เพลงคร่ำครวญ 5

1ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงระลึกถึงสิ่งที่เกิดแก่พวกข้าพระองค์ ขอทอดพระเนตรและดูความอัปยศของพวกข้าพระองค์เถิด 2มรดกของพวกข้าพระองค์ถูกยกให้คนแปลกหน้า บ้านเรือนของพวกข้าพระองค์ตกเป็นของคนต่างถิ่น 3พวกข้าพระองค์กลายเป็นลูกกำพร้าไร้พ่อ มารดาของพวกข้าพระองค์เป็นดั่งหญิงม่าย 4น้ำที่ดื่ม พวกข้าพระองค์ต้องซื้อด้วยเงิน ฟืนของพวกข้าพระองค์ก็ต้องแลกมาด้วยราคา 5พวกข้าพระองค์ถูกไล่ล่าติดคอ เหนื่อยอ่อนและไม่ได้หยุดพัก 6พวกข้าพระองค์ยื่นมือยอมจำนนต่ออียิปต์และอัสซีเรีย เพื่อให้ได้อาหารกินอิ่ม 7บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ทำบาปและสิ้นไปแล้ว แต่พวกข้าพระองค์ต้องแบกโทษความผิดบาปของพวกเขา 8พวกทาสกลับปกครองพวกข้าพระองค์ ไม่มีผู้ใดช่วยให้พ้นจากมือของพวกเขา 9พวกข้าพระองค์เสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้อาหารมา เพราะคมดาบในถิ่นทุรกันดาร 10ผิวหนังของพวกข้าพระองค์ร้อนดั่งเตาอบ เพราะพิษไข้แห่งความหิวโหย 11พวกผู้หญิงถูกย่ำยีในศิโยน บรรดาหญิงพรหมจารีถูกย่ำยีในหัวเมืองแห่งยูดาห์ 12บรรดาเจ้านายถูกแขวนด้วยมือของพวกศัตรู ผู้อาวุโสไม่ได้รับความเคารพ 13ชายหนุ่มต้องแบกหินโม่ เด็กๆ ล้มลุกคลุกคลานอยู่ใต้ฟืนหนัก 14ผู้อาวุโสหายไปจากประตูเมือง ชายหนุ่มก็เลิกบรรเลงดนตรีของพวกเขา 15ความชื่นบานหายไปจากใจของพวกข้าพระองค์ การเต้นรำของพวกข้าพระองค์กลับกลายเป็นการไว้ทุกข์ 16มงกุฎร่วงหล่นจากศีรษะของพวกข้าพระองค์แล้ว วิบัติแก่พวกข้าพระองค์ เพราะพวกข้าพระองค์ทำบาป 17เพราะเหตุนี้ใจของพวกข้าพระองค์จึงอ่อนระโหย เพราะสิ่งเหล่านี้ดวงตาของพวกข้าพระองค์จึงมืดมัว 18เพราะภูเขาศิโยนที่ร้างเปล่า มีสุนัขจิ้งจอกเดินเพ่นพ่านอยู่บนนั้น 19ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์ พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วชาติพันธุ์ 20เหตุใดพระองค์จึงทรงลืมพวกข้าพระองค์ตลอดกาล ทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เนิ่นนานถึงเพียงนี้ 21ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงนำพวกข้าพระองค์กลับมาหาพระองค์ แล้วพวกข้าพระองค์จะกลับมา ขอทรงรื้อฟื้นวันเวลาของพวกข้าพระองค์ให้เหมือนวันเก่าก่อน 22เว้นเสียแต่ว่าพระองค์ทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์อย่างสิ้นเชิงแล้ว และทรงพระพิโรธต่อพวกข้าพระองค์เกินประมาณ

บทที่ 5