ปัญญาจารย์ 3

1ทุกสิ่งมีฤดูกาลของมัน และทุกเรื่องราวภายใต้ฟ้าสวรรค์มีวาระของมัน 2มีวาระเกิด และวาระตาย มีวาระปลูก และวาระถอนสิ่งที่ปลูกไว้ 3มีวาระฆ่า และวาระรักษา มีวาระรื้อทลาย และวาระก่อสร้าง 4มีวาระร้องไห้ และวาระหัวเราะ มีวาระไว้ทุกข์ และวาระเต้นรำ 5มีวาระโยนหินทิ้ง และวาระรวบรวมหิน มีวาระโอบกอด และวาระงดเว้นจากการโอบกอด 6มีวาระแสวงหา และวาระปล่อยให้สูญไป มีวาระเก็บรักษา และวาระโยนทิ้ง 7มีวาระฉีกขาด และวาระเย็บ มีวาระนิ่งเงียบ และวาระพูดจา 8มีวาระรัก และวาระเกลียด มีวาระสงคราม และวาระสันติภาพ 9ผู้ทำงานได้ประโยชน์อะไรจากการตรากตรำของตน 10ข้าพเจ้าได้เห็นภารกิจที่พระเจ้าประทานแก่บรรดาบุตรของมนุษย์ เพื่อให้สาละวนอยู่กับมัน 11พระองค์ทรงทำให้ทุกสิ่งงดงามตามวาระของมัน ทั้งทรงตั้งนิรันดร์กาลไว้ในใจของพวกเขา แต่มนุษย์ก็ยังหยั่งไม่ถึงพระราชกิจที่พระเจ้าทรงกระทำตั้งแต่ต้นจนจบ 12ข้าพเจ้าตระหนักว่า สำหรับพวกเขา ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการชื่นชมยินดีและทำสิ่งดีตลอดชีวิตของตน 13และที่มนุษย์ทุกคนจะกิน จะดื่ม และชื่นชมกับสิ่งดีในการตรากตรำทั้งสิ้นของตน นี่เป็นของประทานจากพระเจ้า 14ข้าพเจ้าตระหนักว่า ทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำจะดำรงอยู่เป็นนิตย์ จะเพิ่มเติมสิ่งใดเข้าไปก็ไม่ได้ จะตัดสิ่งใดออกก็ไม่ได้ พระเจ้าทรงกระทำเช่นนี้เพื่อมนุษย์จะยำเกรงพระองค์ 15สิ่งที่เป็นอยู่ก็เคยเป็นมาแล้ว สิ่งที่จะเป็นก็เคยเป็นมาก่อน และพระเจ้าทรงแสวงหาสิ่งที่ล่วงไปแล้ว 16ยิ่งกว่านั้น ข้าพเจ้าเห็นภายใต้ดวงอาทิตย์ว่า ในที่แห่งความยุติธรรมก็มีความชั่วร้ายอยู่ที่นั่น และในที่แห่งความชอบธรรมก็มีความชั่วร้ายอยู่ที่นั่น 17ข้าพเจ้ารำพึงในใจว่า “พระเจ้าจะทรงพิพากษาทั้งคนชอบธรรมและคนชั่วร้าย เพราะทุกเรื่องราวและการกระทำทุกอย่างมีวาระของมันที่นั่น” 18ข้าพเจ้ารำพึงในใจเกี่ยวกับบรรดาบุตรของมนุษย์ว่า พระเจ้าทรงทดสอบพวกเขา เพื่อให้พวกเขาเห็นว่าตนเองเป็นเพียงสัตว์ 19เพราะเหตุที่เกิดแก่บุตรของมนุษย์ก็เกิดแก่สัตว์ เป็นเหตุอย่างเดียวกัน ฝ่ายหนึ่งตายอย่างไร อีกฝ่ายก็ตายอย่างนั้น ทั้งหมดมีลมหายใจเดียวกัน มนุษย์ไม่มีอะไรเหนือกว่าสัตว์เลย เพราะทุกสิ่งล้วนไร้แก่นสาร 20ทุกสิ่งไปยังที่เดียวกัน ทุกสิ่งมาจากผงคลีดิน และทุกสิ่งกลับคืนสู่ผงคลีดิน 21ใครเล่าจะรู้ว่าวิญญาณของมนุษย์ขึ้นไปเบื้องบน และวิญญาณของสัตว์ลงไปสู่ดินเบื้องล่าง 22ข้าพเจ้าจึงเห็นว่า ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่าการที่มนุษย์จะชื่นชมยินดีในการงานของตน เพราะนั่นเป็นส่วนแบ่งของเขา ใครเล่าจะนำเขามาเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายหลังเขา

บทที่ 3