อหนีในการรบ

5และกษัตริย์ทรงคลุมพระพักตร์และร้องด้วยเสียงดังว่า “บุตรของข้า อับซาโลม อับซาโลม บุตรของข้า บุตรของข้า”

6และโยอาบเข้าไปในบ้านหากษัตริย์และพูดว่า “วันนี้ท่านได้ทำให้พระพักตร์ของข้ารับใช้ทั้งหมดของท่านอับอาย ผู้ที่ได้ช่วยชีวิตของท่านในวันนี้ และชีวิตของบุตรชายและบุตรสาวของท่าน และชีวิตของภรรยาของท่านและของนางสนมของท่าน

7ที่ท่านรักผู้ที่เกลียดท่านและเกลียดผู้ที่รักท่าน เพราะท่านได้ประกาศในวันนี้ว่าผู้บัญชาการและข้ารับใช้ทั้งหลายไม่มีค่าแก่ท่าน เพราะข้ารู้ในวันนี้ ว่าถ้าอับซาโลมยังมีชีวิตและเราทั้งหมดในวันนี้ตายแล้ว เช่นนั้นจะเป็นที่ถูกในตาของท่าน

8บัดนี้ จงลุกขึ้น ออกไป และพูดเข้าใจถึงใจของข้ารับใช้ของท่าน เพราะข้าสาบานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า ถ้าท่านไม่ออกไป ในคืนนี้จะไม่มีชายคนใดอยู่กับท่าน และความชั่วนี้จะเป็นแก่ท่านมากกว่าความชั่วทั้งหมดที่มาเหนือท่านตั้งแต่วัยเด็กของท่านจนถึงบัดนี้”

9และกษัตริย์ทรงลุกขึ้นและประทับที่ประตู และพวกเขาบอกแก่ประชาชนทั้งหมดว่า “ดูเถิด กษัตริย์ประทับที่ประตู” และประชาชนทั้งหมดมาต่อหน้ากษัตริย์ และอิสราเอลได้หนีไป แต่ละคนไปยังเต็นท์ของตน

10และประชาชนทั้งหมดในเผ่าทั้งหมดของอิสราเอลกำลังโต้แย้งกันว่า “กษัตริย์ได้ช่วยเราจากมือของศัตรูของเรา และพระองค์ทรงปลดเราจากมือของชาวฟีลิสเตีย และบัดนี้ทรงหนีจากแผ่นดินเพราะอับซาโลม

11และอับซาโลมที่เราได้เจิมเหนือเรา ตายในการรบ และบัดนี้ ทำไมพวกท่านเงียบอยู่ในการนำกษัตริย์กลับ?”

12และกษัตริย์ดาวิดส่งคนไปหาศาโดกและอาบียาธาร์ ปุโรหิตทั้งหลายว่า “จงพูดต่อผู้อาวุโสของยูดาห์ว่า ‘ทำไมพวกท่านจึงเป็นคนสุดท้ายในการนำกษัตริย์กลับสู่บ้านของพระองค์? และคำของอิสราเอลทั้งหมดได้มาถึงกษัตริย์ที่บ้านของพระองค์

13พวกท่านเป็นพี่น้องของข้า เป็นกระดูกของข้าและเนื้อของข้า แล้วทำไมพวกท่านจึงเป็นคนสุดท้ายในการนำกษัตริย์กลับ?’

14และจงพูดต่ออามาสาว่า ‘เจ้าไม่ใช่กระดูกของข้าและเนื้อของข้าหรือ? ขอพระเจ้าทรงทำเช่นนั้นแก่ข้าและทรงทำมากกว่านั้น ถ้าเจ้าไม่ได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพต่อหน้าข้าทุกวัน แทนโยอาบ’”

15และเขาได้โน้มน้าวใจของชายของยูดาห์ทั้งหมดให้เป็นเหมือนชายคนเดียว และพวกเขาส่งคนไปหากษัตริย์ว่า “จงกลับมา ท่านและข้ารับใช้ทั้งหมดของท่าน”

16และกษัตริย์ทรงกลับและเสด็จมาจนถึงแม่น้ำจอร์แดน และยูดาห์มาที่กิลกาลเพื่อไปพบกษัตริย์ เพื่อนำกษัตริย์ข้ามแม่น้ำจอร์แดน

17และชิเมอีบุตรของเกราคนเบนยามินจากบาฮูริม เร่งลงมากับชายของยูดาห์เพื่อพบกษัตริย์ดาวิด

18และชายหนึ่งพันคนจากเบนยามินอยู่กับเขา และศิบาข้ารับใช้ของบ้านซาอูล และบุตรของเขาสิบห้าคนและข้ารับใช้ของเขายี่สิบคนอยู่กับเขา และพวกเขารีบลงไปยังแม่น้ำจอร์แดนต่อหน้ากษัตริย์

19และเรือข้ามได้ข้ามไป เพื่อนำบ้านของกษัตริย์ข้าม และเพื่อทำสิ่งที่ดีในตาของพระองค์ และชิเมอีบุตรของเกราล้มลงต่อหน้ากษัตริย์ในการที่กษัตริย์ทรงข้ามแม่น้ำจอร์แดน

20และเขาพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอเจ้านายของข้าอย่าทรงนับว่าเป็นความผิดของข้า และอย่าทรงระลึกถึงสิ่งที่ข้ารับใช้ของท่านได้ทำผิดในวันที่เจ้านายของข้า กษัตริย์ เสด็จออกจากเยรูซาเล็ม ขอกษัตริย์อย่าทรงตั้งไว้ในพระทัย

21เพราะข้ารับใช้ของท่านรู้ว่าข้าได้ทำบาป และดูเถิด วันนี้ข้ามาเป็นคนแรกของบ้านโยเซฟทั้งหมด เพื่อลงมาพบเจ้านายของข้า กษัตริย์”

22และอาบีชัยบุตรของเซรุยาห์ตอบและพูดว่า “เพราะเหตุนี้ไม่ควรให้ชิเมอีถูกประหารหรือ? เพราะเขาด่าผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิม”

23และดาวิดตรัสว่า “ข้ามีอะไรเกี่ยวกับพวกเจ้า บุตรของเซรุยาห์ ที่พวกเจ้าจะเป็นปฏิปักษ์ของข้าในวันนี้? วันนี้จะให้ชายในอิสราเอลถูกประหารหรือ? เพราะข้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ข้าเป็นกษัตริย์เหนืออิสราเอล?”

24และกษัตริย์ตรัสต่อชิเมอีว่า “เจ้าจะไม่ตาย” และกษัตริย์ทรงสาบานต่อเขา

25และเมฟิโบเชธ บุตรของซาอูล ลงมาพบกษัตริย์ และเขาไม่ได้ดูแลเท้าของเขา และเขาไม่ได้ตัดหนวด และเสื้อผ้าของเขาก็ไม่ได้ซัก ตั้งแต่วันที่กษัตริย์เสด็จออก จนถึงวันที่พระองค์เสด็จกลับด้วยสันติภาพ

26และเมื่อเขามาจากเยรูซาเล็มเพื่อพบกษัตริย์ กษัตริย์ตรัสต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้า เมฟิโบเชธ?”

27และเขาตอบว่า “เจ้านายของข้า กษัตริย์ ข้ารับใช้ของข้าได้หลอกข้า เพราะข้ารับใช้ของท่านพูดว่า ‘ข้าจะผูกอานลาให้แก่ข้า และข้าจะขี่บนมัน และข้าจะไปกับกษัตริย์’ เพราะข้ารับใช้ของท่านเป็นง่อย

28และเขาได้ใส่ร้ายข้ารับใช้ของท่านต่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ และเจ้านายของข้า กษัตริย์ เป็นเหมือนทูตของพระเจ้า ขอท่านทำสิ่งที่ดีในตาของท่าน

29เพราะบ้านของบิดาของข้าทั้งหมดสมควรเพียงแต่ความตายต่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ แต่ท่านทรงตั้งข้ารับใช้ของท่านในผู้ที่กินที่โต๊ะของท่าน แล้วข้ามีสิทธิ์อะไรที่จะร้องต่อกษัตริย์อีก?”

30และกษัตริย์ตรัสต่อเขาว่า “ทำไมเจ้าจะพูดคำของเจ้าอีก? ข้าพูดว่า เจ้าและศิบาจะแบ่งที่ดินกัน”

31และเมฟิโบเชธพูดต่อกษัตริย์ว่า “ขอให้เขาเอาทั้งหมดก็ได้ ในเมื่อเจ้านายของข้า กษัตริย์ ได้เสด็จกลับมาด้วยสันติภาพสู่บ้านของพระองค์”

32และบารซิลลัยชาวกิเลอาดลงมาจากโรเกลิม และข้ามแม่น้ำจอร์แดนกับกษัตริย์ เพื่อส่งพระองค์จากแม่น้ำจอร์แดน

33และบารซิลลัยแก่มาก แปดสิบปี และเขาได้เลี้ยงกษัตริย์ในการประทับของพระองค์ที่มาหะนาอิม เพราะเขาเป็นคนใหญ่มาก

34และกษัตริย์ตรัสต่อบารซิลลัยว่า “ขอเจ้าข้ามไปกับข้า และข้าจะเลี้ยงเจ้ากับข้าที่เยรูซาเล็ม”

35และบารซิลลัยพูดต่อกษัตริย์ว่า “จะมีปีในชีวิตของข้าอีกกี่วัน ที่ข้าจะไปกับกษัตริย์ขึ้นไปเยรูซาเล็ม?

36วันนี้ข้าอายุแปดสิบปี ข้าจะแยกแยะระหว่างดีและชั่วได้หรือ? ข้ารับใช้ของท่านจะลิ้มรสสิ่งที่กินและที่ดื่มได้หรือ? ข้าจะฟังเสียงของนักร้องชายและนักร้องหญิงอีกได้หรือ? และทำไมข้ารับใช้ของท่านจะเป็นภาระอีกแก่เจ้านายของข้า กษัตริย์?

37ข้ารับใช้ของท่านจะข้ามแม่น้ำจอร์แดนกับกษัตริย์เพียงเล็กน้อย และทำไมกษัตริย์จะตอบแทนข้าด้วยรางวัลเช่นนี้?

38ขอให้ข้ารับใช้ของท่านกลับเถิด และข้าจะตายในเมืองของข้า ใกล้กับที่ฝังศพของบิดาและมารดาของข้า และดูเถิด ข้ารับใช้ของท่านคิมฮัมจะข้ามไปกับเจ้านายของข้า กษัตริย์ และขอท่านทำแก่เขาสิ่งที่ดีในตาของท่าน”

39และกษัตริย์ตรัสว่า “คิมฮัมจะข้ามไปกับข้า และข้าจะทำสิ่งที่ดีในตาของท่านแก่เขา และทุกสิ่งที่ท่านเลือกจากข้า ข้าจะทำให้แก่ท่าน”

40และประชาชนทั้งหมดข้ามแม่น้ำจอร์แดน และกษัตริย์ทรงข้ามไป และกษัตริย์ทรงจูบบารซิลลัยและทรงอวยพรเขา และเขากลับไปยังที่ของเขา

41และกษัตริย์ทรงข้ามไปยังกิลกาล และคิมฮันข้ามไปกับพระองค์ และประชาชนของยูดาห์ทั้งหมดได้นำกษัตริย์ข้าม และครึ่งหนึ่งของประชาชนอิสราเอลด้วย

42และดูเถิด ชายของอิสราเอลทั้งหมดมาหากษัตริย์ และพวกเขาพูดต่อกษัตริย์ว่า “ทำไมพี่น้องของเรา ชายของยูดาห์ ได้ลักท่านและนำกษัตริย์และบ้านของพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดน และคนของดาวิดทั้งหมดอยู่กับพระองค์?”

43และชายของยูดาห์ทั้งหมดตอบต่อชายของอิสราเอลว่า “เพราะกษัตริย์อยู่ใกล้กับข้า และทำไมเรื่องนี้จึงทำให้พวกท่านโกรธ? เราได้กินจากกษัตริย์อย่างแน่นอนหรือ? หรือสิ่งใดถูกยกให้แก่เรา?”

44และชายของอิสราเอลตอบต่อชายของยูดาห์และพูดว่า “ข้ามีสิบส่วนในกษัตริย์ และในดาวิดข้ามีมากกว่าท่าน และทำไมท่านดูถูกข้า? คำของข้าไม่ใช่เป็นครั้งแรกในการนำกษัตริย์ของข้ากลับหรือ?” และคำของชายของยูดาห์รุนแรงกว่าคำของชายของอิสราเอล

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.