บทที่ 14

1มนุษย์ที่เกิดจากสตรีนั้น มีวันเวลาอันสั้นและเต็มไปด้วยความทุกข์

2เขาผลิบานออกมาดุจดอกไม้แล้วก็ร่วงโรย เขาผ่านพ้นไปดุจเงาที่ไม่อาจคงอยู่

3พระองค์ทรงเปิดพระเนตรจับตาดูคนเช่นนี้หรือ และจะนำเขามาพิพากษาร่วมกับพระองค์หรือ

4ใครเล่าจะนำสิ่งสะอาดออกมาจากสิ่งที่เป็นมลทินได้ ไม่มีสักคนเดียว

5ในเมื่อวันเวลาของเขาถูกกำหนดไว้แล้ว จำนวนเดือนของเขาก็อยู่กับพระองค์ พระองค์ทรงตั้งขีดจำกัดที่เขาไม่อาจล่วงพ้นไปได้

6ขอทรงเบือนไปจากเขาและปล่อยให้เขาได้พัก จนกว่าเขาจะได้ชื่นชมวันของตนดุจลูกจ้าง

7เพราะต้นไม้ยังมีความหวัง หากถูกโค่นลง มันก็ยังแตกหน่อใหม่ และยอดอ่อนของมันก็ไม่ขาดหาย

8แม้รากของมันจะแก่ลงในดิน และตอของมันจะตายในพื้นดิน

9เพียงได้กลิ่นไอน้ำ มันก็จะผลิหน่อและแตกกิ่งก้านดุจต้นกล้า

10แต่มนุษย์เมื่อตายก็ถูกฝังลง เขาสิ้นลมหายใจแล้วเขาอยู่ที่ไหนเล่า

11ดุจน้ำที่เหือดหายไปจากทะเล และแม่น้ำที่แห้งขอด

12มนุษย์ก็นอนลงและไม่ลุกขึ้นอีก จนกว่าฟ้าสวรรค์จะไม่มีอยู่ เขาก็จะไม่ตื่นขึ้นหรือถูกปลุกจากการหลับใหล

13โอ้ หากพระองค์จะทรงซ่อนข้าพระองค์ไว้ในแดนคนตาย และทรงปกปิดข้าพระองค์ไว้จนกว่าพระพิโรธของพระองค์จะคลายลง หากพระองค์จะทรงกำหนดเวลาให้ข้าพระองค์แล้วทรงระลึกถึงข้าพระองค์

14เมื่อมนุษย์ตายแล้ว เขาจะมีชีวิตอีกหรือ ข้าจะคอยตลอดวันเวลาแห่งการตรากตรำของข้า จนกว่าการเปลี่ยนแปลงของข้าจะมาถึง

15พระองค์จะทรงเรียก แล้วข้าพระองค์จะทูลตอบพระองค์ พระองค์จะทรงปรารถนาผลงานแห่งพระหัตถ์ของพระองค์

16เพราะเมื่อนั้นพระองค์จะทรงนับก้าวเดินของข้าพระองค์ แต่จะไม่ทรงคอยจับผิดบาปของข้าพระองค์

17การล่วงละเมิดของข้าพระองค์จะถูกผนึกไว้ในถุง และพระองค์จะทรงกลบเกลื่อนความผิดของข้าพระองค์

18แต่ดังภูเขาที่พังทลายและสึกกร่อนไป และศิลาที่ถูกเคลื่อนจากที่ของมัน

19ดังน้ำที่เซาะหินจนสึก และกระแสน้ำที่พัดพาดินไป เช่นนั้นพระองค์ก็ทรงทำลายความหวังของมนุษย์

20พระองค์ทรงพิชิตเขาตลอดกาล เขาก็จากไป พระองค์ทรงเปลี่ยนสีหน้าของเขาแล้วทรงส่งเขาไป

21หากบุตรของเขาได้รับเกียรติ เขาก็ไม่รู้ หากพวกเขาตกต่ำ เขาก็ไม่ทราบ

22เขารู้สึกเพียงความเจ็บปวดในร่างกายของตน และโศกเศร้าเพียงเพื่อตนเองเท่านั้น

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.