เอเรโมส · Eremos Thai Bible

โยบ · Job

บทที่ 9

1แล้วโยบตอบว่า 2‘จริงทีเดียว ข้ารู้ว่าเป็นเช่นนั้น แต่มนุษย์จะชอบธรรมต่อพระพักตร์พระเจ้าได้อย่างไร 3ถ้าใครปรารถนาจะโต้คดีกับพระองค์ เขาจะตอบพระองค์ไม่ได้สักครั้งในพันครั้ง 4พระองค์ทรงพระปัญญาล้ำลึกและทรงฤทธิ์เกรียงไกร ใครเล่าเคยขัดขืนพระองค์แล้วเจริญรุ่งเรือง 5พระองค์ทรงเคลื่อนภูเขาโดยที่มันไม่รู้ตัว และทรงพลิกคว่ำมันด้วยพระพิโรธ 6พระองค์ทรงเขย่าแผ่นดินโลกให้สั่นจากที่ของมัน จนเสาของมันสั่นสะเทือน 7พระองค์ทรงบัญชาดวงอาทิตย์ไม่ให้ส่องแสง และทรงผนึกดวงดาวไว้ 8พระองค์ผู้เดียวทรงคลี่ฟ้าสวรรค์ออก และทรงเหยียบย่ำบนคลื่นแห่งทะเล 9พระองค์ทรงสร้างกลุ่มดาวหมี กลุ่มดาวนายพราน กลุ่มดาวลูกไก่ และกลุ่มดาวแห่งทิศใต้ 10พระองค์ทรงกระทำการใหญ่ยิ่งซึ่งสุดจะหยั่งรู้ และการอัศจรรย์ซึ่งมากมายนับไม่ถ้วน 11ดูเถิด หากพระองค์เสด็จผ่านข้าไป ข้าก็มองไม่เห็นพระองค์ หากพระองค์เคลื่อนผ่าน ข้าก็ไม่รู้ตัว 12ดูเถิด หากพระองค์ทรงฉวยเอาไป ใครจะยับยั้งพระองค์ได้ ใครจะกล้าทูลพระองค์ว่า ‘พระองค์ทรงทำอะไร’ 13พระเจ้าจะไม่ทรงยับยั้งพระพิโรธของพระองค์ แม้แต่เหล่าผู้ช่วยของราหับก็ต้องหมอบกราบอยู่ใต้พระองค์ 14แล้วข้าจะตอบพระองค์ได้อย่างไร หรือจะเลือกถ้อยคำมาโต้กับพระองค์ได้อย่างไร 15แม้ข้าจะชอบธรรม ข้าก็ตอบไม่ได้ ข้าได้แต่วิงวอนขอความเมตตาจากผู้ทรงพิพากษาข้า 16แม้ข้าร้องเรียกและพระองค์ทรงตอบ ข้าก็ไม่เชื่อว่าพระองค์จะทรงสดับเสียงของข้า 17เพราะพระองค์จะทรงขยี้ข้าด้วยพายุ และทรงเพิ่มบาดแผลของข้าโดยไม่มีเหตุ 18พระองค์ไม่ทรงปล่อยให้ข้าหายใจ แต่ทรงให้ข้าเต็มไปด้วยความขมขื่น 19หากเป็นเรื่องกำลัง ดูเถิด พระองค์ทรงฤทธิ์ยิ่งนัก หากเป็นเรื่องความยุติธรรม ใครจะกล้าเรียกพระองค์มาสู้คดี 20แม้ข้าจะชอบธรรม ปากของข้าเองก็จะปรักปรำข้า แม้ข้าจะดีพร้อม มันก็จะตัดสินว่าข้าผิด 21ข้าดีพร้อม แต่ข้าไม่แยแสตัวเองอีกแล้ว ข้าเกลียดชีวิตของข้า 22ก็เป็นอย่างเดียวกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นข้าจึงกล่าวว่า ‘พระองค์ทรงทำลายทั้งคนดีพร้อมและคนชั่ว’ 23เมื่อภัยพิบัตินำความตายมาอย่างฉับพลัน พระองค์ก็ทรงเย้ยความสิ้นหวังของผู้บริสุทธิ์ 24แผ่นดินโลกถูกมอบไว้ในมือคนชั่ว พระองค์ทรงปิดหน้าผู้พิพากษาของมัน หากไม่ใช่พระองค์ แล้วใครเล่า 25วันเวลาของข้าเร็วยิ่งกว่านักวิ่ง มันหนีไปโดยไม่ได้เห็นสิ่งดีเลย 26มันแล่นผ่านไปเหมือนเรือกก เหมือนนกอินทรีที่โฉบลงตะครุบเหยื่อ 27หากข้าจะกล่าวว่า ‘ข้าจะลืมคำคร่ำครวญ จะเปลี่ยนสีหน้าและยิ้มแย้ม’ 28ข้าก็ยังครั่นคร้ามต่อความทุกข์ทั้งสิ้นของข้า เพราะข้ารู้ว่าพระองค์จะไม่ทรงถือว่าข้าพ้นผิด 29ในเมื่อข้าถูกตัดสินว่าผิดแล้ว ไยข้าจะต้องตรากตรำโดยเปล่าประโยชน์เล่า 30แม้ข้าจะชำระตัวด้วยน้ำหิมะ และล้างมือด้วยน้ำด่าง 31พระองค์ก็ยังจะทรงผลักข้าลงในหลุมโสโครก จนแม้เสื้อผ้าของข้าเองก็ยังรังเกียจข้า 32เพราะพระองค์มิใช่มนุษย์อย่างข้า ที่ข้าจะตอบโต้พระองค์ได้ หรือที่เราจะไปสู้คดีกันในศาลได้ 33ไม่มีคนกลางระหว่างเรา ที่จะวางมือบนเราทั้งสองฝ่าย 34ขอพระองค์ทรงยกไม้เรียวของพระองค์ไปจากข้า และอย่าให้ความน่าสะพรึงของพระองค์ทำให้ข้าหวาดกลัว 35แล้วข้าจะพูดโดยไม่กลัวพระองค์ แต่อย่างที่เป็นอยู่นี้ ข้ามิได้เป็นเช่นนั้นในใจของข้า’
← บทที่ 8บทที่ 10 →