บทที่ 3

1ข้าพเจ้าคือชายผู้ได้เห็นความทุกข์ยาก ภายใต้ไม้เรียวแห่งพระพิโรธของพระองค์ 2พระองค์ทรงขับไล่ข้าพเจ้าไป ทรงให้ข้าพเจ้าเดินในความมืด ไม่ใช่ในความสว่าง 3แท้จริง ทรงหันมาต่อสู้ข้าพเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งวัน 4ทรงทำให้เนื้อและหนังของข้าพเจ้าร่วงโรย ทรงหักกระดูกทั้งหลายของข้าพเจ้า 5ทรงล้อมข้าพเจ้าไว้ ทรงโอบล้อมด้วยความขมขื่นและความลำเค็ญ 6ทรงให้ข้าพเจ้าอาศัยในที่มืดทึบ ดั่งคนที่ตายไปนานแล้ว 7ทรงก่อกำแพงล้อมข้าพเจ้าจนออกไปไม่ได้ ทรงถ่วงข้าพเจ้าด้วยโซ่ทองสัมฤทธิ์ 8แม้เมื่อข้าพเจ้าร้องเรียกและทูลขอความช่วยเหลือ พระองค์ก็ทรงกั้นคำอธิษฐานของข้าพเจ้าไว้ 9ทรงปิดทางของข้าพเจ้าด้วยหินสกัด ทรงทำให้ทางเดินของข้าพเจ้าคดเคี้ยว 10พระองค์ทรงเป็นดั่งหมีที่ซุ่มดักข้าพเจ้า ดั่งสิงโตที่แอบซ่อนคอยตะครุบ 11ทรงพรากข้าพเจ้าออกจากทาง ทรงฉีกข้าพเจ้าเป็นชิ้นๆ ทรงทิ้งข้าพเจ้าไว้อย่างเริศร้าง 12ทรงโก่งคันธนูของพระองค์ และทรงตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าแห่งลูกธนู 13ทรงยิงลูกธนูจากแล่งของพระองค์ เข้าในไตของข้าพเจ้า 14ข้าพเจ้ากลายเป็นที่หัวเราะเยาะของประชาชนทั้งปวงของข้าพเจ้า เป็นบทเพลงเย้ยหยันของพวกเขาตลอดทั้งวัน 15พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าอิ่มด้วยความขมขื่น ทรงให้ข้าพเจ้าเมามายด้วยบอระเพ็ดพิษ 16ทรงบดฟันของข้าพเจ้าด้วยก้อนกรวด ทรงเหยียบย่ำข้าพเจ้าลงในขี้เถ้า 17จิตใจของข้าพเจ้าถูกพรากจากสันติสุข ข้าพเจ้าลืมไปแล้วว่าความเจริญเป็นเช่นไร 18ข้าพเจ้าจึงว่า “ศักดิ์ศรีของข้าพเจ้าพินาศไปแล้ว ทั้งความหวังที่ข้าพเจ้ามีจากองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย” 19ขอทรงระลึกถึงความทุกข์ยากและการเร่ร่อนของข้าพระองค์ ถึงบอระเพ็ดพิษและดีขม 20จิตใจของข้าพเจ้ายังระลึกถึงอยู่ไม่วาย และค้อมต่ำลงภายในข้าพเจ้า 21แต่สิ่งนี้ข้าพเจ้าหวนคิดขึ้นมาได้ เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงมีความหวัง 22เพราะความรักมั่นคงขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราจึงไม่ถูกผลาญสิ้น เพราะพระเมตตาของพระองค์ไม่เคยสิ้นสุด 23ใหม่อยู่ทุกเวลาเช้า ความซื่อสัตย์ของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก 24จิตใจของข้าพเจ้าว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นส่วนแบ่งของข้าพเจ้า เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจะหวังในพระองค์” 25องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดีต่อผู้ที่รอคอยพระองค์ ต่อจิตใจที่แสวงหาพระองค์ 26เป็นการดีที่จะรอคอยความรอดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างสงบ 27เป็นการดีที่ชายหนุ่มจะแบกแอกไว้ตั้งแต่วัยหนุ่มของตน 28ให้เขานั่งเงียบอยู่แต่ลำพัง เพราะพระองค์ทรงวางแอกนั้นไว้บนเขา 29ให้เขาซบหน้าลงในผงคลีดิน บางทีอาจยังมีความหวัง 30ให้เขาหันแก้มให้ผู้ที่ตบตี ให้เขายอมรับความอัปยศจนเต็มขนาด 31เพราะองค์เจ้านายจะไม่ทรงทอดทิ้งเป็นนิตย์ 32แม้พระองค์ทรงให้เกิดความโศกเศร้า ก็ยังจะทรงเมตตา ตามความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์ 33เพราะพระองค์ไม่ได้เต็มพระทัยที่จะให้บุตรของมนุษย์ทุกข์ยากหรือโศกเศร้า 34การเหยียบย่ำนักโทษทั้งปวงแห่งแผ่นดินไว้ใต้เท้า 35การบิดเบือนความยุติธรรมของชายใดเฉพาะองค์ผู้สูงสุด 36การโกงความในคดีของผู้ใด — สิ่งเหล่านี้องค์เจ้านายไม่ทรงเห็นชอบ 37ผู้ใดเล่าพูดแล้วให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้ นอกจากองค์เจ้านายทรงบัญชา 38ทั้งวิบัติและความดี ไม่ได้ออกมาจากพระโอษฐ์ขององค์ผู้สูงสุดหรอกหรือ 39มนุษย์ที่มีชีวิตอยู่จะบ่นไปไยเล่า ชายใดจะบ่นเพราะโทษแห่งบาปของตนหรือ 40ให้เราพิเคราะห์และทดสอบทางของเราเถิด และหันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า 41ให้เราชูใจของเราพร้อมทั้งมือทั้งสองขึ้น ต่อพระเจ้าในฟ้าสวรรค์ 42“พวกข้าพระองค์ได้ละเมิดและกบฏ และพระองค์ไม่ได้ทรงอภัย 43พระองค์ทรงห่มพระพิโรธและทรงไล่ตามพวกข้าพระองค์ ทรงประหารโดยปราศจากความเมตตา 44พระองค์ทรงห่มเมฆบังพระองค์ไว้ จนคำอธิษฐานผ่านไปถึงไม่ได้ 45พระองค์ทรงทำให้พวกข้าพระองค์เป็นกากเดนและขยะ ในท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย” 46ศัตรูทั้งปวงของพวกข้าพระองค์ อ้าปากใส่พวกข้าพระองค์ 47ความสะพรึงกลัวและหลุมพรางตกแก่พวกข้าพระองค์ ทั้งความหายนะและความแหลกสลาย 48ธารน้ำตาไหลลงจากดวงตาของข้าพเจ้า เพราะความแหลกสลายแห่งธิดาของประชาชนข้าพเจ้า 49ดวงตาของข้าพเจ้าหลั่งรินไม่หยุดหย่อน ไม่มีเว้นว่าง 50จนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทอดพระเนตรลงมาจากฟ้าสวรรค์และทรงเห็น 51สิ่งที่ตาเห็นทำให้ใจของข้าพเจ้าปวดร้าว เพราะเหตุบุตรสาวทั้งปวงแห่งนครของข้าพเจ้า 52ศัตรูของข้าพเจ้าไล่ล่าข้าพเจ้าดั่งล่านก โดยปราศจากเหตุ 53พวกเขาทิ้งข้าพเจ้าทั้งเป็นลงในบ่อ และเอาก้อนหินทุ่มใส่ข้าพเจ้า 54น้ำท่วมมิดศีรษะของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าพเจ้าขาดสิ้นแล้ว” 55ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องเรียกพระนามของพระองค์ จากก้นบ่อลึกที่สุด 56พระองค์ทรงได้ยินเสียงของข้าพระองค์ “ขออย่าทรงปิดพระกรรณ ต่อเสียงร้องขอการบรรเทาของข้าพระองค์” 57พระองค์เสด็จมาใกล้ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ และตรัสว่า “อย่ากลัวเลย” 58ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์ทรงว่าความให้จิตใจของข้าพระองค์ ทรงไถ่ชีวิตของข้าพระองค์ 59ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเห็นความอยุติธรรมที่ข้าพระองค์ได้รับแล้ว ขอทรงพิพากษาคดีของข้าพระองค์ 60พระองค์ทรงเห็นการแก้แค้นทั้งสิ้นของพวกเขาแล้ว ทั้งแผนการทั้งปวงที่พวกเขาคิดร้ายต่อข้าพระองค์ 61ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงได้ยินคำเยาะเย้ยของพวกเขาแล้ว ทั้งแผนการทั้งปวงที่คิดร้ายต่อข้าพระองค์ 62ทั้งริมฝีปากของผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ และเสียงซุบซิบของพวกเขาที่ว่าร้ายข้าพระองค์ตลอดทั้งวัน 63ขอทอดพระเนตรเถิด ไม่ว่าพวกเขานั่งหรือลุก ข้าพระองค์ก็เป็นบทเพลงเย้ยหยันของพวกเขา 64ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงตอบแทนพวกเขา ตามการกระทำแห่งมือของพวกเขา 65พระองค์จะทรงให้ใจของพวกเขาดื้อด้านมืดบอด ขอคำสาปแช่งของพระองค์ตกแก่พวกเขา 66พระองค์จะทรงไล่ตามพวกเขาด้วยพระพิโรธ และทรงทำลายพวกเขา จากใต้ฟ้าสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

1ข้าพเจ้าคือชายผู้ได้เห็นความทุกข์ยาก ภายใต้ไม้เรียวแห่งพระพิโรธของพระองค์

2พระองค์ทรงขับไล่ข้าพเจ้าไป ทรงให้ข้าพเจ้าเดินในความมืด ไม่ใช่ในความสว่าง

3แท้จริง ทรงหันมาต่อสู้ข้าพเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งวัน

4ทรงทำให้เนื้อและหนังของข้าพเจ้าร่วงโรย ทรงหักกระดูกทั้งหลายของข้าพเจ้า

5ทรงล้อมข้าพเจ้าไว้ ทรงโอบล้อมด้วยความขมขื่นและความลำเค็ญ

6ทรงให้ข้าพเจ้าอาศัยในที่มืดทึบ ดั่งคนที่ตายไปนานแล้ว

7ทรงก่อกำแพงล้อมข้าพเจ้าจนออกไปไม่ได้ ทรงถ่วงข้าพเจ้าด้วยโซ่ทองสัมฤทธิ์

8แม้เมื่อข้าพเจ้าร้องเรียกและทูลขอความช่วยเหลือ พระองค์ก็ทรงกั้นคำอธิษฐานของข้าพเจ้าไว้

9ทรงปิดทางของข้าพเจ้าด้วยหินสกัด ทรงทำให้ทางเดินของข้าพเจ้าคดเคี้ยว

10พระองค์ทรงเป็นดั่งหมีที่ซุ่มดักข้าพเจ้า ดั่งสิงโตที่แอบซ่อนคอยตะครุบ

11ทรงพรากข้าพเจ้าออกจากทาง ทรงฉีกข้าพเจ้าเป็นชิ้นๆ ทรงทิ้งข้าพเจ้าไว้อย่างเริศร้าง

12ทรงโก่งคันธนูของพระองค์ และทรงตั้งข้าพเจ้าเป็นเป้าแห่งลูกธนู

13ทรงยิงลูกธนูจากแล่งของพระองค์ เข้าในไตของข้าพเจ้า

14ข้าพเจ้ากลายเป็นที่หัวเราะเยาะของประชาชนทั้งปวงของข้าพเจ้า เป็นบทเพลงเย้ยหยันของพวกเขาตลอดทั้งวัน

15พระองค์ทรงให้ข้าพเจ้าอิ่มด้วยความขมขื่น ทรงให้ข้าพเจ้าเมามายด้วยบอระเพ็ดพิษ

16ทรงบดฟันของข้าพเจ้าด้วยก้อนกรวด ทรงเหยียบย่ำข้าพเจ้าลงในขี้เถ้า

17จิตใจของข้าพเจ้าถูกพรากจากสันติสุข ข้าพเจ้าลืมไปแล้วว่าความเจริญเป็นเช่นไร

18ข้าพเจ้าจึงว่า “ศักดิ์ศรีของข้าพเจ้าพินาศไปแล้ว ทั้งความหวังที่ข้าพเจ้ามีจากองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วย”

19ขอทรงระลึกถึงความทุกข์ยากและการเร่ร่อนของข้าพระองค์ ถึงบอระเพ็ดพิษและดีขม

20จิตใจของข้าพเจ้ายังระลึกถึงอยู่ไม่วาย และค้อมต่ำลงภายในข้าพเจ้า

21แต่สิ่งนี้ข้าพเจ้าหวนคิดขึ้นมาได้ เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงมีความหวัง

22เพราะความรักมั่นคงขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราจึงไม่ถูกผลาญสิ้น เพราะพระเมตตาของพระองค์ไม่เคยสิ้นสุด

23ใหม่อยู่ทุกเวลาเช้า ความซื่อสัตย์ของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก

24จิตใจของข้าพเจ้าว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นส่วนแบ่งของข้าพเจ้า เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจะหวังในพระองค์”

25องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงดีต่อผู้ที่รอคอยพระองค์ ต่อจิตใจที่แสวงหาพระองค์

26เป็นการดีที่จะรอคอยความรอดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างสงบ

27เป็นการดีที่ชายหนุ่มจะแบกแอกไว้ตั้งแต่วัยหนุ่มของตน

28ให้เขานั่งเงียบอยู่แต่ลำพัง เพราะพระองค์ทรงวางแอกนั้นไว้บนเขา

29ให้เขาซบหน้าลงในผงคลีดิน บางทีอาจยังมีความหวัง

30ให้เขาหันแก้มให้ผู้ที่ตบตี ให้เขายอมรับความอัปยศจนเต็มขนาด

31เพราะองค์เจ้านายจะไม่ทรงทอดทิ้งเป็นนิตย์

32แม้พระองค์ทรงให้เกิดความโศกเศร้า ก็ยังจะทรงเมตตา ตามความรักมั่นคงอันอุดมของพระองค์

33เพราะพระองค์ไม่ได้เต็มพระทัยที่จะให้บุตรของมนุษย์ทุกข์ยากหรือโศกเศร้า

34การเหยียบย่ำนักโทษทั้งปวงแห่งแผ่นดินไว้ใต้เท้า

35การบิดเบือนความยุติธรรมของชายใดเฉพาะองค์ผู้สูงสุด

36การโกงความในคดีของผู้ใด — สิ่งเหล่านี้องค์เจ้านายไม่ทรงเห็นชอบ

37ผู้ใดเล่าพูดแล้วให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้ นอกจากองค์เจ้านายทรงบัญชา

38ทั้งวิบัติและความดี ไม่ได้ออกมาจากพระโอษฐ์ขององค์ผู้สูงสุดหรอกหรือ

39มนุษย์ที่มีชีวิตอยู่จะบ่นไปไยเล่า ชายใดจะบ่นเพราะโทษแห่งบาปของตนหรือ

40ให้เราพิเคราะห์และทดสอบทางของเราเถิด และหันกลับมาหาองค์พระผู้เป็นเจ้า

41ให้เราชูใจของเราพร้อมทั้งมือทั้งสองขึ้น ต่อพระเจ้าในฟ้าสวรรค์

42“พวกข้าพระองค์ได้ละเมิดและกบฏ และพระองค์ไม่ได้ทรงอภัย

43พระองค์ทรงห่มพระพิโรธและทรงไล่ตามพวกข้าพระองค์ ทรงประหารโดยปราศจากความเมตตา

44พระองค์ทรงห่มเมฆบังพระองค์ไว้ จนคำอธิษฐานผ่านไปถึงไม่ได้

45พระองค์ทรงทำให้พวกข้าพระองค์เป็นกากเดนและขยะ ในท่ามกลางชนชาติทั้งหลาย”

46ศัตรูทั้งปวงของพวกข้าพระองค์ อ้าปากใส่พวกข้าพระองค์

47ความสะพรึงกลัวและหลุมพรางตกแก่พวกข้าพระองค์ ทั้งความหายนะและความแหลกสลาย

48ธารน้ำตาไหลลงจากดวงตาของข้าพเจ้า เพราะความแหลกสลายแห่งธิดาของประชาชนข้าพเจ้า

49ดวงตาของข้าพเจ้าหลั่งรินไม่หยุดหย่อน ไม่มีเว้นว่าง

50จนกว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทอดพระเนตรลงมาจากฟ้าสวรรค์และทรงเห็น

51สิ่งที่ตาเห็นทำให้ใจของข้าพเจ้าปวดร้าว เพราะเหตุบุตรสาวทั้งปวงแห่งนครของข้าพเจ้า

52ศัตรูของข้าพเจ้าไล่ล่าข้าพเจ้าดั่งล่านก โดยปราศจากเหตุ

53พวกเขาทิ้งข้าพเจ้าทั้งเป็นลงในบ่อ และเอาก้อนหินทุ่มใส่ข้าพเจ้า

54น้ำท่วมมิดศีรษะของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงว่า “ข้าพเจ้าขาดสิ้นแล้ว”

55ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องเรียกพระนามของพระองค์ จากก้นบ่อลึกที่สุด

56พระองค์ทรงได้ยินเสียงของข้าพระองค์ “ขออย่าทรงปิดพระกรรณ ต่อเสียงร้องขอการบรรเทาของข้าพระองค์”

57พระองค์เสด็จมาใกล้ในวันที่ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ และตรัสว่า “อย่ากลัวเลย”

58ข้าแต่องค์เจ้านาย พระองค์ทรงว่าความให้จิตใจของข้าพระองค์ ทรงไถ่ชีวิตของข้าพระองค์

59ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเห็นความอยุติธรรมที่ข้าพระองค์ได้รับแล้ว ขอทรงพิพากษาคดีของข้าพระองค์

60พระองค์ทรงเห็นการแก้แค้นทั้งสิ้นของพวกเขาแล้ว ทั้งแผนการทั้งปวงที่พวกเขาคิดร้ายต่อข้าพระองค์

61ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงได้ยินคำเยาะเย้ยของพวกเขาแล้ว ทั้งแผนการทั้งปวงที่คิดร้ายต่อข้าพระองค์

62ทั้งริมฝีปากของผู้ที่ลุกขึ้นสู้ข้าพระองค์ และเสียงซุบซิบของพวกเขาที่ว่าร้ายข้าพระองค์ตลอดทั้งวัน

63ขอทอดพระเนตรเถิด ไม่ว่าพวกเขานั่งหรือลุก ข้าพระองค์ก็เป็นบทเพลงเย้ยหยันของพวกเขา

64ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงตอบแทนพวกเขา ตามการกระทำแห่งมือของพวกเขา

65พระองค์จะทรงให้ใจของพวกเขาดื้อด้านมืดบอด ขอคำสาปแช่งของพระองค์ตกแก่พวกเขา

66พระองค์จะทรงไล่ตามพวกเขาด้วยพระพิโรธ และทรงทำลายพวกเขา จากใต้ฟ้าสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.