บทที่ 15

1ครั้งนั้นมีบางคนลงมาจากแคว้นยูเดีย และสอนบรรดาพี่น้องว่า “ถ้าท่านทั้งหลายไม่เข้าสุหนัตตามธรรมเนียมของโมเสส ท่านก็จะรอดไม่ได้” 2เมื่อเกิดการโต้แย้งและถกเถียงกันอย่างรุนแรงระหว่างเปาโลและบารนาบัสกับคนเหล่านั้น คริสตจักรจึงแต่งตั้งเปาโล บารนาบัส และพี่น้องอื่นบางคนให้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อพบบรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักร เรื่องปัญหาข้อนี้ 3เมื่อคริสตจักรได้ส่งพวกเขาออกเดินทางแล้ว พวกเขาก็เดินทางผ่านแคว้นฟีนิเซียและสะมาเรีย เล่าถึงการกลับใจเชื่อของคนต่างชาติ ทำให้บรรดาพี่น้องทุกคนมีความยินดีอย่างยิ่ง 4เมื่อพวกเขามาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว คริสตจักร บรรดาอัครทูต และผู้ปกครองคริสตจักรก็ต้อนรับพวกเขา และพวกเขาก็รายงานทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำร่วมกับพวกเขา 5แต่มีบางคนในพวกฟาริสีที่เชื่อแล้วลุกขึ้นกล่าวว่า “จำเป็นต้องให้พวกคนต่างชาติเข้าสุหนัต และสั่งให้พวกเขาถือรักษาธรรมบัญญัติของโมเสส” 6บรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักรจึงประชุมกันพิจารณาเรื่องนี้ 7หลังจากถกเถียงกันมาก เปโตรก็ลุกขึ้นกล่าวแก่พวกเขาว่า “พี่น้องทั้งหลาย ท่านทั้งหลายก็ทราบอยู่แล้วว่า นานมาแล้วพระเจ้าทรงเลือกข้าพเจ้าขึ้นมาจากท่ามกลางพวกท่าน เพื่อให้คนต่างชาติได้ยินถ้อยคำแห่งข่าวประเสริฐจากปากของข้าพเจ้าและเชื่อ 8และพระเจ้าผู้ทรงทราบจิตใจมนุษย์ก็ทรงเป็นพยานฝ่ายพวกเขา โดยประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่พวกเขาเช่นเดียวกับที่ประทานแก่เราทั้งหลาย 9พระองค์ไม่ทรงถือว่ามีความแตกต่างระหว่างเรากับพวกเขาเลย เพราะพระองค์ทรงชำระใจของเขาให้บริสุทธิ์โดยความเชื่อ 10บัดนี้ เหตุใดท่านทั้งหลายจึงลองดีกับพระเจ้า โดยวางแอกบนคอของเหล่าสาวก ซึ่งแม้แต่บรรพบุรุษของเราและตัวเราเองก็ไม่อาจแบกรับได้? 11แต่เราเชื่อว่าเรารอดได้โดยพระคุณของพระเยซูเจ้าฉันใด พวกเขาก็รอดได้ฉันนั้น” 12ฝ่ายที่ประชุมทั้งหมดก็เงียบลง และฟังบารนาบัสกับเปาโลเล่าถึงบรรดาหมายสำคัญและการอัศจรรย์ที่พระเจ้าทรงกระทำท่ามกลางคนต่างชาติโดยทางพวกเขา 13เมื่อเขาทั้งสองกล่าวจบแล้ว ยากอบก็กล่าวตอบว่า “พี่น้องทั้งหลาย จงฟังข้าพเจ้า 14สิเมโอนได้เล่าแล้วว่าครั้งแรกที่พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนคนต่างชาติอย่างไร เพื่อจะทรงเลือกชนชาติหนึ่งจากพวกเขาไว้สำหรับพระนามของพระองค์ 15และถ้อยคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะก็สอดคล้องกับเรื่องนี้ ดังที่มีเขียนไว้ว่า 16“หลังจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เราจะกลับมา และจะสร้างพลับพลาของดาวิดที่ล้มลงขึ้นใหม่ บรรดาสิ่งที่หักพังของมัน เราจะสร้างขึ้นใหม่และตั้งขึ้นให้มั่นคง 17เพื่อมนุษย์ที่เหลือจะแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า และคนต่างชาติทั้งปวงซึ่งได้รับการขนานนามด้วยนามของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงกระทำสิ่งเหล่านี้ตรัสดังนี้ 18ซึ่งเป็นที่ทราบกันตั้งแต่โบราณกาล” 19เหตุฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงตัดสินว่าไม่ควรเพิ่มภาระให้แก่คนต่างชาติที่กลับใจมาหาพระเจ้า 20แต่ให้เขียนสาสน์ไปถึงพวกเขาว่า ให้เว้นจากสิ่งที่เป็นมลทินจากรูปเคารพ จากการล่วงประเวณี จากเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย และจากเลือด 21เพราะตั้งแต่สมัยโบราณนานมาแล้ว ในทุกๆ เมืองมีคนประกาศธรรมบัญญัติของโมเสส และมีการอ่านในธรรมศาลาทุกวันสะบาโต” 22ครั้งนั้นบรรดาอัครทูต ผู้ปกครองคริสตจักร พร้อมทั้งคริสตจักรทั้งหมดเห็นสมควรว่าควรเลือกชายบางคนในพวกเขาส่งไปยังเมืองอันทิโอกพร้อมกับเปาโลและบารนาบัส คือยูดาสผู้ถูกเรียกว่าบารซับบัสและสิลาส ซึ่งเป็นผู้นำในหมู่พี่น้อง 23พวกเขาเขียนสาสน์ฝากมือคนทั้งสองไปว่า “บรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักร พี่น้องของท่าน ถึงพี่น้องคนต่างชาติที่อยู่ในเมืองอันทิโอก แคว้นซีเรียและแคว้นซิลีเซีย ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ท่านทั้งหลาย 24พวกเราได้ยินว่ามีบางคนในพวกเราได้ออกไปและก่อความวุ่นวายแก่ท่านทั้งหลายด้วยถ้อยคำของพวกเขา ทำให้จิตใจของท่านสับสน โดยที่พวกเราไม่ได้สั่งพวกเขาไว้แต่อย่างใด 25พวกเราเมื่อมีความเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์แล้ว จึงเห็นสมควรเลือกชายบางคนส่งมายังท่านทั้งหลาย พร้อมกับบารนาบัสและเปาโล ผู้เป็นที่รักยิ่งของเรา 26ท่านทั้งสองเป็นผู้ที่ได้มอบชีวิตของตนเพื่อพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา 27ดังนั้นพวกเราจึงส่งยูดาสและสิลาสมา เพื่อเขาทั้งสองจะบอกท่านทั้งหลายด้วยคำพูดถึงเรื่องเดียวกันนี้ 28เพราะพระวิญญาณบริสุทธิ์และพวกเราเห็นสมควรที่จะไม่วางภาระใดๆ บนท่านทั้งหลายอีกนอกจากข้อจำเป็นเหล่านี้ 29ให้งดเว้นจากสิ่งที่บูชารูปเคารพ จากเลือด จากเนื้อสัตว์ที่รัดคอตาย และจากการล่วงประเวณี ถ้าท่านทั้งหลายระวังรักษาตนเองให้พ้นจากสิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นการดี ขอให้ท่านทั้งหลายอยู่ดีมีสุขเถิด” 30เมื่อพวกเขาถูกส่งไปแล้ว ก็ลงไปยังเมืองอันทิโอก และรวบรวมที่ประชุมของผู้เชื่อเข้าด้วยกันแล้วมอบสาสน์ให้ 31เมื่อได้อ่านสาสน์นั้นแล้ว บรรดาพี่น้องก็ชื่นชมยินดีเพราะถ้อยคำหนุนใจในสาสน์ 32ยูดาสและสิลาสซึ่งเป็นผู้เผยพระวจนะอยู่แล้ว ก็กล่าวถ้อยคำมากมายเพื่อหนุนใจและเสริมกำลังบรรดาพี่น้อง 33เมื่อใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักระยะหนึ่งแล้ว บรรดาพี่น้องก็ส่งเขาทั้งสองกลับไปอย่างสันติ ไปยังบรรดาผู้ที่ส่งเขามา 35ฝ่ายเปาโลและบารนาบัสยังคงอยู่ในเมืองอันทิโอก สั่งสอนและประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าร่วมกับคนอื่นอีกหลายคน 36ต่อมาภายหลังไม่กี่วัน เปาโลก็กล่าวแก่บารนาบัสว่า “ให้เรากลับไปเยี่ยมพี่น้องในทุกเมืองที่เราได้ประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด เพื่อดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง” 37ฝ่ายบารนาบัสประสงค์จะพายอห์นที่เรียกว่ามาระโกไปด้วย 38แต่เปาโลไม่เห็นควรที่จะพามาระโกไปด้วย เพราะเขาเคยละทิ้งพวกเขาที่แคว้นปัมฟีเลียและไม่ได้ร่วมทำงานไปกับพวกเขา 39เกิดการโต้แย้งกันอย่างรุนแรงจนทั้งสองแยกจากกัน บารนาบัสจึงพามาระโกลงเรือไปยังเกาะไซปรัส 40ฝ่ายเปาโลได้เลือกสิลาสและออกเดินทางไป โดยที่บรรดาพี่น้องได้มอบท่านไว้ในพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า 41เปาโลกับสิลาสเดินทางผ่านแคว้นซีเรียและแคว้นซิลีเซีย เสริมกำลังบรรดาคริสตจักร

1ครั้งนั้นมีบางคนลงมาจากแคว้นยูเดีย และสอนบรรดาพี่น้องว่า “ถ้าท่านทั้งหลายไม่เข้าสุหนัตตามธรรมเนียมของโมเสส ท่านก็จะรอดไม่ได้”

บริบท: เหตุการณ์เปิดเรื่องของสภาเยรูซาเล็ม (กจ. 15:1-35) — ข้อขัดแย้งที่จุดชนวนคือคำถามว่า “คนต่างชาติที่กลับใจเชื่อในพระเยซู ต้องเข้าสุหนัตและถือธรรมบัญญัติของโมเสสเหมือนคนยิวหรือไม่?” บางคนจากคริสตจักรในยูเดีย (อาจเป็นกลุ่มฟาริสีที่กลับใจเชื่อ ตามที่ระบุในข้อ 5) เดินทางมาถึงอันทิโอกและสอนคำสอนที่อาจแปลได้ว่า “การรอดต้องผ่านการเป็นยิวก่อน” — นี่คือวิกฤตทางเทววิทยาที่ใหญ่ที่สุดของคริสตจักรยุคต้น ซึ่งจะตัดสินว่าคริสตจักรจะยังคงเป็นขบวนการของชาวยิวกลุ่มหนึ่งหรือเป็นคริสตจักรสากลที่เปิดแก่ทุกชนชาติอย่างเท่าเทียมผ่านพระคุณของพระเยซู

2เมื่อเกิดการโต้แย้งและถกเถียงกันอย่างรุนแรงระหว่างเปาโลและบารนาบัสกับคนเหล่านั้น คริสตจักรจึงแต่งตั้งเปาโล บารนาบัส และพี่น้องอื่นบางคนให้ขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อพบบรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักร เรื่องปัญหาข้อนี้

บริบท: วลี “ไม่น้อย” (οὐκ ὀλίγης) เป็นสำนวนกึ่งแฝงของลูกา (litotes — พูดด้วยคำปฏิเสธเพื่อเน้นความรุนแรง) แปลตรงจะได้ว่า “อย่างมาก” — คือความขัดแย้งที่เดือดปุดๆ ไม่ใช่การสนทนาสงบๆ สองคำ στάσις+ζήτησις ใช้คู่กัน (hendiadys) เพื่อย้ำว่าเป็นการโต้แย้งอย่างรุนแรงและยืดเยื้อ คริสตจักรอันทิโอกจึงตัดสินใจส่งเปาโลและบารนาบัสในฐานะตัวแทนไปเผชิญประเด็นนี้กับอัครทูตที่เยรูซาเล็มโดยตรง

3เมื่อคริสตจักรได้ส่งพวกเขาออกเดินทางแล้ว พวกเขาก็เดินทางผ่านแคว้นฟีนิเซียและสะมาเรีย เล่าถึงการกลับใจเชื่อของคนต่างชาติ ทำให้บรรดาพี่น้องทุกคนมีความยินดีอย่างยิ่ง

บริบท: เส้นทางจากอันทิโอกไปยังเยรูซาเล็มผ่านแคว้นฟีนิเซีย (ชายฝั่งตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน — เมืองไทร์ ไซดอน) และแคว้นสะมาเรีย (ระหว่างกาลิลีและยูเดีย) — พื้นที่ที่เคยได้รับการประกาศข่าวประเสริฐโดยพวกที่กระจัดกระจายไปหลังการสิ้นชีวิตของสเทเฟน (กจ. 8:1, 11:19) คำว่า “การกลับใจ” (ἐπιστροφή — hapax ในพันธสัญญาใหม่) หมายถึงการหันกลับจากรูปเคารพมาหาพระเจ้าที่มีชีวิต (เทียบ 1 ธส. 1:9) ข่าวที่เปาโลและบารนาบัสเล่าตลอดทางทำให้พี่น้องในคริสตจักรต่างๆ “มีความยินดีอย่างยิ่ง” — ซึ่งเป็นท่าทีตรงข้ามกับกลุ่มฟาริสีผู้เชื่อที่จะคัดค้านในข้อ 5

4เมื่อพวกเขามาถึงกรุงเยรูซาเล็มแล้ว คริสตจักร บรรดาอัครทูต และผู้ปกครองคริสตจักรก็ต้อนรับพวกเขา และพวกเขาก็รายงานทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำร่วมกับพวกเขา

5แต่มีบางคนในพวกฟาริสีที่เชื่อแล้วลุกขึ้นกล่าวว่า “จำเป็นต้องให้พวกคนต่างชาติเข้าสุหนัต และสั่งให้พวกเขาถือรักษาธรรมบัญญัติของโมเสส”

บริบท: ข้อนี้เปิดเผยว่าผู้ที่ยกประเด็นในข้อ 1 เป็นใคร — คือฟาริสีที่กลับใจเชื่อพระเยซูแล้ว ซึ่งยังคงยึดถือว่าธรรมบัญญัติของโมเสสเป็นข้อผูกมัดสากล คำว่า “พวกฟาริสี” (αἵρεσις — กลุ่ม/นิกาย) ไม่ได้ใช้ในเชิงลบ แต่เป็นคำกลางสำหรับแนวคิดศาสนาภายในศาสนายิว (เปาโลก็เคยยืนยันในกจ. 23:6, 26:5 ว่าตนเป็นฟาริสี) คำถามที่พวกเขาเสนอ — ถ้าตัดคำว่า “จำเป็น” ออก — เป็นสิ่งที่เคยเป็นหลักคำสอนมาตรฐานของคริสตจักรเยรูซาเล็มจนถึงวันนี้ สภาจึงต้องตัดสินเรื่องนี้อย่างเปิดเผย

6บรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักรจึงประชุมกันพิจารณาเรื่องนี้

7หลังจากถกเถียงกันมาก เปโตรก็ลุกขึ้นกล่าวแก่พวกเขาว่า “พี่น้องทั้งหลาย ท่านทั้งหลายก็ทราบอยู่แล้วว่า นานมาแล้วพระเจ้าทรงเลือกข้าพเจ้าขึ้นมาจากท่ามกลางพวกท่าน เพื่อให้คนต่างชาติได้ยินถ้อยคำแห่งข่าวประเสริฐจากปากของข้าพเจ้าและเชื่อ

บริบท: เปโตรเริ่มคำกล่าวของท่านโดยย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์บ้านโครเนลิอัส (กจ. 10:1-11:18) ประมาณ 10 ปีก่อนหน้านี้ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่พระเจ้าทรงเปิดประตูแก่คนต่างชาติโดยผ่านเปโตรเอง คำว่า “นานมาแล้ว” (ἀφ‘ ἡμερῶν ἀρχαίων) หมายถึงจุดเริ่มต้นของการประกาศข่าวประเสริฐแก่คนต่างชาติ ไม่ใช่สมัยพระคัมภีร์เดิม “ถ้อยคำแห่งข่าวประเสริฐจากปากของข้าพเจ้า” เป็นคำตอบต่อพวกฟาริสี — เปโตรเตือนสภาว่า ก่อนที่พวกเขาจะตั้งกฎเกี่ยวกับคนต่างชาติ พระเจ้าได้ทรงตัดสินผ่านเปโตรไปก่อนแล้ว

8และพระเจ้าผู้ทรงทราบจิตใจมนุษย์ก็ทรงเป็นพยานฝ่ายพวกเขา โดยประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่พวกเขาเช่นเดียวกับที่ประทานแก่เราทั้งหลาย

บริบท: คำว่า “ผู้ทรงทราบจิตใจ” (καρδιογνώστης) เป็นคำที่ปรากฏเพียงสองครั้งในพันธสัญญาใหม่ (ที่นี่และกจ. 1:24 เมื่อเลือกมัทธีอัส) และเป็นคำที่คริสตจักรยุคต้นสร้างขึ้น — แสดงถึงพระเจ้าผู้ทรงมองลึกถึงใจแท้ของคน ไม่ใช่แค่การเข้าสุหนัตภายนอก ข้อโต้แย้งของเปโตรคือ — พระเจ้าได้ทรงตัดสินพร้อมประทับตราด้วยของประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้ว (เทียบ กจ. 10:44-47; 11:15-17) การจะให้คนต่างชาติเข้าสุหนัตเพื่อรับความรอด จึงเป็นการต่อต้านการตัดสินของพระเจ้า

9พระองค์ไม่ทรงถือว่ามีความแตกต่างระหว่างเรากับพวกเขาเลย เพราะพระองค์ทรงชำระใจของเขาให้บริสุทธิ์โดยความเชื่อ

บริบท: ข้อนี้คือใจกลางของข้อโต้แย้งของเปโตร — ความบริสุทธิ์ทางจิตใจที่จำเป็นต่อการมีสัมพันธ์กับพระเจ้า ไม่ได้มาจากการเข้าสุหนัตทางร่างกาย แต่มาจากความเชื่อ (คำพยากรณ์จากเยเรมีย์ 4:4 และเฉลยธรรมบัญญัติ 10:16 ที่พูดถึงการเข้าสุหนัตของหัวใจได้สำเร็จสมบูรณ์ในความเชื่อ) พระเจ้าผู้ทรงทราบใจ (ข้อ 8) ทรงรู้ว่าคนต่างชาติเหล่านี้มีใจบริสุทธิ์ต่อพระองค์โดยความเชื่อในพระเยซู — ไม่มีความจำเป็นต้องเพิ่มอะไรอีก

10บัดนี้ เหตุใดท่านทั้งหลายจึงลองดีกับพระเจ้า โดยวางแอกบนคอของเหล่าสาวก ซึ่งแม้แต่บรรพบุรุษของเราและตัวเราเองก็ไม่อาจแบกรับได้?

บริบท: คำว่า “แอก” (ζυγός) เป็นภาพอุปมาที่เปโตรใช้สำหรับธรรมบัญญัติของโมเสส — ไม่ใช่เพื่อดูหมิ่น แต่เพื่อยอมรับความจริงว่าชาวยิวแม้ตลอดประวัติศาสตร์ก็ไม่เคยรักษาบัญญัติได้ครบถ้วน (ลก. 11:46 พระเยซูใช้ภาพเดียวกันกับผู้เชี่ยวชาญบัญญัติ) คำถามเชิงวาทศิลป์ของเปโตร “เหตุใดจึงลองดีกับพระเจ้า” สะท้อนคำตัดสินว่า — การยืนกรานจะวางภาระทางศาสนาที่ชนชาติอิสราเอลเองยังรักษาไม่ไหวบนคนต่างชาติที่พระเจ้าทรงรับรองแล้ว เป็นการท้าทายพระประสงค์ของพระเจ้า

11แต่เราเชื่อว่าเรารอดได้โดยพระคุณของพระเยซูเจ้าฉันใด พวกเขาก็รอดได้ฉันนั้น”

บริบท: คำกล่าวปิดของเปโตรเป็นการกลับด้านจากคำสอนของพวกฟาริสีในข้อ 1 อย่างสิ้นเชิง — ไม่ใช่ “คนต่างชาติต้องเข้าสุหนัตเพื่อจะรอดเหมือนยิว” แต่ “ยิวก็รอดโดยพระคุณเช่นเดียวกับคนต่างชาติ” นี่คือการยืนยันอย่างชัดเจนของการแบ่งปันความรอดที่เสมอภาคผ่านทางพระคุณ — เสียงของอัครทูตแห่งคนยิว (เปโตร) ที่สอดคล้องกับคำสอนของอัครทูตแห่งคนต่างชาติ (เปาโล ในกาลาเทีย 2:15-16, เอเฟซัส 2:8-9)

12ฝ่ายที่ประชุมทั้งหมดก็เงียบลง และฟังบารนาบัสกับเปาโลเล่าถึงบรรดาหมายสำคัญและการอัศจรรย์ที่พระเจ้าทรงกระทำท่ามกลางคนต่างชาติโดยทางพวกเขา

บริบท: ความเงียบของที่ประชุมหลังคำกล่าวของเปโตรบ่งชี้ว่าข้อโต้แย้งของท่านมีน้ำหนัก — ฝ่ายฟาริสีไม่ลุกขึ้นตอบ บารนาบัสและเปาโลจึงเสริมหลักฐานด้วยการเล่าประสบการณ์จากการเดินทางเผยแผ่ข่าวประเสริฐครั้งแรก (กจ. 13-14) คำว่า “หมายสำคัญและการอัศจรรย์” (σημεῖα καὶ τέρατα) เป็นคู่คำมาตรฐานของลูกาสำหรับการทำงานของพระเจ้าที่ยืนยันข่าวประเสริฐ (เทียบ กจ. 2:22, 2:43, 4:30, 5:12, 6:8, 14:3) — ไม่ใช่แค่สิ่งน่าทึ่ง แต่เป็นการตัดสินจากสวรรค์ว่าการงานนั้นมาจากพระเจ้า สังเกตลำดับชื่อ “บารนาบัส...เปาโล” (ตามลำดับอาวุโส) ซึ่งต่างจากข้ออื่นๆ ในภาคนี้ที่เปาโลมาก่อน — เพราะที่ประชุมในเยรูซาเล็มยังรู้จักบารนาบัสดีกว่า

13เมื่อเขาทั้งสองกล่าวจบแล้ว ยากอบก็กล่าวตอบว่า “พี่น้องทั้งหลาย จงฟังข้าพเจ้า

บริบท: ยากอบที่กล่าวในที่นี้ไม่ใช่ยากอบพี่ชายของยอห์น (ซึ่งถูกเฮโรดประหารในกจ. 12:2) แต่เป็นยากอบน้องชายของพระเยซู (กท. 1:19; มก. 6:3) ซึ่งเป็นผู้นำคริสตจักรในเยรูซาเล็ม (กจ. 12:17, 21:18) ท่านกล่าวเป็นคนสุดท้ายเพราะเป็นเหมือนประธานสภา — คำของท่านมีน้ำหนักตัดสินใจ ลักษณะการพูด “จงฟังข้าพเจ้า” บ่งบอกว่าท่านกำลังสรุปและเสนอมติ

14สิเมโอนได้เล่าแล้วว่าครั้งแรกที่พระเจ้าทรงเยี่ยมเยียนคนต่างชาติอย่างไร เพื่อจะทรงเลือกชนชาติหนึ่งจากพวกเขาไว้สำหรับพระนามของพระองค์

บริบท: ยากอบเรียกเปโตรด้วยชื่อภาษาฮีบรู “สิเมโอน” (Συμεών = שִׁמְעוֹן) แทน “ซีโมน” ภาษากรีก — เป็นการเรียกชื่อที่ใกล้ชิดและเน้นความเป็นยิว เหมาะสมในบริบทคริสตจักรเยรูซาเล็ม ลักษณะนี้แสดงว่ายากอบพูดในฐานะผู้นำยิวที่พูดกับชุมชนยิว แต่ใช้หลักฐานจากอัครทูตเปโตรเป็นฐาน คำว่า “ชนชาติสำหรับพระนามของพระองค์” (λαὸν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ) สะท้อนศัพท์จากพันธสัญญาเดิมที่อิสราเอลถูกเรียกว่าเป็น “ประชากรของพระเจ้า” — ยากอบกำลังบอกว่าพระเจ้าทรงขยายแนวคิดนี้ให้รวมคนต่างชาติเข้ามาด้วย ไม่ใช่แทนที่อิสราเอล

15และถ้อยคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะก็สอดคล้องกับเรื่องนี้ ดังที่มีเขียนไว้ว่า

16“หลังจากสิ่งเหล่านี้แล้ว เราจะกลับมา และจะสร้างพลับพลาของดาวิดที่ล้มลงขึ้นใหม่ บรรดาสิ่งที่หักพังของมัน เราจะสร้างขึ้นใหม่และตั้งขึ้นให้มั่นคง

บริบท: ข้อ 16-17 เป็นการอ้างคำพยากรณ์จากอาโมส 9:11-12 ฉบับกรีก (LXX) ซึ่งต่างจากฉบับฮีบรูเดิมอย่างมีนัยสำคัญ — โดยเฉพาะที่ฉบับฮีบรูพูดถึง “อิสราเอลจะครอบครองเศษที่เหลือของเอโดม” แต่ฉบับกรีกแปลเป็น “มนุษย์ที่เหลือจะแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า” (ข้อ 17) ยากอบใช้ฉบับ LXX เพราะคำแปลนี้แสดงภาพที่คนต่างชาติจะเข้าร่วมในประชากรของพระเจ้าได้ชัดเจนกว่า “พลับพลาของดาวิดที่ล้มลง” เป็นภาพอุปมาของราชวงศ์ดาวิดที่ล่มสลายในสมัยบาบิโลนและจะถูกตั้งขึ้นใหม่ในพระเมสสิยาห์ — พระเยซูคือผู้เติมคำพยากรณ์นี้ และการรวมคนต่างชาติเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างใหม่นั้น

17เพื่อมนุษย์ที่เหลือจะแสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้า และคนต่างชาติทั้งปวงซึ่งได้รับการขนานนามด้วยนามของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงกระทำสิ่งเหล่านี้ตรัสดังนี้

บริบท: คำว่า “มนุษย์ที่เหลือ” (οἱ κατάλοιποι — ปรากฏเพียงครั้งเดียวในพันธสัญญาใหม่ แต่บ่อยในพันธสัญญาเดิมฉบับกรีก) คู่กับ “คนต่างชาติทั้งปวง” แสดงถึงการรวมคนทุกกลุ่มที่ไม่ใช่อิสราเอลทางสายเลือด “ได้รับการขนานนามด้วยนามของเรา” เป็นสำนวนพันธสัญญาเดิมที่หมายถึงการเป็นกรรมสิทธิ์ของพระเจ้า (เทียบ อสย. 43:7, 2 ชม. 7:23) — ยากอบกำลังบอกว่าคนต่างชาติที่เชื่อในพระเยซูแล้วคือสมาชิกของประชากรของพระเจ้าโดยสมบูรณ์ ไม่ต้องผ่านการเข้าสุหนัตอีก

18ซึ่งเป็นที่ทราบกันตั้งแต่โบราณกาล”

19เหตุฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงตัดสินว่าไม่ควรเพิ่มภาระให้แก่คนต่างชาติที่กลับใจมาหาพระเจ้า

บริบท: คำว่า “ข้าพเจ้าตัดสิน” (ἐγὼ κρίνω) บ่งบอกถึงบทบาทประธานสภาของยากอบ — ท่านไม่ได้ออกคำสั่งด้วยอำนาจส่วนตัว แต่เสนอมติซึ่งจะได้รับการอนุมัติจากสภาทั้งหมดในข้อ 22 “ไม่ควรเพิ่มภาระ” (παρενοχλέω — hapax ในพันธสัญญาใหม่) เป็นคำตอบโดยตรงต่อการเสนอในข้อ 5 ที่จะให้คนต่างชาติต้องถือธรรมบัญญัติทั้งหมด — ยากอบยืนยันมติที่ไม่ให้มีการเพิ่มเงื่อนไขทางศาสนายิวเป็นกฎสำหรับคนต่างชาติ

20แต่ให้เขียนสาสน์ไปถึงพวกเขาว่า ให้เว้นจากสิ่งที่เป็นมลทินจากรูปเคารพ จากการล่วงประเวณี จากเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย และจากเลือด

บริบท: ยากอบเสนอ “สี่ข้อ” ที่คนต่างชาติผู้เชื่อควรปฏิบัติ — ไม่ใช่เงื่อนไขของความรอด แต่เป็นเงื่อนไขของความสามัคคีในโต๊ะอาหารและการอยู่ร่วมกันกับพี่น้องชาวยิว ทั้งสี่ข้อเกี่ยวข้องกับการบูชารูปเคารพและเลือด ซึ่งเป็นจุดที่อ่อนไหวที่สุดสำหรับชาวยิว (เทียบบทบัญญัติของโนอาห์ในปฐก. 9:4 สำหรับคนต่างชาติ; เลv. 17-18 เป็นกฎสำหรับ “คนต่างด้าวที่อาศัยในท่ามกลางอิสราเอล”) การงดเว้นเหล่านี้จึงเป็นทางสายกลาง — ปลดภาระธรรมบัญญัติเต็มรูปแบบ แต่รักษาความเคารพต่อจิตสำนึกชาวยิวในการสามัคคีร่วมกันในคริสตจักร

21เพราะตั้งแต่สมัยโบราณนานมาแล้ว ในทุกๆ เมืองมีคนประกาศธรรมบัญญัติของโมเสส และมีการอ่านในธรรมศาลาทุกวันสะบาโต”

บริบท: เหตุผลที่ยากอบให้ — ความคุ้นเคยของสังคมกับธรรมบัญญัติของโมเสส ในทุกเมืองของจักรวรรดิโรมันมีธรรมศาลาของชาวยิวกระจัดกระจาย และธรรมบัญญัติถูกอ่านสาธารณะทุกวันสะบาโต คนต่างชาติที่เข้ามาในชุมชนคริสเตียนจึงได้ยินธรรมบัญญัติเป็นประจำอยู่แล้ว และการเคารพขั้นพื้นฐานในเรื่องมลทินอาหารและศีลธรรมจึงเป็นสิ่งที่คนต่างชาติจะรู้จักและปฏิบัติได้ไม่ยาก — เพื่อรักษาความสามัคคีในการรับประทานอาหารระหว่างผู้เชื่อชาวยิวและคนต่างชาติ

22ครั้งนั้นบรรดาอัครทูต ผู้ปกครองคริสตจักร พร้อมทั้งคริสตจักรทั้งหมดเห็นสมควรว่าควรเลือกชายบางคนในพวกเขาส่งไปยังเมืองอันทิโอกพร้อมกับเปาโลและบารนาบัส คือยูดาสผู้ถูกเรียกว่าบารซับบัสและสิลาส ซึ่งเป็นผู้นำในหมู่พี่น้อง

บริบท: การตัดสินใจของสภาเยรูซาเล็มเป็นการตัดสินของทั้งชุมชน ไม่ใช่แค่ผู้นำ — “บรรดาอัครทูต ผู้ปกครอง พร้อมทั้งคริสตจักรทั้งหมด” มีส่วนในมติ คณะเป็นการส่งตัวแทนไปเสริมสาสน์ด้วยคำพยานปากเปล่า — ยูดาส (บารซับบัส) และสิลาส เป็นพี่น้องจากเยรูซาเล็มที่ไปอันทิโอกเพื่อให้การยืนยันเป็นทางการ สิลาสผู้นี้ต่อมาจะกลายเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเปาโลในการเดินทางเผยแผ่ข่าวประเสริฐครั้งที่สอง (ข้อ 40) และปรากฏในจดหมายของเปาโลและเปโตร

23พวกเขาเขียนสาสน์ฝากมือคนทั้งสองไปว่า “บรรดาอัครทูตและผู้ปกครองคริสตจักร พี่น้องของท่าน ถึงพี่น้องคนต่างชาติที่อยู่ในเมืองอันทิโอก แคว้นซีเรียและแคว้นซิลีเซีย ขอความสุขสวัสดีจงมีแก่ท่านทั้งหลาย

บริบท: รูปแบบการเขียนจดหมายเป็นไปตามธรรมเนียมกรีก-โรมัน — ผู้ส่ง (คำแรก) ถึง ผู้รับ คำว่า “χαίρειν” (ขอให้มีความสุข) เป็นคำทักทายมาตรฐานในจดหมายกรีก แตกต่างจากจดหมายของเปาโลที่ใช้ “χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη” (พระคุณและสันติสุขจงมีแก่ท่าน) — ความแตกต่างนี้แสดงว่าจดหมายของสภาเยรูซาเล็มเป็นเอกสารทางการฝ่ายคริสตจักร ไม่ใช่จดหมายส่วนตัวของเปาโล พื้นที่ครอบคลุม — อันทิโอก ซีเรีย ซิลีเซีย — ตรงกับพื้นที่ที่เปาโลและบารนาบัสทำงานอยู่ในขณะนั้น (ซิลีเซียเป็นบ้านเกิดของเปาโลในเมืองทาร์ซัส กจ. 9:30, 22:3)

24พวกเราได้ยินว่ามีบางคนในพวกเราได้ออกไปและก่อความวุ่นวายแก่ท่านทั้งหลายด้วยถ้อยคำของพวกเขา ทำให้จิตใจของท่านสับสน โดยที่พวกเราไม่ได้สั่งพวกเขาไว้แต่อย่างใด

บริบท: สาสน์เริ่มด้วยการปฏิเสธผู้สอนในข้อ 1 อย่างชัดเจน — คำสอนของพวกเขา (ที่ให้คนต่างชาติต้องเข้าสุหนัตและถือธรรมบัญญัติ) ไม่ได้รับการรับรองจากอัครทูตในเยรูซาเล็ม คำว่า “ก่อความวุ่นวาย” + “ทำให้จิตใจสับสน” (ἀνασκευάζω — hapax ในพันธสัญญาใหม่) เป็นภาษารุนแรง คริสตจักรเยรูซาเล็มรับผิดชอบที่จะแสดงว่าคำสอนนั้นเป็นความคิดของพวกเขาเองไม่ใช่ของอัครทูต

25พวกเราเมื่อมีความเห็นพ้องเป็นเอกฉันท์แล้ว จึงเห็นสมควรเลือกชายบางคนส่งมายังท่านทั้งหลาย พร้อมกับบารนาบัสและเปาโล ผู้เป็นที่รักยิ่งของเรา

26ท่านทั้งสองเป็นผู้ที่ได้มอบชีวิตของตนเพื่อพระนามของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา

บริบท: การกล่าวถึงบารนาบัสและเปาโลว่าเป็นผู้ “มอบชีวิต” เพื่อพระนามของพระเยซูคริสต์ หมายถึงการเสี่ยงชีวิตของพวกเขาในการทำพันธกิจ — โดยเฉพาะเหตุการณ์ในลิสตราที่เปาโลถูกหินขว้างจนคิดว่าตายแล้ว (กจ. 14:19) และความเสี่ยงอื่นๆ อีกมากมายในการเดินทางเผยแผ่ข่าวประเสริฐครั้งแรก นี่คือคำสรรเสริญอย่างเปิดเผยของคริสตจักรเยรูซาเล็มต่อการรับใช้ของท่านทั้งสอง

27ดังนั้นพวกเราจึงส่งยูดาสและสิลาสมา เพื่อเขาทั้งสองจะบอกท่านทั้งหลายด้วยคำพูดถึงเรื่องเดียวกันนี้

28เพราะพระวิญญาณบริสุทธิ์และพวกเราเห็นสมควรที่จะไม่วางภาระใดๆ บนท่านทั้งหลายอีกนอกจากข้อจำเป็นเหล่านี้

บริบท: วลีที่โดดเด่น “พระวิญญาณบริสุทธิ์และพวกเรา” (ἔδοξεν τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ καὶ ἡμῖν) เป็นหนึ่งในข้อพระคัมภีร์ที่ถูกอ้างมากที่สุดเกี่ยวกับการนำของพระวิญญาณในคริสตจักร — การตัดสินใจของสภาที่กระทำด้วยความสำนึกในพระประสงค์ของพระวิญญาณ ไม่ใช่แค่โดยการลงคะแนนของมนุษย์ สภาไม่ได้อ้างการเปิดเผยลึกลับที่เฉพาะตัว แต่อ้างความเชื่อว่าการไตร่ตรองของชุมชนที่เชื่อฟังพระเจ้าย่อมสะท้อนน้ำพระทัยของพระวิญญาณ คำว่า “ข้อจำเป็น” (ἐπάναγκες — hapax) จำกัดภาระให้แก่คนต่างชาติเพียงน้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

29ให้งดเว้นจากสิ่งที่บูชารูปเคารพ จากเลือด จากเนื้อสัตว์ที่รัดคอตาย และจากการล่วงประเวณี ถ้าท่านทั้งหลายระวังรักษาตนเองให้พ้นจากสิ่งเหล่านี้ก็จะเป็นการดี ขอให้ท่านทั้งหลายอยู่ดีมีสุขเถิด”

บริบท: ลำดับของ “สี่ข้อ” แตกต่างเล็กน้อยจากข้อ 20 (ข้อ 20 เริ่มต้นด้วย “มลทินจากรูปเคารพ” ข้อ 29 เริ่มต้นด้วย “เนื้อที่บูชารูปเคารพ” — ทั้งสองหมายถึงสิ่งเดียวกัน แต่ข้อ 29 ใช้คำที่ชัดเจนกว่าสำหรับคนต่างชาติ) คำอวยพรท้ายจดหมาย “ขอให้อยู่ดีมีสุข” (ἔρρωσθε — hapax) เป็นคำปิดจดหมายมาตรฐานในภาษากรีก-โรมัน ซึ่งสะท้อนว่านี่เป็นจดหมายทางการ

30เมื่อพวกเขาถูกส่งไปแล้ว ก็ลงไปยังเมืองอันทิโอก และรวบรวมที่ประชุมของผู้เชื่อเข้าด้วยกันแล้วมอบสาสน์ให้

31เมื่อได้อ่านสาสน์นั้นแล้ว บรรดาพี่น้องก็ชื่นชมยินดีเพราะถ้อยคำหนุนใจในสาสน์

32ยูดาสและสิลาสซึ่งเป็นผู้เผยพระวจนะอยู่แล้ว ก็กล่าวถ้อยคำมากมายเพื่อหนุนใจและเสริมกำลังบรรดาพี่น้อง

33เมื่อใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักระยะหนึ่งแล้ว บรรดาพี่น้องก็ส่งเขาทั้งสองกลับไปอย่างสันติ ไปยังบรรดาผู้ที่ส่งเขามา

35ฝ่ายเปาโลและบารนาบัสยังคงอยู่ในเมืองอันทิโอก สั่งสอนและประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าร่วมกับคนอื่นอีกหลายคน

36ต่อมาภายหลังไม่กี่วัน เปาโลก็กล่าวแก่บารนาบัสว่า “ให้เรากลับไปเยี่ยมพี่น้องในทุกเมืองที่เราได้ประกาศพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าเถิด เพื่อดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง”

37ฝ่ายบารนาบัสประสงค์จะพายอห์นที่เรียกว่ามาระโกไปด้วย

38แต่เปาโลไม่เห็นควรที่จะพามาระโกไปด้วย เพราะเขาเคยละทิ้งพวกเขาที่แคว้นปัมฟีเลียและไม่ได้ร่วมทำงานไปกับพวกเขา

39เกิดการโต้แย้งกันอย่างรุนแรงจนทั้งสองแยกจากกัน บารนาบัสจึงพามาระโกลงเรือไปยังเกาะไซปรัส

บริบท: คำว่า “การโต้แย้งอย่างรุนแรง” (παροξυσμός) เป็นคำรุนแรงที่ใช้ในทางการแพทย์สำหรับอาการกำเริบของไข้ (ลูกาเป็นแพทย์ ใช้คำศัพท์การแพทย์บ่อยๆ) — หมายถึงความขัดแย้งที่ร้อนแรง ไม่ใช่แค่การเห็นต่างเล็กน้อย น่าสังเกตว่าลูกาไม่ได้ตัดสินว่าใครถูกใครผิด — พระคัมภีร์บันทึกเหตุการณ์นี้ตามจริงโดยไม่ยกย่องหรือตำหนิฝ่ายใด จุดสำคัญคือพระเจ้าทรงใช้ความขัดแย้งนี้ให้เป็นประโยชน์ต่อพันธกิจ — จากทีมเดียวเป็นสองทีม ขยายการเผยแผ่ข่าวประเสริฐไปในสองทิศทาง ต่อมาเปาโลและมาระโกก็กลับคืนดีกัน (คส. 4:10; 2 ทธ. 4:11)

40ฝ่ายเปาโลได้เลือกสิลาสและออกเดินทางไป โดยที่บรรดาพี่น้องได้มอบท่านไว้ในพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า

41เปาโลกับสิลาสเดินทางผ่านแคว้นซีเรียและแคว้นซิลีเซีย เสริมกำลังบรรดาคริสตจักร

บริบท: แคว้นซีเรียและแคว้นซิลีเซียเป็นพื้นที่ที่กล่าวถึงในสาสน์ของสภาเยรูซาเล็ม (ข้อ 23) — ดังนั้นเปาโลกำลังเดินทางผ่านพื้นที่ที่สาสน์ของอัครทูตถูกส่งไปถึง และเขาก็กำลังนำสาสน์นั้นและคำสอนเพิ่มเติมไปยืนยันกับคริสตจักรในพื้นที่เหล่านี้ ซิลิเซียเป็นบ้านเกิดของเปาโล (เมืองทาร์ซัส — กจ. 9:11, 21:39, 22:3) — ช่วงเวลาของเปาโลที่อยู่ที่นั่นหลังจากกลับใจเชื่อพระเยซูอาจเป็นช่วงที่ท่านก่อตั้งคริสตจักรในพื้นที่นี้ (กท. 1:21) แต่ลูกาไม่ได้บันทึก ข้อนี้ปิดบทที่ 15 โดยเปิดทางสู่การเดินทางเผยแผ่ข่าวประเสริฐครั้งที่สองซึ่งจะเริ่มในบทที่ 16 แต่สิลาสเห็นสมควรที่จะพำนักอยู่ที่นั่นต่อไป

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.