บทที่ 44

1พระวจนะที่มาถึงเยเรมีย์เกี่ยวกับชาวยิวทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ คือผู้ที่อยู่ในเมืองมิกดล ทาห์ปานเหส เมมฟิส และในแผ่นดินปัทโรสว่า 2องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าทั้งหลายได้เห็นภัยพิบัติทั้งสิ้นที่เราได้นำมาเหนือเยรูซาเล็มและเหนือเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์แล้ว ดูเถิด บัดนี้เมืองเหล่านั้นเป็นที่ร้างเปล่าปราศจากผู้อาศัย 3เพราะความชั่วที่พวกเขาได้ทำเพื่อยั่วยุให้เราโกรธ คือการไปเผาเครื่องหอมและปรนนิบัติพระอื่น ๆ ซึ่งทั้งพวกเขา ทั้งเจ้า และบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยรู้จัก 4เราได้ส่งบรรดาผู้รับใช้ของเรา คือผู้เผยพระวจนะ มาหาเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าวว่า อย่าทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนนี้ที่เราเกลียดชังเลย 5แต่พวกเขาไม่ฟังและไม่เงี่ยหูฟัง ที่จะหันกลับจากความชั่วของตน เพื่อจะเลิกเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ 6เพราะฉะนั้นความพิโรธและความโกรธของเราจึงเทลงและเผาผลาญในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม จนกลายเป็นที่ร้างเปล่าและรกร้างอย่างทุกวันนี้ 7บัดนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เหตุใดเจ้าทั้งหลายจึงทำความชั่วร้ายใหญ่หลวงต่อชีวิตของตนเอง ด้วยการตัดทั้งชายและหญิง เด็กและทารกออกจากยูดาห์ จนไม่เหลือชนที่เหลือไว้ให้เจ้าเลย 8เหตุใดเจ้าจึงยั่วยุให้เราโกรธด้วยสิ่งที่มือของเจ้าได้ทำ คือเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ ในแผ่นดินอียิปต์ที่เจ้ามาอาศัยอยู่นั้น เพื่อจะให้ตัวเจ้าถูกตัดขาด และให้เจ้ากลายเป็นที่สาปแช่งและเป็นที่เยาะเย้ยในบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นในแผ่นดินโลก 9เจ้าลืมความชั่วของบรรพบุรุษของเจ้า ความชั่วของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์และของมเหสีของพวกเขา ความชั่วของเจ้าเองและของภรรยาของเจ้า ที่ได้ทำในแผ่นดินยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็มแล้วหรือ? 10จนถึงทุกวันนี้พวกเขาก็ยังไม่ถ่อมใจลง ไม่ยำเกรง และไม่ได้ดำเนินตามธรรมบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา ที่เราตั้งไว้ต่อหน้าเจ้าและต่อหน้าบรรพบุรุษของเจ้า 11เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะมุ่งหน้าต่อสู้พวกเจ้าเพื่อนำความร้ายมา และจะตัดยูดาห์ทั้งสิ้นออกเสีย 12เราจะกำจัดชนที่เหลือของยูดาห์ที่ตั้งหน้ามุ่งจะไปอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาจะถึงจุดจบ ล้มตายในแผ่นดินอียิปต์สิ้น พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบและถูกการกันดารอาหารผลาญสิ้น ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุดจะตายด้วยดาบและการกันดารอาหาร และจะกลายเป็นที่สาปแช่ง เป็นที่น่าหวาดกลัว เป็นที่แช่งด่า และเป็นที่อับอาย 13เราจะลงโทษผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ เหมือนที่เราได้ลงโทษเยรูซาเล็ม ด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด 14จะไม่มีผู้ใดในชนที่เหลือของยูดาห์ที่มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์รอดพ้นหรือเหลือรอดที่จะกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์ ซึ่งพวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะกลับไปอาศัยอยู่ เพราะจะไม่มีใครได้กลับไป เว้นแต่ผู้หนีรอดบางคน 15แล้วบรรดาผู้ชายที่รู้ว่าภรรยาของตนเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ และบรรดาผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่นั่นเป็นชุมนุมใหญ่ พร้อมกับประชาชนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ในปัทโรส ก็ตอบเยเรมีย์ว่า 16ถ้อยคำที่ท่านได้กล่าวแก่เราในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น เราจะไม่ฟังท่าน 17แต่เราจะทำทุกสิ่งที่ออกจากปากของเราอย่างแน่นอน คือเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เหมือนที่เรา บรรพบุรุษของเรา บรรดากษัตริย์ และขุนนางของเราได้ทำในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม เพราะครั้งนั้นเรามีอาหารอิ่มหนำ อยู่ดีมีสุข และไม่เห็นภัยพิบัติเลย 18แต่ตั้งแต่เราเลิกเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เราก็ขัดสนทุกอย่าง และล้มตายด้วยดาบและการกันดารอาหาร 19และพวกผู้หญิงกล่าวว่า เมื่อเราเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เราทำขนมบูชาเป็นรูปของนางและเทเครื่องดื่มบูชาแก่นางโดยที่สามีของเราไม่รู้เห็นด้วยหรือ? 20แล้วเยเรมีย์กล่าวแก่ประชาชนทั้งปวง ทั้งผู้ชายและผู้หญิง และคนทั้งหมดที่ตอบเขานั้นว่า 21เครื่องหอมที่เจ้าทั้งหลายเผาในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม ทั้งตัวเจ้า บรรพบุรุษ บรรดากษัตริย์ ขุนนาง และประชาชนของแผ่นดินนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงระลึกถึงและทรงคำนึงถึงมิใช่หรือ? 22องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงทนต่อไปไม่ได้อีก เพราะความชั่วร้ายของการกระทำของเจ้าและเพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่เจ้าได้ทำ แผ่นดินของเจ้าจึงกลายเป็นที่ร้างเปล่า เป็นที่น่าหวาดกลัว และเป็นที่สาปแช่ง ปราศจากผู้อาศัยอย่างทุกวันนี้ 23เพราะเจ้าได้เผาเครื่องหอมและทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ได้ดำเนินตามธรรมบัญญัติ กฎเกณฑ์ และพระโอวาทของพระองค์ ภัยพิบัตินี้จึงเกิดแก่เจ้าอย่างทุกวันนี้ 24แล้วเยเรมีย์กล่าวแก่ประชาชนทั้งปวงและแก่ผู้หญิงทั้งปวงว่า บรรดาคนยูดาห์ที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า 25องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าและภรรยาของเจ้าได้ลั่นวาจาด้วยปากของตน และทำให้สำเร็จด้วยมือของตน โดยกล่าวว่า เราจะทำตามคำปฏิญาณที่เราได้ปฏิญาณไว้อย่างแน่นอน คือเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง ก็จงทำตามคำปฏิญาณของเจ้าให้สำเร็จเถิด จงทำตามคำปฏิญาณของเจ้าเถิด 26เพราะฉะนั้น บรรดาคนยูดาห์ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ดูเถิด เราได้ปฏิญาณด้วยนามอันยิ่งใหญ่ของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า นามของเราจะไม่ถูกออกจากปากของคนยูดาห์คนใดทั่วแผ่นดินอียิปต์อีกต่อไป ที่จะกล่าวว่า องค์เจ้านายพระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด 27ดูเถิด เราเฝ้าดูพวกเขาเพื่อความร้ายมิใช่เพื่อความดี และคนยูดาห์ทุกคนที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์จะถึงจุดจบด้วยดาบและการกันดารอาหาร จนกว่าพวกเขาจะถูกผลาญสิ้น 28ผู้ที่หนีรอดจากดาบจะกลับจากแผ่นดินอียิปต์ไปยังแผ่นดินยูดาห์ มีจำนวนน้อย และชนที่เหลือทั้งหมดของยูดาห์ที่มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์จะรู้ว่า ถ้อยคำของใครจะยั่งยืน ของเราหรือของพวกเขา 29องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ดังนี้ว่า นี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า ว่าเราจะลงโทษเจ้าในสถานที่นี้ เพื่อเจ้าจะรู้ว่าถ้อยคำของเราที่กล่าวต่อสู้เจ้าเพื่อความร้ายนั้นจะยั่งยืนอย่างแน่นอน 30องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะมอบฟาโรห์โฮฟรากษัตริย์แห่งอียิปต์ไว้ในมือของศัตรูและในมือของผู้ที่หมายเอาชีวิตของเขา เหมือนที่เราได้มอบเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน ศัตรูผู้หมายเอาชีวิตของเขา

1พระวจนะที่มาถึงเยเรมีย์เกี่ยวกับชาวยิวทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ คือผู้ที่อยู่ในเมืองมิกดล ทาห์ปานเหส เมมฟิส และในแผ่นดินปัทโรสว่า

2องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าทั้งหลายได้เห็นภัยพิบัติทั้งสิ้นที่เราได้นำมาเหนือเยรูซาเล็มและเหนือเมืองทั้งสิ้นของยูดาห์แล้ว ดูเถิด บัดนี้เมืองเหล่านั้นเป็นที่ร้างเปล่าปราศจากผู้อาศัย

3เพราะความชั่วที่พวกเขาได้ทำเพื่อยั่วยุให้เราโกรธ คือการไปเผาเครื่องหอมและปรนนิบัติพระอื่น ๆ ซึ่งทั้งพวกเขา ทั้งเจ้า และบรรพบุรุษของเจ้าไม่เคยรู้จัก

4เราได้ส่งบรรดาผู้รับใช้ของเรา คือผู้เผยพระวจนะ มาหาเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าวว่า อย่าทำสิ่งน่าสะอิดสะเอียนนี้ที่เราเกลียดชังเลย

5แต่พวกเขาไม่ฟังและไม่เงี่ยหูฟัง ที่จะหันกลับจากความชั่วของตน เพื่อจะเลิกเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ

6เพราะฉะนั้นความพิโรธและความโกรธของเราจึงเทลงและเผาผลาญในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม จนกลายเป็นที่ร้างเปล่าและรกร้างอย่างทุกวันนี้

7บัดนี้ องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เหตุใดเจ้าทั้งหลายจึงทำความชั่วร้ายใหญ่หลวงต่อชีวิตของตนเอง ด้วยการตัดทั้งชายและหญิง เด็กและทารกออกจากยูดาห์ จนไม่เหลือชนที่เหลือไว้ให้เจ้าเลย

8เหตุใดเจ้าจึงยั่วยุให้เราโกรธด้วยสิ่งที่มือของเจ้าได้ทำ คือเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ ในแผ่นดินอียิปต์ที่เจ้ามาอาศัยอยู่นั้น เพื่อจะให้ตัวเจ้าถูกตัดขาด และให้เจ้ากลายเป็นที่สาปแช่งและเป็นที่เยาะเย้ยในบรรดาประชาชาติทั้งสิ้นในแผ่นดินโลก

9เจ้าลืมความชั่วของบรรพบุรุษของเจ้า ความชั่วของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์และของมเหสีของพวกเขา ความชั่วของเจ้าเองและของภรรยาของเจ้า ที่ได้ทำในแผ่นดินยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็มแล้วหรือ?

10จนถึงทุกวันนี้พวกเขาก็ยังไม่ถ่อมใจลง ไม่ยำเกรง และไม่ได้ดำเนินตามธรรมบัญญัติและกฎเกณฑ์ของเรา ที่เราตั้งไว้ต่อหน้าเจ้าและต่อหน้าบรรพบุรุษของเจ้า

11เพราะฉะนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะมุ่งหน้าต่อสู้พวกเจ้าเพื่อนำความร้ายมา และจะตัดยูดาห์ทั้งสิ้นออกเสีย

12เราจะกำจัดชนที่เหลือของยูดาห์ที่ตั้งหน้ามุ่งจะไปอาศัยในแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาจะถึงจุดจบ ล้มตายในแผ่นดินอียิปต์สิ้น พวกเขาจะล้มลงด้วยดาบและถูกการกันดารอาหารผลาญสิ้น ตั้งแต่ผู้น้อยที่สุดจนถึงผู้ใหญ่ที่สุดจะตายด้วยดาบและการกันดารอาหาร และจะกลายเป็นที่สาปแช่ง เป็นที่น่าหวาดกลัว เป็นที่แช่งด่า และเป็นที่อับอาย

13เราจะลงโทษผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ เหมือนที่เราได้ลงโทษเยรูซาเล็ม ด้วยดาบ การกันดารอาหาร และโรคระบาด

14จะไม่มีผู้ใดในชนที่เหลือของยูดาห์ที่มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์รอดพ้นหรือเหลือรอดที่จะกลับไปยังแผ่นดินยูดาห์ ซึ่งพวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะกลับไปอาศัยอยู่ เพราะจะไม่มีใครได้กลับไป เว้นแต่ผู้หนีรอดบางคน

15แล้วบรรดาผู้ชายที่รู้ว่าภรรยาของตนเผาเครื่องหอมแก่พระอื่น ๆ และบรรดาผู้หญิงที่ยืนอยู่ที่นั่นเป็นชุมนุมใหญ่ พร้อมกับประชาชนทั้งปวงที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์ในปัทโรส ก็ตอบเยเรมีย์ว่า

16ถ้อยคำที่ท่านได้กล่าวแก่เราในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น เราจะไม่ฟังท่าน

17แต่เราจะทำทุกสิ่งที่ออกจากปากของเราอย่างแน่นอน คือเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เหมือนที่เรา บรรพบุรุษของเรา บรรดากษัตริย์ และขุนนางของเราได้ทำในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม เพราะครั้งนั้นเรามีอาหารอิ่มหนำ อยู่ดีมีสุข และไม่เห็นภัยพิบัติเลย

18แต่ตั้งแต่เราเลิกเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เราก็ขัดสนทุกอย่าง และล้มตายด้วยดาบและการกันดารอาหาร

19และพวกผู้หญิงกล่าวว่า เมื่อเราเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง เราทำขนมบูชาเป็นรูปของนางและเทเครื่องดื่มบูชาแก่นางโดยที่สามีของเราไม่รู้เห็นด้วยหรือ?

20แล้วเยเรมีย์กล่าวแก่ประชาชนทั้งปวง ทั้งผู้ชายและผู้หญิง และคนทั้งหมดที่ตอบเขานั้นว่า

21เครื่องหอมที่เจ้าทั้งหลายเผาในเมืองต่าง ๆ ของยูดาห์และตามถนนในเยรูซาเล็ม ทั้งตัวเจ้า บรรพบุรุษ บรรดากษัตริย์ ขุนนาง และประชาชนของแผ่นดินนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงระลึกถึงและทรงคำนึงถึงมิใช่หรือ?

22องค์พระผู้เป็นเจ้าจึงทรงทนต่อไปไม่ได้อีก เพราะความชั่วร้ายของการกระทำของเจ้าและเพราะสิ่งน่าสะอิดสะเอียนที่เจ้าได้ทำ แผ่นดินของเจ้าจึงกลายเป็นที่ร้างเปล่า เป็นที่น่าหวาดกลัว และเป็นที่สาปแช่ง ปราศจากผู้อาศัยอย่างทุกวันนี้

23เพราะเจ้าได้เผาเครื่องหอมและทำบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่เชื่อฟังพระสุรเสียงขององค์พระผู้เป็นเจ้า และไม่ได้ดำเนินตามธรรมบัญญัติ กฎเกณฑ์ และพระโอวาทของพระองค์ ภัยพิบัตินี้จึงเกิดแก่เจ้าอย่างทุกวันนี้

24แล้วเยเรมีย์กล่าวแก่ประชาชนทั้งปวงและแก่ผู้หญิงทั้งปวงว่า บรรดาคนยูดาห์ที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า

25องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาพระเจ้าแห่งอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า เจ้าและภรรยาของเจ้าได้ลั่นวาจาด้วยปากของตน และทำให้สำเร็จด้วยมือของตน โดยกล่าวว่า เราจะทำตามคำปฏิญาณที่เราได้ปฏิญาณไว้อย่างแน่นอน คือเผาเครื่องหอมแก่เจ้าแม่แห่งฟ้าสวรรค์และเทเครื่องดื่มบูชาแก่นาง ก็จงทำตามคำปฏิญาณของเจ้าให้สำเร็จเถิด จงทำตามคำปฏิญาณของเจ้าเถิด

26เพราะฉะนั้น บรรดาคนยูดาห์ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์เอ๋ย จงฟังพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า ดูเถิด เราได้ปฏิญาณด้วยนามอันยิ่งใหญ่ของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า นามของเราจะไม่ถูกออกจากปากของคนยูดาห์คนใดทั่วแผ่นดินอียิปต์อีกต่อไป ที่จะกล่าวว่า องค์เจ้านายพระผู้เป็นเจ้าทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด

27ดูเถิด เราเฝ้าดูพวกเขาเพื่อความร้ายมิใช่เพื่อความดี และคนยูดาห์ทุกคนที่อยู่ในแผ่นดินอียิปต์จะถึงจุดจบด้วยดาบและการกันดารอาหาร จนกว่าพวกเขาจะถูกผลาญสิ้น

28ผู้ที่หนีรอดจากดาบจะกลับจากแผ่นดินอียิปต์ไปยังแผ่นดินยูดาห์ มีจำนวนน้อย และชนที่เหลือทั้งหมดของยูดาห์ที่มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินอียิปต์จะรู้ว่า ถ้อยคำของใครจะยั่งยืน ของเราหรือของพวกเขา

29องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสไว้ดังนี้ว่า นี่จะเป็นหมายสำคัญแก่เจ้า ว่าเราจะลงโทษเจ้าในสถานที่นี้ เพื่อเจ้าจะรู้ว่าถ้อยคำของเราที่กล่าวต่อสู้เจ้าเพื่อความร้ายนั้นจะยั่งยืนอย่างแน่นอน

30องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ว่า ดูเถิด เราจะมอบฟาโรห์โฮฟรากษัตริย์แห่งอียิปต์ไว้ในมือของศัตรูและในมือของผู้ที่หมายเอาชีวิตของเขา เหมือนที่เราได้มอบเศเดคียาห์กษัตริย์แห่งยูดาห์ไว้ในมือของเนบูคัดเนสซาร์กษัตริย์บาบิโลน ศัตรูผู้หมายเอาชีวิตของเขา

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.