บทที่ 30Chapter 30

เกียรติของโยบกลับกลายเป็นความอัปยศJob’s Honor Turned to Contempt

1‘แต่บัดนี้ คนที่อายุน้อยกว่าข้ากลับเยาะเย้ยข้า คนที่บิดาของพวกเขาข้ายังรังเกียจที่จะให้อยู่กับสุนัขเฝ้าฝูงแกะของข้า

2แม้กำลังจากมือของพวกเขาก็ไร้ประโยชน์แก่ข้า เพราะเรี่ยวแรงของพวกเขาได้สูญสิ้นไปแล้ว

3พวกเขาผอมโซเพราะความขัดสนและความหิว แทะกินแผ่นดินที่แห้งแล้ง ในยามค่ำคืนของถิ่นทุรกันดารอันรกร้างว่างเปล่า

4พวกเขาเด็ดผักโขมตามพุ่มไม้ และรากต้นไม้กวาดเป็นอาหารของพวกเขา

5พวกเขาถูกขับไล่ออกจากหมู่คน และถูกตะโกนไล่ดุจขโมย

6จนต้องอาศัยอยู่ตามลาดเขาในหุบเหว ตามโพรงดินและซอกหิน

7พวกเขาร้องครวญครางอยู่ตามพุ่มไม้ และเบียดเสียดกันอยู่ใต้กอตำแย

8เป็นพวกคนโง่เขลาและไร้ชื่อเสียง ที่ถูกเฆี่ยนตีขับไล่ออกจากแผ่นดิน

9และบัดนี้ ข้ากลายเป็นเพลงเยาะเย้ยของพวกเขา ข้าได้กลายเป็นคำเปรียบเปรยในหมู่พวกเขา

10พวกเขารังเกียจข้าและหลีกห่างจากข้า และไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายรดหน้าข้า

11เพราะพระเจ้าทรงหย่อนสายธนูแห่งชีวิตของข้าและทรงข่มเหงข้า พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าข้า

12คนชั่วช้ารุมขึ้นมาทางขวาของข้า พวกเขาวางกับดักดักเท้าของข้า และก่อเชิงเทินเข้าโจมตีข้า

13พวกเขาทำลายทางเดินของข้า และส่งเสริมความหายนะแก่ข้า โดยไม่มีใครยับยั้งพวกเขา

14พวกเขารุกเข้ามาดุจผ่านช่องกำแพงที่กว้าง ท่ามกลางซากปรักหักพังพวกเขาก็ทะลักเข้ามา

ความรุ่งเรืองของโยบกลายเป็นความหายนะJob’s Prosperity Becomes Calamity

15ความหวาดกลัวพลิกเข้าใส่ข้า เกียรติของข้าถูกพัดพาไปดุจสายลม และความรุ่งเรืองของข้าก็ผ่านไปดุจเมฆ

16และบัดนี้ จิตใจของข้าก็ละลายออกภายในตัวข้า วันแห่งความทุกข์เกาะกุมข้าไว้

17ยามค่ำคืนความเจ็บปวดเสียดแทงกระดูกของข้า และความเจ็บที่กัดกินข้าก็ไม่เคยหยุดพัก

18ด้วยกำลังอันมหาศาล พระองค์ทรงฉวยเสื้อผ้าของข้า ทรงรวบข้าไว้ที่คอเสื้อ

19พระองค์ทรงเหวี่ยงข้าลงในโคลน และข้าก็กลายเป็นเหมือนผงคลีและขี้เถ้า

20ข้าร้องทูลต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ทรงตอบ ข้ายืนขึ้น แต่พระองค์เพียงทรงจ้องมองข้า

21พระองค์ทรงกลับกลายเป็นโหดร้ายต่อข้า ทรงต่อต้านข้าด้วยพระหัตถ์อันเข้มแข็งของพระองค์

22พระองค์ทรงพาข้าขึ้นไปกับลมและทรงให้ข้าควบขี่ไปกับมัน และทรงทำให้ข้าสลายไปในพายุ

23แท้จริง ข้ารู้ว่าพระองค์จะทรงนำข้าไปสู่ความตาย ไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้สำหรับทุกชีวิต

24กระนั้น ไม่มีใครยื่นมือทำร้ายคนที่ล่มจมแล้ว เมื่อเขาร้องขอความช่วยเหลือในยามทุกข์

25ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อคนที่ตกทุกข์ได้ยากหรือ จิตใจของข้ามิได้โศกเศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ

26แต่เมื่อข้าหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมาถึง เมื่อข้ารอคอยความสว่าง ความมืดก็มาเยือน

27ภายในของข้าปั่นป่วนไม่หยุดนิ่ง วันแห่งความทุกข์มาเผชิญหน้าข้า

28ข้าเดินไปมาอย่างหม่นหมองโดยมิใช่เพราะแดดเผา ข้ายืนขึ้นในที่ชุมนุมและร้องขอความช่วยเหลือ

29ข้าได้กลายเป็นพี่น้องกับหมาในและเป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ

30ผิวหนังของข้าดำคล้ำและลอกออก และกระดูกของข้าก็ร้อนรุมด้วยไข้

31พิณของข้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ และขลุ่ยของข้าก็กลายเป็นเสียงของผู้ร่ำไห้