โยบ 7 · Eremos Thai Bible

1‘มนุษย์บนแผ่นดินโลกถูกเกณฑ์ให้ตรากตรำมิใช่หรือ และวันเวลาของเขาก็เหมือนวันของลูกจ้างมิใช่หรือ 2เหมือนทาสที่กระหายหาร่มเงา และเหมือนลูกจ้างที่รอคอยค่าจ้างของตน 3ดังนั้นข้าจึงได้รับส่วนเป็นเดือนเดือนแห่งความว่างเปล่า และค่ำคืนแห่งความทุกข์ก็ถูกกำหนดให้ข้า 4เมื่อข้านอนลง ข้าก็คิดว่า ‘เมื่อไรจะลุกขึ้น’ แต่กลางคืนยืดยาว ข้าก็พลิกตัวไปมาจนรุ่งสาง 5เนื้อของข้าห่อหุ้มด้วยหนอนและก้อนฝุ่น ผิวหนังของข้าแตกระแหงและเป็นหนอง 6วันเวลาของข้าเร็วยิ่งกว่ากระสวยของช่างทอผ้า และสิ้นสุดลงโดยไร้ความหวัง 7ขอทรงระลึกว่าชีวิตของข้าพระองค์เป็นเพียงลมหายใจ ดวงตาของข้าพระองค์จะไม่ได้เห็นสิ่งดีอีกเลย 8ตาที่เคยเห็นข้าพระองค์จะไม่เห็นข้าพระองค์อีก พระเนตรของพระองค์จะมองหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์จะไม่อยู่แล้ว 9เมฆจางหายไปฉันใด ผู้ที่ลงไปยังแดนคนตายก็ไม่ขึ้นมาอีกฉันนั้น 10เขาจะไม่กลับไปบ้านของเขาอีก และที่อยู่ของเขาก็จะจำเขาไม่ได้อีกต่อไป 11เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จะไม่ยับยั้งปากของข้าพระองค์ ข้าพระองค์จะพูดด้วยความทุกข์ในวิญญาณ และจะคร่ำครวญด้วยความขมขื่นในจิตใจ 12ข้าพระองค์เป็นทะเลหรือเป็นสัตว์ร้ายแห่งทะเลหรือ พระองค์จึงทรงตั้งยามเฝ้าข้าพระองค์ 13เมื่อข้าพระองค์คิดว่า ‘เตียงของข้าจะปลอบโยนข้า ที่นอนของข้าจะบรรเทาคำคร่ำครวญของข้า’ 14แล้วพระองค์ก็ทรงทำให้ข้าพระองค์หวาดกลัวด้วยความฝัน และทรงทำให้ข้าพระองค์สะพรึงกลัวด้วยนิมิต 15จนข้าพระองค์อยากถูกรัดคอตายเสียดีกว่ามีชีวิตอยู่ในร่างกายนี้ 16ข้าพระองค์เกลียดชีวิตของตน ข้าพระองค์ไม่อยากมีชีวิตอยู่เป็นนิตย์ ขอทรงปล่อยข้าพระองค์ไว้เถิด เพราะวันเวลาของข้าพระองค์เป็นเพียงลมปราณ 17มนุษย์เป็นอะไรเล่า ที่พระองค์ทรงยกย่องเขา และทรงใส่พระทัยในเขา 18ที่พระองค์ทรงเยี่ยมเยียนเขาทุกเช้า และทรงทดสอบเขาทุกขณะ 19พระองค์จะไม่ทรงเบือนพระพักตร์ไปจากข้าพระองค์สักทีหรือ หรือปล่อยข้าพระองค์ไว้ลำพังแม้เพียงชั่วกลืนน้ำลาย 20ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเฝ้าดูมนุษย์ ถ้าข้าพระองค์ได้ทำบาป ข้าพระองค์ได้ทำสิ่งใดต่อพระองค์เล่า เหตุใดพระองค์จึงทรงตั้งข้าพระองค์ไว้เป็นเป้า จนข้าพระองค์กลายเป็นภาระแก่พระองค์ 21เหตุใดพระองค์จึงไม่ทรงยกโทษการละเมิดของข้าพระองค์ และทรงอภัยความผิดของข้าพระองค์ เพราะอีกไม่นานข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลีดิน พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์จะไม่อยู่แล้ว’

บทที่ 7