อิสยาห์ 9 · Eremos Thai Bible

1ประชาชนที่ดำเนินในความมืดได้เห็นแสงสว่างอันยิ่งใหญ่ แสงสว่างได้ส่องลงเหนือบรรดาผู้อาศัยในแผ่นดินแห่งเงามัจจุราช 2พระองค์ได้ทรงทวีชนชาตินั้น ทรงเพิ่มพูนความยินดีของพวกเขา พวกเขาเปรมปรีดิ์ต่อพระพักตร์พระองค์ ดั่งความยินดีในฤดูเกี่ยวข้าว ดั่งคนเปรมปรีดิ์เมื่อแบ่งของที่ริบมาได้ 3เพราะแอกอันหนักอึ้งของเขา ไม้คานบนบ่าของเขา และไม้ตะบองของผู้กดขี่เขา พระองค์ได้ทรงหักเสียแล้วดั่งในวันแห่งมีเดียน 4เพราะรองเท้าทหารทุกคู่ที่กระทืบในศึกสงคราม และเสื้อคลุมทุกตัวที่เกลือกกลั้วในโลหิต จะถูกเผาเป็นเชื้อเพลิงให้แก่ไฟ 5เพราะมีเด็กคนหนึ่งเกิดมาเพื่อเรา มีบุตรชายคนหนึ่งประทานแก่เรา และการปกครองจะอยู่บนบ่าของท่าน และเขาจะขนานนามของท่านว่า ที่ปรึกษามหัศจรรย์ พระเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ พระบิดานิรันดร์ องค์สันติราช 6การปกครองของพระองค์จะเพิ่มพูนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และสันติภาพจะไม่มีวันจบสิ้น เหนือพระที่นั่งของดาวิดและเหนือราชอาณาจักรของพระองค์ เพื่อสถาปนาและค้ำชูมันไว้ด้วยความยุติธรรมและความชอบธรรม ตั้งแต่บัดนี้สืบไปเป็นนิตย์ ความกระตือรือร้นขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาจะกระทำการนี้ 7องค์เจ้านายได้ทรงส่งพระวจนะมายังยาโคบ และมันได้ตกลงเหนืออิสราเอล 8และประชาชนทั้งหมดจะรู้ — คือเอฟราอิมและชาวสะมาเรีย — ที่กล่าวด้วยความเย่อหยิ่งและด้วยใจจองหองว่า 9“ก้อนอิฐพังลงแล้ว แต่เราจะสร้างขึ้นใหม่ด้วยหินสกัด ต้นมะเดื่อถูกโค่นลงแล้ว แต่เราจะเอาต้นสนสีดาร์มาปลูกแทน” 10แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ทรงหนุนบรรดาปฏิปักษ์ของเรซีนขึ้นมาต่อสู้พวกเขา และทรงปลุกเร้าศัตรูของพวกเขา 11คืออารัมจากทิศตะวันออกและฟีลิสเตียจากทิศตะวันตก พวกเขากลืนกินอิสราเอลด้วยปากที่อ้ากว้าง ถึงอย่างนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกอยู่ 12แต่ประชาชนก็ไม่หันกลับมาหาพระองค์ผู้ทรงตีพวกเขา และไม่แสวงหาองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา 13องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงตัดหัวและหางออกจากอิสราเอล ทั้งทางปาล์มและต้นอ้อ ในวันเดียว 14ผู้อาวุโสและผู้ทรงเกียรติคือหัว และผู้เผยพระวจนะที่สอนความเท็จคือหาง 15เพราะบรรดาผู้นำทางของชนชาตินี้พาพวกเขาหลงทาง และผู้ที่ถูกนำก็ถูกกลืนหายไป 16เพราะฉะนั้นองค์เจ้านายจะไม่ทรงปีติยินดีในคนหนุ่มของพวกเขา และไม่ทรงเมตตาลูกกำพร้าพ่อกับหญิงม่ายของพวกเขา เพราะทุกคนล้วนอธรรมและกระทำชั่ว และทุกปากกล่าวคำโง่เขลา ถึงอย่างนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกอยู่ 17เพราะความอธรรมเผาไหม้ดั่งไฟ มันกลืนกินต้นหนามและพุ่มหนาม มันจุดพุ่มไม้หนาทึบแห่งป่าให้ลุกโชน และพวกมันม้วนตัวขึ้นเป็นเสาควันทะมึน 18แผ่นดินถูกเผาเกรียมโดยพระพิโรธขององค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา และประชาชนกลายเป็นดั่งเชื้อเพลิงให้แก่ไฟ ไม่มีผู้ใดไว้ชีวิตพี่น้องของตน 19พวกเขาคว้ากินทางขวาก็ยังหิวอยู่ กลืนกินทางซ้ายก็ไม่อิ่ม ทุกคนกัดกินเนื้อแขนของตนเอง 20มนัสเสห์กลืนกินเอฟราอิม และเอฟราอิมกลืนกินมนัสเสห์ แล้วทั้งสองก็รวมกันหันมาต่อสู้ยูดาห์ ถึงอย่างนั้นพระพิโรธของพระองค์ก็ยังไม่หันกลับ และพระหัตถ์ของพระองค์ยังคงเหยียดออกอยู่

บทที่ 9