เอเรโมส · Eremos Thai Bible

อพยพ · Exodus

บทที่ 12

1องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสและอาโรนในแผ่นดินอียิปต์ว่า 2“เดือนนี้จะเป็นต้นเดือนสำหรับพวกเจ้า จะเป็นเดือนแรกของปีของพวกเจ้า 3จงบอกชุมนุมชนของอิสราเอลทั้งหมดว่า ในวันที่สิบของเดือนนี้ แต่ละคนจะต้องเลือกลูกแกะหนึ่งตัวสำหรับวงศ์วานของบรรพบุรุษของตน หนึ่งตัวต่อหนึ่งบ้าน 4ถ้าวงศ์วานเล็กเกินไปสำหรับลูกแกะหนึ่งตัว เขาและเพื่อนบ้านที่ใกล้บ้านของเขาที่สุดต้องแบ่งกันตามจำนวนของคน แต่ละคนตามที่จะกินได้ พวกเจ้าจะคำนวณการแบ่งลูกแกะ 5ลูกแกะของพวกเจ้าต้องเป็นตัวผู้อายุหนึ่งปีที่ไม่มีตำหนิ พวกเจ้าจะเอาจากแกะหรือจากแพะก็ได้ 6พวกเจ้าต้องเก็บไว้จนถึงวันที่สิบสี่ของเดือนนี้ เมื่อชุมนุมชนทั้งหมดของอิสราเอลจะฆ่าลูกแกะในเวลาโพล้เพล้ 7พวกเขาจะเอาเลือดบางส่วนและทาไว้ที่วงกบประตูทั้งสองข้างและที่คานประตูบนของบ้านที่พวกเขาจะกินลูกแกะ 8พวกเขาจะกินเนื้อในคืนนั้น คือเนื้อย่างไฟ พร้อมกับขนมปังไร้เชื้อและผักรสขม 9อย่ากินเนื้อดิบหรือต้มในน้ำ แต่ให้ย่างด้วยไฟเท่านั้น ทั้งหัว ขา และเครื่องในของมัน 10อย่าให้เหลือมันไว้จนถึงเช้า สิ่งใดที่เหลือจนถึงเช้า พวกเจ้าจะเผามันในไฟ 11พวกเจ้าจะกินอย่างนี้ คือคาดเอวของพวกเจ้า สวมรองเท้าที่เท้าของพวกเจ้า และถือไม้เท้าของพวกเจ้าในมือ พวกเจ้าจะกินอย่างรีบเร่ง นี่คือปัสกาขององค์พระผู้เป็นเจ้า 12ในคืนนั้นเราจะผ่านไปในแผ่นดินอียิปต์และตีบุตรหัวปีทุกคนในแผ่นดินอียิปต์ ทั้งคนและสัตว์ และเราจะสำเร็จการพิพากษาเหนือพระทั้งหมดของอียิปต์ เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า 13เลือดบนบ้านที่พวกเจ้าอยู่จะเป็นเครื่องหมายแก่พวกเจ้า เมื่อเราเห็นเลือด เราจะผ่านพ้นพวกเจ้า ไม่มีภัยพิบัติแห่งการทำลายจะมีในพวกเจ้าเมื่อเราตีแผ่นดินอียิปต์ 14วันนี้จะเป็นวันที่ระลึกสำหรับพวกเจ้า พวกเจ้าจะฉลองเป็นเทศกาลแก่องค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดทุกชั่วอายุของพวกเจ้า เป็นข้อกำหนดถาวร พวกเจ้าจะฉลองมัน 15พวกเจ้าจะกินขนมปังไร้เชื้อเป็นเวลาเจ็ดวัน ในวันแรกพวกเจ้าจะกำจัดเชื้อออกจากบ้านของพวกเจ้า เพราะใครก็ตามที่กินขนมปังมีเชื้อ ตั้งแต่วันแรกถึงวันที่เจ็ด คนนั้นจะถูกตัดออกจากอิสราเอล 16ในวันแรกพวกเจ้าจะจัดการประชุมศักดิ์สิทธิ์ และในวันที่เจ็ดก็จะมีการประชุมศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง พวกเจ้าจะไม่ทำงานในวันเหล่านั้น ยกเว้นการเตรียมอาหารสำหรับทุกคน เพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่พวกเจ้าจะทำได้ 17พวกเจ้าจะรักษาเทศกาลขนมปังไร้เชื้อ เพราะในวันนี้เองเราได้นำกองทัพของพวกเจ้าออกจากแผ่นดินอียิปต์ พวกเจ้าจะรักษาวันนี้ตลอดทุกชั่วอายุของพวกเจ้า เป็นข้อกำหนดถาวร 18ในเดือนแรก ตั้งแต่เย็นของวันที่สิบสี่จนถึงเย็นของวันที่ยี่สิบเอ็ดของเดือน พวกเจ้าจะกินขนมปังไร้เชื้อ 19เป็นเวลาเจ็ดวันจะต้องไม่พบเชื้อในบ้านของพวกเจ้า ใครก็ตามที่กินสิ่งที่มีเชื้อ คนนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนต่างถิ่นหรือคนพื้นเมืองของแผ่นดิน จะต้องถูกตัดออกจากชุมนุมชนของอิสราเอล 20พวกเจ้าจะไม่กินสิ่งใดที่มีเชื้อ ในที่อาศัยของพวกเจ้าทุกแห่ง พวกเจ้าจะกินขนมปังไร้เชื้อ” 21โมเสสจึงเรียกผู้อาวุโสของอิสราเอลทั้งหมดมาและกล่าวกับพวกเขาว่า “จงไปและเลือกฝูงแกะสำหรับครอบครัวของพวกเจ้า และจงฆ่าลูกแกะปัสกา 22จงเอาช่อไฮสบ์จุ่มในเลือดที่อยู่ในอ่าง และทาเลือดที่อยู่ในอ่างไว้ที่คานประตูบนและที่วงกบประตูทั้งสองข้าง พวกเจ้าจะไม่ออกจากประตูบ้านของพวกเจ้าจนถึงเช้า 23เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงผ่านไปเพื่อตีชาวอียิปต์ พระองค์จะทรงเห็นเลือดที่คานประตูบนและที่วงกบประตูทั้งสองข้าง องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงผ่านพ้นประตูนั้น และจะไม่ให้ผู้ทำลายเข้าไปในบ้านของพวกเจ้าเพื่อตี 24พวกเจ้าจะรักษาข้อกำหนดนี้เป็นข้อบัญญัติถาวรสำหรับพวกเจ้าและบุตรของพวกเจ้าตลอดกาล 25เมื่อพวกเจ้าเข้าไปยังแผ่นดินที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานแก่พวกเจ้าตามที่ทรงสัญญา พวกเจ้าจะรักษาการนมัสการนี้ 26เมื่อบุตรของพวกเจ้าถามพวกเจ้าว่า ‘การนมัสการนี้มีความหมายอย่างไรสำหรับพวกท่าน’ 27พวกเจ้าจะตอบว่า ‘นี่คือเครื่องบูชาปัสกาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ทรงผ่านพ้นบ้านของบุตรอิสราเอลในอียิปต์ เมื่อพระองค์ทรงตีชาวอียิปต์และทรงยกเว้นบ้านของพวกเรา’” ชนชาตินั้นก็โน้มลงและกราบนมัสการ 28บุตรของอิสราเอลก็ไปและทำตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาโมเสสและอาโรน พวกเขาก็ทำอย่างนั้น 29ในเวลาเที่ยงคืน องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงตีบุตรหัวปีทุกคนในแผ่นดินอียิปต์ ตั้งแต่บุตรหัวปีของฟาโรห์ที่ประทับบนพระที่นั่งของพระองค์ จนถึงบุตรหัวปีของนักโทษที่อยู่ในคุก และบุตรหัวปีของสัตว์ทั้งหมด 30ในคืนนั้นฟาโรห์ทรงลุกขึ้น พระองค์ ข้าราชการของพระองค์ และชาวอียิปต์ทั้งหมด มีเสียงร้องไห้ดังในอียิปต์ เพราะไม่มีบ้านใดที่ไม่มีคนตายอยู่ในนั้น 31ฟาโรห์ทรงเรียกโมเสสและอาโรนมาในคืนนั้นและตรัสว่า “จงลุกขึ้น จงออกจากชนชาติของเรา ทั้งพวกเจ้าและบุตรอิสราเอล จงไปนมัสการองค์พระผู้เป็นเจ้าตามที่พวกเจ้าได้ขอ 32จงเอาฝูงแกะและฝูงวัวของพวกเจ้าไปด้วย ตามที่พวกเจ้าได้พูด แล้วจงไป และจงอวยพรเราด้วย” 33ชาวอียิปต์เร่งรัดชนชาตินั้นให้ออกจากแผ่นดินอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขากล่าวว่า “พวกเราทั้งหมดกำลังจะตาย” 34ชนชาตินั้นเอาแป้งของพวกเขาก่อนที่จะมีเชื้อขึ้น แบกอ่างนวดแป้งห่อด้วยผ้าไว้บนบ่าของพวกเขา 35บุตรของอิสราเอลก็ทำตามคำของโมเสส ขอเครื่องเงิน เครื่องทอง และเสื้อผ้าจากชาวอียิปต์ 36องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานความโปรดปรานแก่ชนชาตินั้นในสายตาของชาวอียิปต์ ทำให้ชาวอียิปต์ให้สิ่งที่พวกเขาขอ ดังนี้พวกเขาก็ปล้นทรัพย์ของชาวอียิปต์ 37บุตรอิสราเอลเดินทางจากรามเสสไปยังสุคโคทมีผู้ชายที่เดินเท้าประมาณหกแสนคน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก 38ฝูงชนหลากหลายเชื้อชาติก็ขึ้นไปกับพวกเขาด้วย พร้อมกับฝูงสัตว์มากมาย ทั้งฝูงแกะและฝูงวัว 39พวกเขาอบแป้งที่นำออกจากอียิปต์ให้เป็นขนมปังไร้เชื้อ เพราะแป้งนั้นไม่มีเชื้อ เพราะพวกเขาถูกขับออกจากอียิปต์และไม่อาจรอช้าได้ และไม่ได้เตรียมเสบียงสำหรับพวกเขา 40เวลาที่บุตรอิสราเอลอาศัยอยู่ในอียิปต์เป็น 430 ปี 41เมื่อสิ้นสุด 430 ปี ในวันเดียวกันนั้น กองทัพทั้งหมดขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ออกจากแผ่นดินอียิปต์ 42คืนนั้นเป็นคืนแห่งการเฝ้าระวังขององค์พระผู้เป็นเจ้า เพื่อทรงนำพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ คืนนี้เป็นคืนแห่งการเฝ้าระวังแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า สำหรับบุตรอิสราเอลทั้งหมดที่จะรักษาตลอดทุกชั่วอายุของพวกเขา 43องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสและอาโรนว่า “นี่คือข้อกำหนดของปัสกา คนต่างชาติจะไม่กินของนี้ 44แต่ทาสคนใดที่ถูกซื้อด้วยเงิน เมื่อเจ้าได้ขลิบเขาแล้ว เขาก็จะกินของนี้ได้ 45ผู้พักอาศัยชั่วคราวหรือลูกจ้างจะไม่กินของนี้ 46ต้องกินในบ้านหลังเดียว เจ้าจะไม่นำเนื้อออกไปนอกบ้าน และเจ้าจะไม่หักกระดูกของมัน 47ชุมนุมชนของอิสราเอลทั้งหมดจะต้องฉลองปัสกา 48ถ้าคนต่างถิ่นอาศัยอยู่กับเจ้าและต้องการฉลองปัสกาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า ผู้ชายทุกคนในบ้านของเขาต้องเข้าสุหนัต แล้วเขาจะเข้ามาฉลองได้ และจะเป็นเหมือนคนพื้นเมืองของแผ่นดิน ผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะไม่กินของนี้ 49บัญญัติเดียวกันจะใช้กับทั้งคนพื้นเมืองและคนต่างถิ่นที่อาศัยอยู่ในหมู่พวกเจ้า” 50บุตรของอิสราเอลทั้งหมดก็ทำตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชาโมเสสและอาโรน พวกเขาก็ทำอย่างนั้น 51ในวันเดียวกันนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำบุตรอิสราเอลออกจากแผ่นดินอียิปต์ตามกองทัพของพวกเขา
← บทที่ 11บทที่ 13 →