บทที่ 17

1‘จิตวิญญาณของข้าแหลกสลาย วันเวลาของข้าก็ดับลง หลุมศพกำลังรอข้าอยู่

2แน่ทีเดียว มีพวกเยาะเย้ยรายล้อมข้า และตาของข้าต้องจ้องดูการยั่วยุของพวกเขา

3ขอทรงตั้งหลักประกันให้ข้าพระองค์ไว้กับพระองค์เองเถิด ใครเล่าจะมาเป็นผู้ค้ำประกันให้ข้าพระองค์ได้

4เพราะพระองค์ทรงปิดใจของพวกเขาไว้จากความเข้าใจ ฉะนั้นพระองค์จะไม่ทรงเชิดชูพวกเขา

5ผู้ที่ทรยศเพื่อนเพื่อหวังผลประโยชน์ ดวงตาของลูก ๆ ของเขาจะมืดมัวลง

6พระองค์ทรงทำให้ข้าพระองค์กลายเป็นคำเปรียบเปรยในหมู่ชนชาติ และเป็นคนที่ผู้คนถ่มน้ำลายรดหน้า

7ดวงตาของข้ามืดมัวลงเพราะความเศร้าโศก และร่างกายทั้งสิ้นของข้าก็เป็นเพียงเงา

8คนเที่ยงธรรมต่างตกตะลึงในเรื่องนี้ และคนบริสุทธิ์ก็ลุกขึ้นต่อต้านคนอธรรม

9แต่คนชอบธรรมก็ยังยึดมั่นในทางของตน และผู้มีมือสะอาดก็ยิ่งเข้มแข็งขึ้น

10แต่พวกท่านทุกคนจงกลับมาลองอีกครั้งเถิด เพราะข้าจะไม่พบคนมีปัญญาในหมู่พวกท่านเลย

11วันเวลาของข้าผ่านพ้นไป แผนการของข้าก็ขาดสะบั้น แม้แต่ความปรารถนาในใจของข้า

12พวกเขาเปลี่ยนกลางคืนให้เป็นกลางวัน ทำราวกับว่าแสงสว่างอยู่ใกล้แค่เอื้อมทั้งที่ความมืดปกคลุม

13หากข้าหวังให้แดนคนตายเป็นบ้านของข้า และปูที่นอนของข้าไว้ในความมืด

14และกล่าวแก่หลุมเน่าเปื่อยว่า ‘ท่านเป็นบิดาของข้า’ และกล่าวแก่หนอนว่า ‘แม่ของข้า’ หรือ ‘พี่สาวของข้า’

15ถ้าเช่นนั้น ความหวังของข้าอยู่ที่ไหนเล่า ใครเล่าจะเห็นความหวังใด ๆ สำหรับข้า

16มันจะลงไปสู่ประตูแดนคนตายหรือ เราจะลงไปด้วยกันสู่ผงคลีดินหรือ’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.