บทที่ 8

1องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรน ‘จงเหยียดมือพร้อมไม้เท้าของท่านออกเหนือแม่น้ำ คลอง และบึง และให้กบขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์’”

2อาโรนเหยียดมือของเขาออกเหนือน้ำของอียิปต์ กบขึ้นมาและปกคลุมแผ่นดินอียิปต์

3พวกหมอผีก็ทำสิ่งเดียวกันด้วยวิชาคาถาของพวกเขา พวกเขาก็ทำให้กบขึ้นมาบนแผ่นดินอียิปต์ด้วย

4ฟาโรห์ทรงเรียกโมเสสและอาโรนมาและตรัสว่า “จงอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทรงนำกบไปจากเราและจากชนชาติของเรา แล้วเราจะปล่อยชนชาตินั้นไปเพื่อพวกเขาจะได้ถวายเครื่องบูชาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า”

5โมเสสทูลฟาโรห์ว่า “พระองค์จะทรงกำหนดเวลาเหนือข้าพระองค์ก็ได้ ข้าพระองค์จะอธิษฐานเพื่อพระองค์ ข้าราชการของพระองค์ และชนชาติของพระองค์ เมื่อใด เพื่อให้กบหายไปจากพระองค์และจากบ้านเรือนของพระองค์ ให้เหลือเฉพาะในแม่น้ำไนล์”

6ฟาโรห์ตรัสว่า “พรุ่งนี้” โมเสสทูลว่า “ตามที่พระองค์ตรัส เพื่อพระองค์จะได้ทราบว่า ไม่มีใครเหมือนองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเรา

7กบจะหายไปจากพระองค์ บ้านเรือนของพระองค์ ข้าราชการของพระองค์ และชนชาติของพระองค์ จะเหลือเฉพาะในแม่น้ำไนล์เท่านั้น”

8หลังจากที่โมเสสและอาโรนออกจากฟาโรห์ โมเสสร้องทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเรื่องกบที่พระองค์ทรงนำมาให้ฟาโรห์

9องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำตามคำของโมเสส กบจากบ้านเรือน ลานบ้าน และทุ่งนาก็ตาย

10พวกเขากองกบเป็นกองมากมาย และแผ่นดินก็เหม็น

11เมื่อฟาโรห์ทรงเห็นว่ามีการบรรเทา พระองค์ก็ทำให้ใจของพระองค์แข็งกระด้าง และไม่ฟังพวกเขา ตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้

12องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงบอกอาโรน ‘จงเหยียดไม้เท้าของท่านออกและตีฝุ่นของแผ่นดิน เพื่อมันจะกลายเป็นริ้นทั่วแผ่นดินอียิปต์’”

13พวกเขาทำดังนั้น อาโรนเหยียดมือของเขาออกพร้อมไม้เท้าและตีฝุ่นของแผ่นดิน ริ้นก็เกิดบนคนและสัตว์ ฝุ่นทั้งหมดของแผ่นดินกลายเป็นริ้นทั่วแผ่นดินอียิปต์

14พวกหมอผีพยายามทำริ้นด้วยวิชาคาถาของพวกเขา แต่ทำไม่ได้ ริ้นยังคงอยู่บนคนและสัตว์

15พวกหมอผีจึงทูลฟาโรห์ว่า “นี่คือนิ้วพระหัตถ์ของพระเจ้า” แต่ใจของฟาโรห์ก็แข็งกระด้าง และไม่ฟังพวกเขา ตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้

16องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงตื่นแต่เช้าและไปยืนต่อหน้าฟาโรห์ ดูเถิด เขากำลังออกไปที่แม่น้ำ และจงทูลเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า จงปล่อยชนชาติของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้นมัสการเรา

17แต่ถ้าท่านไม่ปล่อยชนชาติของเราไป ดูเถิด เราจะส่งฝูงแมลงมาที่ท่าน ข้าราชการของท่าน ชนชาติของท่าน และบ้านเรือนของท่าน บ้านเรือนของชาวอียิปต์จะเต็มไปด้วยฝูงแมลง และแผ่นดินที่พวกเขายืนอยู่ก็เช่นกัน

18ในวันนั้นเราจะแยกแผ่นดินโกเชนที่ชนชาติของเราอาศัยอยู่ไว้ต่างหาก เพื่อจะไม่มีฝูงแมลงในที่นั้น เพื่อท่านจะได้ทราบว่าเราคือองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้สถิตในแผ่นดินนี้

19เราจะแยกระหว่างชนชาติของเรากับชนชาติของท่าน เครื่องหมายนี้จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้’”

20องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำดังนั้น ฝูงแมลงหนาแน่นเข้าไปในวังของฟาโรห์และในบ้านของข้าราชการของพระองค์ ทั่วแผ่นดินอียิปต์ก็เสียหายเพราะฝูงแมลง

21ฟาโรห์ทรงเรียกโมเสสและอาโรนมาและตรัสว่า “จงไปถวายเครื่องบูชาแก่พระเจ้าของพวกท่านในแผ่นดินนี้”

22โมเสสทูลว่า “ทำเช่นนั้นไม่เหมาะ เพราะเครื่องบูชาที่พวกเราถวายแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเรา จะเป็นที่น่ารังเกียจสำหรับชาวอียิปต์ ถ้าพวกเราถวายเครื่องบูชาที่น่ารังเกียจต่อหน้าพวกเขา พวกเขาจะไม่เอาก้อนหินขว้างพวกเราหรือ

23พวกเราต้องเดินทางสามวันเข้าไปในถิ่นทุรกันดารและถวายเครื่องบูชาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเรา ตามที่พระองค์ทรงสั่งพวกเรา”

24ฟาโรห์ตรัสว่า “เราจะปล่อยพวกเจ้าให้ไปถวายเครื่องบูชาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเจ้า ในถิ่นทุรกันดาร แต่พวกเจ้าต้องไม่ไปไกลเกินไป จงอธิษฐานเพื่อเราด้วย”

25โมเสสทูลว่า “ดูเถิด ทันทีที่ข้าพระองค์ออกไปจากพระองค์ ข้าพระองค์จะอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ฝูงแมลงจะหายไปจากฟาโรห์ ข้าราชการของพระองค์ และชนชาติของพระองค์ในวันพรุ่งนี้ แต่ขอฟาโรห์อย่ากระทำการหลอกลวงอีก โดยไม่ยอมปล่อยชนชาตินั้นไปถวายเครื่องบูชาแก่องค์พระผู้เป็นเจ้า”

26โมเสสจึงออกไปจากฟาโรห์และอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า

27องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำตามคำของโมเสส และทรงนำฝูงแมลงไปจากฟาโรห์ ข้าราชการของพระองค์ และชนชาติของพระองค์ ไม่มีแม้แต่ตัวเดียวเหลืออยู่

28แต่ฟาโรห์ก็ทำให้ใจของพระองค์แข็งกระด้างในคราวนี้อีก และไม่ยอมปล่อยชนชาตินั้นไป

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.