บทที่ 42

1แล้วบรรดาผู้บัญชาการกองทัพ พร้อมกับโยฮานันบุตรคาเรอาห์ เยซันยาห์บุตรโฮชายาห์ และประชาชนทั้งปวงตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุด ก็เข้ามา

2และกล่าวแก่เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะว่า ขอให้คำวิงวอนของเรามาถึงท่าน ขอท่านอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านเพื่อพวกเรา เพื่อชนที่เหลือทั้งหมดนี้ เพราะเราเหลือเพียงน้อยจากที่เคยมีมาก ดังที่ตาของท่านเห็นเราอยู่

3ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านบอกเราถึงทางที่เราควรเดินไปและสิ่งที่เราควรทำ

4เยเรมีย์ผู้เผยพระวจนะตอบเขาว่า เราได้ยินแล้ว ดูเถิด เราจะอธิษฐานต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกท่านตามคำของท่าน และทุกสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงตอบท่าน เราจะบอกแก่ท่าน เราจะไม่ปิดบังสิ่งใดจากท่านเลย

5พวกเขาก็กล่าวแก่เยเรมีย์ว่า ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพยานที่สัตย์จริงและเที่ยงตรงต่อสู้เรา หากเราไม่กระทำตามทุกถ้อยคำที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของท่านทรงใช้ท่านมาบอกเรา

6ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เราจะเชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเรา ผู้ที่เราใช้ท่านไปหานั้น เพื่อจะเป็นการดีแก่เรา เมื่อเราเชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเรา

7เมื่อครบสิบวันแล้ว พระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็มาถึงเยเรมีย์

8เยเรมีย์จึงเรียกโยฮานันบุตรคาเรอาห์ บรรดาผู้บัญชาการกองทัพที่อยู่กับเขา และประชาชนทั้งปวงตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุดมา

9เยเรมีย์กล่าวแก่พวกเขาว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าแห่งอิสราเอลผู้ที่ท่านใช้เราไปทูลคำวิงวอนของท่านต่อพระองค์นั้น ตรัสดังนี้ว่า

10ถ้าเจ้าทั้งหลายจะอยู่ในแผ่นดินนี้จริง ๆ เราจะสร้างเจ้าขึ้นและไม่รื้อเจ้าลง เราจะปลูกเจ้าไว้และไม่ถอนเจ้าขึ้น เพราะเราเปลี่ยนพระทัยจากภัยพิบัติที่เราได้ทำแก่เจ้าแล้ว

11อย่ากลัวกษัตริย์บาบิโลนที่เจ้ากลัวอยู่นั้น อย่ากลัวเขาเลย องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ดังนี้ เพราะเราอยู่กับเจ้าเพื่อจะช่วยเจ้าให้รอด และช่วยกู้เจ้าให้พ้นจากมือของเขา

12เราจะให้ความเมตตาแก่เจ้า และเขาจะเมตตาเจ้าและให้เจ้ากลับคืนสู่แผ่นดินของเจ้า

13แต่ถ้าเจ้าทั้งหลายพูดว่า เราจะไม่อยู่ในแผ่นดินนี้ โดยไม่ยอมเชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้า

14โดยกล่าวว่า ไม่ เราจะไปยังแผ่นดินอียิปต์ ที่ซึ่งเราจะไม่เห็นสงคราม ไม่ได้ยินเสียงแตร และไม่หิวโหยขนมปัง เราจะอาศัยอยู่ที่นั่น

15บัดนี้ เพราะฉะนั้น ชนที่เหลือของยูดาห์เอ๋ย จงฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ถ้าเจ้าตั้งหน้ามุ่งจะไปยังอียิปต์ และไปอาศัยอยู่ที่นั่น

16ดาบที่เจ้ากลัวก็จะตามไปทันเจ้าที่นั่นในแผ่นดินอียิปต์ และการกันดารอาหารที่เจ้าหวาดกลัวก็จะติดตามเจ้าไปถึงอียิปต์ และเจ้าจะตายที่นั่น

17บรรดาคนที่ตั้งหน้ามุ่งไปอาศัยอยู่ในอียิปต์จะตายด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด จะไม่มีใครเหลือรอดหรือหนีพ้นจากภัยพิบัติที่เราจะนำมาเหนือพวกเขา

18เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เหมือนที่ความโกรธและความพิโรธของเราเทลงเหนือชาวเยรูซาเล็ม ความพิโรธของเราก็จะเทลงเหนือเจ้าเช่นนั้นเมื่อเจ้าไปยังอียิปต์ เจ้าจะกลายเป็นที่สาปแช่ง เป็นที่น่าหวาดกลัว เป็นที่แช่งด่า และเป็นที่อับอาย และเจ้าจะไม่ได้เห็นสถานที่นี้อีกเลย

19ชนที่เหลือของยูดาห์เอ๋ย องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสเกี่ยวกับเจ้าว่า อย่าไปยังอียิปต์ จงรู้แน่เถิดว่าเราได้เตือนเจ้าแล้วในวันนี้

20เพราะเจ้าได้ทำให้ตัวเองหลงผิดถึงชีวิตของเจ้าเอง ด้วยว่าเจ้าได้ใช้เราไปหาองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้า กล่าวว่า ขออธิษฐานเพื่อพวกเราต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเรา และทุกสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราตรัสนั้น ขอบอกเรา แล้วเราจะกระทำตาม

21เราได้บอกเจ้าแล้ววันนี้ แต่เจ้าไม่ได้เชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเจ้า ในทุกสิ่งที่พระองค์ทรงใช้เรามาบอกเจ้า

22บัดนี้ จงรู้แน่เถิดว่า เจ้าจะตายด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด ในที่ที่เจ้าปรารถนาจะไปอาศัยอยู่นั้น

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.