บทที่ 10

1วิบัติแก่ผู้ที่ตรากฎหมายอันอธรรม และผู้ที่เขียนคำตัดสินอันกดขี่ 2เพื่อกีดกันคนยากไร้จากความเป็นธรรม และเพื่อริบสิทธิ์อันชอบธรรมไปจากคนทุกข์ยากแห่งประชากรของเรา เพื่อให้หญิงม่ายเป็นของที่พวกเขาปล้นชิง และเพื่อให้ลูกกำพร้าพ่อเป็นเหยื่อของพวกเขา 3พวกเจ้าจะทำอย่างไรในวันแห่งการลงโทษ เมื่อหายนะมาจากแดนไกล? พวกเจ้าจะหนีไปพึ่งผู้ใด? และจะทิ้งทรัพย์ศฤงคารของพวกเจ้าไว้ที่ไหน? 4ไม่มีทางเหลือ นอกจากคุกเข่าลงท่ามกลางเหล่าเชลย หรือล้มลงท่ามกลางผู้ถูกฆ่า ถึงอย่างนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกอยู่ 5วิบัติแก่อัสซีเรีย ผู้เป็นไม้เรียวแห่งความกริ้วของเรา ไม้พลองในมือของพวกเขาคือความเกรี้ยวโกรธของเรา! 6เราส่งเขาไปต่อสู้ชนชาติอันอธรรม เราบัญชาเขาไปต่อสู้ประชาชนแห่งความเกรี้ยวโกรธของเรา เพื่อริบของปล้น เพื่อฉวยของเชลย และเพื่อเหยียบย่ำพวกเขาลงดั่งโคลนตามถนน 7แต่เขาไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น และใจของเขาก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะในใจของเขาคิดแต่จะทำลาย และตัดประชาชาติทิ้งให้มากชาติ 8เพราะเขาพูดว่า “บรรดาแม่ทัพของข้าล้วนเป็นกษัตริย์ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ? 9คาลโนก็เหมือนคารเคมิชไม่ใช่หรือ? ฮามัทก็เหมือนอารปัดไม่ใช่หรือ? และสะมาเรียก็เหมือนดามัสกัสไม่ใช่หรือ? 10มือของข้าได้ฉวยอาณาจักรทั้งหลายแห่งรูปเคารพ ซึ่งรูปแกะสลักของพวกเขาก็เหนือกว่าของเยรูซาเล็มและสะมาเรีย 11ข้าได้ทำกับสะมาเรียและรูปเคารพของมันอย่างไร ข้าจะไม่ทำกับเยรูซาเล็มและรูปเคารพของมันอย่างนั้นหรือ?” 12เมื่อองค์เจ้านายทรงสำเร็จพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์ต่อภูเขาศิโยนและเยรูซาเล็มแล้ว พระองค์จะทรงลงโทษผลแห่งใจจองหองของกษัตริย์อัสซีเรีย และความเย่อหยิ่งแห่งสายตาอันยโสของเขา 13เพราะเขาพูดว่า “ข้าทำการนี้ด้วยกำลังมือของข้าเอง และด้วยปัญญาของข้า เพราะข้าหลักแหลม ข้าได้รื้อพรมแดนของชนชาติทั้งหลาย ได้ปล้นทรัพย์ในคลังของพวกเขา และได้ปราบบรรดาผู้ครองบัลลังก์ลงดั่งพ่อวัวผู้ทรงพลัง 14มือของข้าเอื้อมถึงทรัพย์สมบัติของชนชาติทั้งหลายดั่งเอื้อมถึงรังนก และอย่างคนเก็บไข่ที่ถูกทิ้งไว้ ข้าได้รวบเอาแผ่นดินโลกทั้งสิ้น ไม่มีสักตัวที่ขยับปีก หรืออ้าปาก หรือร้องเจี๊ยบสักเสียง” 15ขวานจะอวดตัวเหนือผู้ที่ใช้มันฟันหรือ? เลื่อยจะยกตนข่มผู้ที่ชักมันหรือ? ดั่งไม้เรียวจะแกว่งผู้ที่ยกมันขึ้น ดั่งไม้พลองจะยกผู้ที่ไม่ใช่ไม้! 16เพราะฉะนั้น องค์เจ้านาย องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา จะทรงส่งโรคผ่ายผอมมาในหมู่นักรบฉกรรจ์ของเขา และใต้ศักดาเกรียงไกรของเขาจะมีไฟลุกโชนขึ้นดั่งเพลิงเผาผลาญ 17และความสว่างแห่งอิสราเอลจะกลายเป็นไฟ องค์บริสุทธิ์ของเขาจะเป็นเปลวเพลิง มันจะไหม้และกลืนกินพุ่มหนามและต้นหนามของเขาในวันเดียว 18พระองค์จะทรงเผาผลาญศักดิ์ศรีแห่งป่าไม้และสวนผลอันอุดมของเขาจนสิ้น ทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย และมันจะเป็นดั่งคนป่วยที่ทรุดโทรมลงจนสิ้นแรง 19ต้นไม้ที่เหลือในป่าของเขาจะมีน้อยจนเด็กคนหนึ่งเขียนรายชื่อมันได้ 20ในวันนั้น คนที่เหลือแห่งอิสราเอลและผู้รอดชีวิตแห่งวงศ์วานยาโคบ จะไม่พึ่งพิงผู้ที่ตีพวกเขาอีกต่อไป แต่จะพึ่งพิงองค์พระผู้เป็นเจ้า องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล ด้วยความซื่อสัตย์จริงใจ 21คนที่เหลือจะกลับมา คือคนที่เหลือแห่งยาโคบ มายังพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ 22อิสราเอลเอ๋ย แม้ประชากรของเจ้าจะเป็นดั่งเม็ดทรายแห่งทะเล มีแต่คนที่เหลือเท่านั้นที่จะกลับมา การทำลายล้างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ท่วมท้นมาด้วยความชอบธรรม 23เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะทรงกระทำการทำลายล้างที่ถูกกำหนดไว้นั้น ท่ามกลางแผ่นดินโลกทั้งสิ้น 24เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า “ประชากรของเราผู้อาศัยในศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวอัสซีเรียที่ตีเจ้าด้วยไม้เรียว และยกไม้พลองของเขาขึ้นใส่เจ้าอย่างที่อียิปต์เคยทำ 25เพราะอีกเพียงครู่เดียวเท่านั้น ความเกรี้ยวโกรธของเราต่อเจ้าจะสิ้นสุดลง และความกริ้วของเราจะหันไปสู่การทำลายพวกเขา” 26องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะทรงเหวี่ยงแส้ใส่พวกเขา ดั่งเมื่อทรงตีมีเดียนที่ศิลาแห่งโอเรบ และพระทัณฑ์ของพระองค์จะอยู่เหนือทะเล และพระองค์จะทรงยกมันขึ้นอย่างที่ทรงทำในอียิปต์ 27ในวันนั้น ภาระของเขาจะถูกยกออกจากบ่าของเจ้า และแอกของเขาจะพ้นจากคอของเจ้า แอกนั้นจะถูกหักทำลายเพราะความอ้วนพี 28เขามาถึงอัยยาทแล้ว เขาผ่านมิโกรนแล้ว เขาเก็บสัมภาระของเขาไว้ที่มิคมาช 29พวกเขาข้ามช่องเขาไปแล้ว “เราจะค้างคืนที่เกบา” รามาห์สั่นสะท้าน กิเบอาห์ของซาอูลหนีไปแล้ว 30ธิดาแห่งกัลลิมเอ๋ย จงโหยร้องด้วยเสียงของเจ้าเถิด! ลายชาห์เอ๋ย จงฟัง! อานาโธทเอ๋ย ช่างน่าเวทนา! 31มัดเมนาห์ลี้ภัยไปแล้ว ชาวเกบิมพากันหนีซ่อน 32วันนี้เอง เขาจะหยุดทัพที่โนบ เขาชูกำปั้นใส่ภูเขาแห่งธิดาศิโยน คือเนินเขาแห่งเยรูซาเล็ม 33ดูเถิด องค์เจ้านาย องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา จะทรงตัดกิ่งทั้งหลายลงด้วยพระกำลังอันน่าสะพรึงกลัว ต้นที่สูงตระหง่านจะถูกโค่นลง และต้นที่สูงส่งจะถูกทำให้ตกต่ำ 34พระองค์จะทรงฟันป่าทึบลงด้วยขวานเหล็ก และเลบานอนจะล้มลงต่อพระพักตร์พระผู้ทรงเดชานุภาพ

1วิบัติแก่ผู้ที่ตรากฎหมายอันอธรรม และผู้ที่เขียนคำตัดสินอันกดขี่

2เพื่อกีดกันคนยากไร้จากความเป็นธรรม และเพื่อริบสิทธิ์อันชอบธรรมไปจากคนทุกข์ยากแห่งประชากรของเรา เพื่อให้หญิงม่ายเป็นของที่พวกเขาปล้นชิง และเพื่อให้ลูกกำพร้าพ่อเป็นเหยื่อของพวกเขา

3พวกเจ้าจะทำอย่างไรในวันแห่งการลงโทษ เมื่อหายนะมาจากแดนไกล? พวกเจ้าจะหนีไปพึ่งผู้ใด? และจะทิ้งทรัพย์ศฤงคารของพวกเจ้าไว้ที่ไหน?

4ไม่มีทางเหลือ นอกจากคุกเข่าลงท่ามกลางเหล่าเชลย หรือล้มลงท่ามกลางผู้ถูกฆ่า ถึงอย่างนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกอยู่

5วิบัติแก่อัสซีเรีย ผู้เป็นไม้เรียวแห่งความกริ้วของเรา ไม้พลองในมือของพวกเขาคือความเกรี้ยวโกรธของเรา!

6เราส่งเขาไปต่อสู้ชนชาติอันอธรรม เราบัญชาเขาไปต่อสู้ประชาชนแห่งความเกรี้ยวโกรธของเรา เพื่อริบของปล้น เพื่อฉวยของเชลย และเพื่อเหยียบย่ำพวกเขาลงดั่งโคลนตามถนน

7แต่เขาไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้น และใจของเขาก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะในใจของเขาคิดแต่จะทำลาย และตัดประชาชาติทิ้งให้มากชาติ

8เพราะเขาพูดว่า “บรรดาแม่ทัพของข้าล้วนเป็นกษัตริย์ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?

9คาลโนก็เหมือนคารเคมิชไม่ใช่หรือ? ฮามัทก็เหมือนอารปัดไม่ใช่หรือ? และสะมาเรียก็เหมือนดามัสกัสไม่ใช่หรือ?

10มือของข้าได้ฉวยอาณาจักรทั้งหลายแห่งรูปเคารพ ซึ่งรูปแกะสลักของพวกเขาก็เหนือกว่าของเยรูซาเล็มและสะมาเรีย

11ข้าได้ทำกับสะมาเรียและรูปเคารพของมันอย่างไร ข้าจะไม่ทำกับเยรูซาเล็มและรูปเคารพของมันอย่างนั้นหรือ?”

12เมื่อองค์เจ้านายทรงสำเร็จพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์ต่อภูเขาศิโยนและเยรูซาเล็มแล้ว พระองค์จะทรงลงโทษผลแห่งใจจองหองของกษัตริย์อัสซีเรีย และความเย่อหยิ่งแห่งสายตาอันยโสของเขา

13เพราะเขาพูดว่า “ข้าทำการนี้ด้วยกำลังมือของข้าเอง และด้วยปัญญาของข้า เพราะข้าหลักแหลม ข้าได้รื้อพรมแดนของชนชาติทั้งหลาย ได้ปล้นทรัพย์ในคลังของพวกเขา และได้ปราบบรรดาผู้ครองบัลลังก์ลงดั่งพ่อวัวผู้ทรงพลัง

14มือของข้าเอื้อมถึงทรัพย์สมบัติของชนชาติทั้งหลายดั่งเอื้อมถึงรังนก และอย่างคนเก็บไข่ที่ถูกทิ้งไว้ ข้าได้รวบเอาแผ่นดินโลกทั้งสิ้น ไม่มีสักตัวที่ขยับปีก หรืออ้าปาก หรือร้องเจี๊ยบสักเสียง”

15ขวานจะอวดตัวเหนือผู้ที่ใช้มันฟันหรือ? เลื่อยจะยกตนข่มผู้ที่ชักมันหรือ? ดั่งไม้เรียวจะแกว่งผู้ที่ยกมันขึ้น ดั่งไม้พลองจะยกผู้ที่ไม่ใช่ไม้!

16เพราะฉะนั้น องค์เจ้านาย องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา จะทรงส่งโรคผ่ายผอมมาในหมู่นักรบฉกรรจ์ของเขา และใต้ศักดาเกรียงไกรของเขาจะมีไฟลุกโชนขึ้นดั่งเพลิงเผาผลาญ

17และความสว่างแห่งอิสราเอลจะกลายเป็นไฟ องค์บริสุทธิ์ของเขาจะเป็นเปลวเพลิง มันจะไหม้และกลืนกินพุ่มหนามและต้นหนามของเขาในวันเดียว

18พระองค์จะทรงเผาผลาญศักดิ์ศรีแห่งป่าไม้และสวนผลอันอุดมของเขาจนสิ้น ทั้งจิตวิญญาณและร่างกาย และมันจะเป็นดั่งคนป่วยที่ทรุดโทรมลงจนสิ้นแรง

19ต้นไม้ที่เหลือในป่าของเขาจะมีน้อยจนเด็กคนหนึ่งเขียนรายชื่อมันได้

20ในวันนั้น คนที่เหลือแห่งอิสราเอลและผู้รอดชีวิตแห่งวงศ์วานยาโคบ จะไม่พึ่งพิงผู้ที่ตีพวกเขาอีกต่อไป แต่จะพึ่งพิงองค์พระผู้เป็นเจ้า องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล ด้วยความซื่อสัตย์จริงใจ

21คนที่เหลือจะกลับมา คือคนที่เหลือแห่งยาโคบ มายังพระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์

22อิสราเอลเอ๋ย แม้ประชากรของเจ้าจะเป็นดั่งเม็ดทรายแห่งทะเล มีแต่คนที่เหลือเท่านั้นที่จะกลับมา การทำลายล้างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ท่วมท้นมาด้วยความชอบธรรม

23เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะทรงกระทำการทำลายล้างที่ถูกกำหนดไว้นั้น ท่ามกลางแผ่นดินโลกทั้งสิ้น

24เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า “ประชากรของเราผู้อาศัยในศิโยนเอ๋ย อย่ากลัวอัสซีเรียที่ตีเจ้าด้วยไม้เรียว และยกไม้พลองของเขาขึ้นใส่เจ้าอย่างที่อียิปต์เคยทำ

25เพราะอีกเพียงครู่เดียวเท่านั้น ความเกรี้ยวโกรธของเราต่อเจ้าจะสิ้นสุดลง และความกริ้วของเราจะหันไปสู่การทำลายพวกเขา”

26องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะทรงเหวี่ยงแส้ใส่พวกเขา ดั่งเมื่อทรงตีมีเดียนที่ศิลาแห่งโอเรบ และพระทัณฑ์ของพระองค์จะอยู่เหนือทะเล และพระองค์จะทรงยกมันขึ้นอย่างที่ทรงทำในอียิปต์

27ในวันนั้น ภาระของเขาจะถูกยกออกจากบ่าของเจ้า และแอกของเขาจะพ้นจากคอของเจ้า แอกนั้นจะถูกหักทำลายเพราะความอ้วนพี

28เขามาถึงอัยยาทแล้ว เขาผ่านมิโกรนแล้ว เขาเก็บสัมภาระของเขาไว้ที่มิคมาช

29พวกเขาข้ามช่องเขาไปแล้ว “เราจะค้างคืนที่เกบา” รามาห์สั่นสะท้าน กิเบอาห์ของซาอูลหนีไปแล้ว

30ธิดาแห่งกัลลิมเอ๋ย จงโหยร้องด้วยเสียงของเจ้าเถิด! ลายชาห์เอ๋ย จงฟัง! อานาโธทเอ๋ย ช่างน่าเวทนา!

31มัดเมนาห์ลี้ภัยไปแล้ว ชาวเกบิมพากันหนีซ่อน

32วันนี้เอง เขาจะหยุดทัพที่โนบ เขาชูกำปั้นใส่ภูเขาแห่งธิดาศิโยน คือเนินเขาแห่งเยรูซาเล็ม

33ดูเถิด องค์เจ้านาย องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา จะทรงตัดกิ่งทั้งหลายลงด้วยพระกำลังอันน่าสะพรึงกลัว ต้นที่สูงตระหง่านจะถูกโค่นลง และต้นที่สูงส่งจะถูกทำให้ตกต่ำ

34พระองค์จะทรงฟันป่าทึบลงด้วยขวานเหล็ก และเลบานอนจะล้มลงต่อพระพักตร์พระผู้ทรงเดชานุภาพ

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.