บทที่ 6

1วิบัติแก่พวกเจ้าผู้อยู่อย่างสุขสบายในศิโยน และผู้รู้สึกมั่นคงปลอดภัยบนภูเขาสะมาเรีย คือพวกผู้นำคนสำคัญของชาติชั้นนำ ผู้ซึ่งพงศ์พันธุ์อิสราเอลพากันมาหา

2จงข้ามไปยังเมืองคาลเนห์และดูเถิด จากที่นั่นจงไปยังเมืองฮามัทอันยิ่งใหญ่ แล้วลงไปยังเมืองกัทของชาวฟีลิสเตีย พวกเจ้าดีกว่าอาณาจักรเหล่านี้หรือ ดินแดนของพวกเขาใหญ่กว่าดินแดนของพวกเจ้าหรือ

3พวกเจ้าผู้ผัดวันแห่งหายนะออกไป แต่กลับนำที่นั่งแห่งความรุนแรงเข้ามาใกล้

4พวกเจ้าผู้นอนบนเตียงงาช้าง และเหยียดกายอยู่บนที่เอนกายของตน กินลูกแกะจากฝูง และลูกวัวจากคอกขุน

5พวกเจ้าผู้ดีดพิณเล่นไปเรื่อยเปื่อย และคิดประดิษฐ์เครื่องดนตรีขึ้นเองเหมือนอย่างดาวิด

6พวกเจ้าผู้ดื่มเหล้าองุ่นจากอ่าง และชโลมกายด้วยน้ำมันชั้นเลิศ แต่ไม่เป็นทุกข์ร้อนใจเลยกับความพินาศของโยเซฟ

7เพราะฉะนั้น บัดนี้พวกเขาจะเป็นพวกแรกที่ต้องตกไปเป็นเชลย และงานเลี้ยงสำราญของผู้ที่เหยียดกายเอกเขนกก็จะสิ้นสุดลง

8องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเป็นเจ้านายทรงปฏิญาณโดยอ้างพระองค์เอง องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า เราเกลียดชังความเย่อหยิ่งของยาโคบ และชิงชังป้อมปราการของเขา เราจะมอบเมืองนั้นพร้อมกับทุกสิ่งในเมืองนั้นไว้แก่ศัตรู

9และต่อมา หากมีคนเหลืออยู่สิบคนในบ้านหลังเดียว พวกเขาก็จะตายสิ้น

10เมื่อญาติคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้เผาศพมายกกระดูกออกจากบ้าน และถามคนที่อยู่ลึกเข้าไปในบ้านว่า ‘ยังมีใครอยู่กับเจ้าอีกหรือ’ คนนั้นจะตอบว่า ‘ไม่มี’ แล้วเขาจะกล่าวว่า ‘เงียบไว้ เพราะเราต้องไม่เอ่ยพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า’

11เพราะดูเถิด องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชา และบ้านหลังใหญ่จะถูกทุบให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ และบ้านหลังเล็กก็จะแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

12ม้าจะวิ่งบนหน้าผาหินได้หรือ คนจะใช้วัวไถนาบนนั้นได้หรือ ถึงกระนั้น พวกเจ้ากลับเปลี่ยนความยุติธรรมให้กลายเป็นยาพิษ และเปลี่ยนผลของความชอบธรรมให้กลายเป็นบอระเพ็ด

13พวกเจ้าผู้เปรมปรีดิ์ในการยึดเมืองโลเดบาร์ ผู้กล่าวว่า ‘เราได้ยึดเมืองคาร์นาอิมมาเป็นของเราด้วยกำลังของเราเองมิใช่หรือ’

14พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ดูเถิด เราจะให้ชนชาติหนึ่งลุกขึ้นต่อสู้พวกเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ และชนชาตินั้นจะกดขี่พวกเจ้าตั้งแต่ทางเข้าเมืองฮามัทจนถึงลำธารแห่งอาราบาห์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.