บทที่ 4Chapter 4

ความทุกข์ยากของศิโยนThe Distress of Zion

1โอ้ ทองคำหมองคล้ำไปเสียแล้ว ทองคำเนื้อบริสุทธิ์ก็ด้านมัว อัญมณีศักดิ์สิทธิ์กระจัดกระจายอยู่ทุกหัวถนน

2บุตรชายแห่งศิโยนผู้ประเสริฐ ผู้เคยมีค่าดั่งทองคำเนื้อแท้ โอ้ บัดนี้กลับถูกนับเป็นเพียงหม้อดิน ฝีมือแห่งมือช่างปั้นไปเสียแล้ว

3แม้แต่หมาในยังยื่นนมให้ลูกของมันดูดดื่ม แต่ธิดาของประชาชนข้าพเจ้ากลับใจร้าย ดั่งนกกระจอกเทศในถิ่นทุรกันดาร

4ลิ้นของทารกแบเบาะติดเพดานปากเพราะความกระหาย เด็กเล็กๆ ขออาหาร แต่ไม่มีผู้ใดยื่นให้

5บรรดาผู้เคยกินอาหารเลิศรสก็สิ้นเนื้อประดาตัวอยู่ตามถนน ผู้เคยถูกเลี้ยงมาในเสื้อสีแดงเข้ม ก็กอดกองขี้เถ้าแทน

6โทษความผิดบาปแห่งธิดาของประชาชนข้าพเจ้า ใหญ่ยิ่งกว่าโทษบาปของโสโดม ซึ่งถูกคว่ำทำลายในชั่วพริบตา โดยไม่มีมือใดหันมาช่วย

7บรรดาเจ้านายของนางเคยบริสุทธิ์ผ่องใสยิ่งกว่าหิมะ ขาวยิ่งกว่าน้ำนม ผิวพรรณแดงเรื่อยิ่งกว่าปะการัง รูปร่างของพวกเขาดั่งไพลิน

8แต่บัดนี้ใบหน้าของพวกเขาดำยิ่งกว่าเขม่า จนจำไม่ได้ตามถนน หนังหุ้มกระดูกเหี่ยวย่น แห้งไปดั่งท่อนไม้

9ผู้ตายด้วยดาบยังดีกว่าผู้ตายด้วยความหิว ที่ค่อยๆ ทรุดโทรมถูกแทงทะลุ เพราะขาดพืชผลจากท้องทุ่ง

10มือของหญิงผู้เคยใจเมตตา กลับต้มลูกของตนเอง ลูกกลายเป็นอาหารของนาง ในยามความแหลกสลายแห่งธิดาของประชาชนข้าพเจ้า

11องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงระบายพระพิโรธของพระองค์จนสิ้น ทรงเทพระพิโรธอันรุนแรงออกมา ทรงจุดไฟขึ้นในศิโยน ไฟนั้นก็เผาผลาญรากฐานของนาง

12กษัตริย์ทั้งหลายแห่งแผ่นดินโลกไม่เชื่อ ทั้งชาวพิภพทั้งปวงก็ไม่เชื่อว่า คู่อริหรือศัตรูจะเข้าประตูเยรูซาเล็มได้

13แต่นี่เป็นเพราะบาปของผู้เผยพระวจนะของนาง และความผิดบาปของปุโรหิตของนาง ผู้หลั่งโลหิตของคนชอบธรรมลงท่ามกลางนาง

14พวกเขาเดินโซเซดั่งคนตาบอดตามถนน เปรอะเปื้อนด้วยโลหิต จนไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเสื้อผ้าของพวกเขา

15ผู้คนร้องใส่พวกเขาว่า “ไปให้พ้น เจ้าคนมลทิน ไปให้พ้น ไปเสีย อย่ามาแตะต้อง” พวกเขาจึงหนีไปเร่ร่อน ท่ามกลางประชาชาติมีเสียงว่า “พวกเขาจะอาศัยอยู่ที่นี่อีกไม่ได้”

16พระพักตร์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทำให้พวกเขากระจัดกระจายไป พวกเขาจะไม่ได้รับการเหลียวแลอีกต่อไป ปุโรหิตไม่ได้รับเกียรติ ผู้อาวุโสไม่ได้รับความเมตตา

17ดวงตาของพวกข้าพเจ้ามองหาความช่วยเหลืออย่างเปล่าประโยชน์จนอ่อนล้า พวกข้าพเจ้าเฝ้าคอยจากหอคอย คอยชนชาติหนึ่งซึ่งช่วยอะไรไม่ได้

18พวกเขาสะกดรอยทุกย่างก้าวของพวกข้าพเจ้า จนพวกข้าพเจ้าเดินตามลานเมืองของตนไม่ได้ จุดจบของพวกข้าพเจ้าใกล้เข้ามา วันเวลาของพวกข้าพเจ้าครบแล้ว เพราะจุดจบมาถึงแล้ว

19ผู้ไล่ตามพวกข้าพเจ้าว่องไวยิ่งกว่านกอินทรีในท้องฟ้า พวกเขารุกไล่พวกข้าพเจ้าบนภูเขา และซุ่มดักพวกข้าพเจ้าในถิ่นทุรกันดาร

20ผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิมไว้ ผู้เป็นดั่งลมปราณแห่งชีวิตของพวกข้าพเจ้า ถูกจับในหลุมพรางของพวกเขา ผู้ที่พวกข้าพเจ้าเคยกล่าวถึงว่า “เราจะมีชีวิตอยู่ท่ามกลางประชาชาติ ภายใต้ร่มเงาของท่าน”

21จงเปรมปรีดิ์และยินดีไปเถิด โอ ธิดาแห่งเอโดม ผู้อาศัยในแผ่นดินอูส แต่ถ้วยนั้นจะเวียนมาถึงเจ้าด้วย เจ้าจะเมามายและเปลือยกายล่อนจ้อน

22โอ ธิดาแห่งศิโยนเอ๋ย โทษความผิดบาปของเจ้าครบถ้วนแล้ว พระองค์จะไม่ทรงให้เจ้าตกไปเป็นเชลยอีก แต่ธิดาแห่งเอโดมเอ๋ย พระองค์จะทรงลงโทษความผิดบาปของเจ้า จะทรงเปิดโปงบาปทั้งหลายของเจ้า

หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.