บทที่ 18Chapter 18
คำอุปมาเรื่องหญิงม่ายผู้พากเพียรThe Parable of the Persistent Widow
1แล้วพระเยซูตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งแก่พวกเขา เพื่อสอนว่าพวกเขาควรอธิษฐานอยู่เสมอและไม่ย่อท้อ 2พระองค์ตรัสว่า “ในเมืองหนึ่ง มีผู้พิพากษาคนหนึ่งซึ่งไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เกรงใจมนุษย์เลย 3ในเมืองนั้นมีหญิงม่ายคนหนึ่ง นางมาหาเขาเรื่อย ๆ วิงวอนว่า ‘ขอโปรดให้ความยุติธรรมแก่ข้าพเจ้าต่อคู่ความของข้าพเจ้าเถิด’ 4เขาไม่ยอมทำตามอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ภายหลังเขาคิดในใจว่า ‘แม้ข้าไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เกรงใจมนุษย์ก็ตาม 5แต่เพราะหญิงม่ายผู้นี้รบกวนข้า ข้าจะให้ความยุติธรรมแก่นาง เพื่อนางจะไม่มากวนข้าอยู่ร่ำไปจนทำให้ข้าหมดแรง’”
6แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “จงฟังคำที่ผู้พิพากษาอธรรมได้กล่าวนั้น 7แล้วพระเจ้าจะไม่ทรงให้ความยุติธรรมแก่ผู้ที่ทรงเลือกสรรไว้ของพระองค์ ซึ่งร้องทูลพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืนหรือ? พระองค์จะทรงผัดผ่อนต่อเขาทั้งหลายหรือ? 8เราบอกพวกท่านว่า พระองค์จะทรงให้ความยุติธรรมแก่เขาทั้งหลายโดยเร็ว แต่กระนั้น เมื่อบุตรมนุษย์เสด็จมา พระองค์จะพบความเชื่อบนแผ่นดินโลกหรือ?”
ฟาริสีกับคนเก็บภาษีThe Pharisee and the Tax Collector
9พระองค์ยังตรัสคำอุปมาเรื่องนี้แก่บางคนที่มั่นใจในตนเองว่าเป็นคนชอบธรรมและดูหมิ่นผู้อื่นว่า 10“ชายสองคนขึ้นไปยังพระวิหารเพื่ออธิษฐาน คนหนึ่งเป็นฟาริสีและอีกคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี 11ฟาริสีผู้นั้นยืนขึ้นอธิษฐานในใจตนเองว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่ข้าพระองค์ไม่เหมือนคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นพวกฉ้อฉน ผู้อยุติธรรม คนเล่นชู้ หรือแม้แต่เหมือนคนเก็บภาษีผู้นี้ 12ข้าพระองค์อดอาหารสัปดาห์ละสองวัน ข้าพระองค์ถวายสิบชักหนึ่งของทุกสิ่งที่ข้าพระองค์หามาได้’ 13ส่วนคนเก็บภาษียืนอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นดูฟ้าสวรรค์ แต่ตีอกของตนแล้วกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระเมตตาต่อข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปด้วยเถิด’ 14เราบอกพวกท่านว่า ชายผู้นี้กลับไปยังบ้านของตนโดยที่พระเจ้าทรงชำระเขาให้เป็นผู้ชอบธรรม ไม่ใช่ฟาริสีผู้นั้น เพราะทุกคนที่ยกตนเองขึ้นจะถูกทำให้ต่ำลง แต่คนที่ถ่อมตนลงจะได้รับการยกขึ้น”
พระเยซูทรงอวยพรเด็กเล็กๆJesus Blesses the Children
15ประชาชนยังนำทารกของตนมาเฝ้าพระองค์ เพื่อให้พระองค์ทรงสัมผัสเด็กเหล่านั้น แต่เมื่อเหล่าสาวกเห็นเช่นนั้นก็ตำหนิพวกเขา
16แต่พระเยซูทรงเรียกเด็กเหล่านั้นมาและตรัสว่า “จงยอมให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามพวกเขาเลย เพราะอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของคนเช่นนี้แหละ 17เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ผู้ใดไม่รับอาณาจักรของพระเจ้าเหมือนอย่างเด็กเล็ก ๆ ผู้นั้นจะไม่มีวันเข้าในอาณาจักรนั้นเลย”
ขุนนางหนุ่มผู้มั่งมีThe Rich Young Ruler
18ขุนนางผู้หนึ่งทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าจะต้องทำสิ่งใดจึงจะได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นมรดก?”
19พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เหตุใดท่านจึงเรียกเราว่าผู้ประเสริฐ? ไม่มีใครประเสริฐเลย นอกจากพระเจ้าองค์เดียว 20ท่านรู้จักพระบัญญัติทั้งหลายอยู่แล้ว คือ ‘อย่าล่วงประเวณี อย่าฆ่าคน อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ จงให้เกียรติบิดาและมารดาของเจ้า’
21แต่เขาทูลว่า “ทั้งหมดนี้ข้าพเจ้าได้ถือรักษามาตั้งแต่เยาว์วัย”
22เมื่อพระเยซูทรงได้ยินเช่นนั้น ตรัสกับเขาว่า “ท่านยังขาดสิ่งหนึ่ง จงไปขายทุกสิ่งที่ท่านมีและแจกจ่ายแก่คนยากจน แล้วท่านจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ จากนั้นจงมาติดตามเรา”
23แต่เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ก็เป็นทุกข์อย่างยิ่ง เพราะเขาเป็นคนมั่งมีมาก
24พระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขาแล้วตรัสว่า “คนที่มีทรัพย์สมบัติจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้ายากเย็นเพียงใด! 25เพราะอูฐลอดรูเข็มก็ยังง่ายกว่าที่คนมั่งมีจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้า”
26ผู้ที่ได้ยินจึงถามว่า “ถ้าเช่นนั้น ใครจะรอดได้?”
27พระองค์ตรัสว่า “สิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์นั้น เป็นไปได้สำหรับพระเจ้า”
28เปโตรทูลว่า “ดูเถิด พวกข้าพระองค์ได้ละทิ้งสิ่งของของตนและได้ติดตามพระองค์”
29พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ไม่มีผู้ใดที่ได้ละทิ้งบ้านเรือน ภรรยา พี่น้อง บิดามารดา หรือบุตร เพราะเห็นแก่อาณาจักรของพระเจ้า 30ที่จะไม่ได้รับมากหลายเท่าในยุคนี้ และในยุคที่จะมาถึงจะได้รับชีวิตนิรันดร์”
คำพยากรณ์ครั้งที่สามถึงการทนทุกข์The Third Prediction of the Passion
31พระเยซูทรงนำสาวกทั้งสิบสองไปข้างเดียวและตรัสกับพวกเขาว่า “ดูเถิด พวกเรากำลังขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทุกสิ่งที่พวกผู้เผยพระวจนะได้เขียนเกี่ยวกับบุตรมนุษย์จะสำเร็จ 32เพราะพระองค์จะทรงถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ จะถูกเยาะเย้ย ถูกดูหมิ่น และถูกถ่มน้ำลายรด 33พวกเขาจะโบยพระองค์แล้วฆ่าพระองค์ และในวันที่สามพระองค์จะทรงเป็นขึ้นมาใหม่”
34แต่พวกเขาไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เลย คำนี้ถูกซ่อนไว้จากพวกเขา และเขาทั้งหลายไม่รู้ความหมายของสิ่งที่พระองค์ตรัส
พระเยซูทรงรักษาขอทานตาบอดJesus Heals a Blind Beggar
35เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าใกล้เมืองเยรีโค มีชายตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ริมทาง 36เมื่อเขาได้ยินเสียงฝูงชนเดินผ่านมา เขาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
37พวกเขาบอกเขาว่า “พระเยซูชาวนาซาเร็ธกำลังเสด็จผ่านมา”
38เขาจึงร้องขึ้นว่า “พระเยซู บุตรดาวิด ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”
39ผู้ที่เดินนำหน้าห้ามเขาให้เงียบ แต่เขายิ่งร้องเสียงดังขึ้นอีกว่า “บุตรดาวิด ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”
40พระเยซูทรงหยุดและตรัสสั่งให้พาชายนั้นมาหาพระองค์ เมื่อเขาเข้ามาใกล้แล้ว พระองค์ตรัสถามเขาว่า
41“เจ้าต้องการให้เราทำสิ่งใดให้เจ้า?” ชายนั้นทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้ข้าพระองค์กลับมองเห็นเถิด”
42พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงมองเห็นเถิด ความเชื่อของเจ้าได้ช่วยเจ้าให้รอดแล้ว” 43ทันใดนั้นเขาก็กลับมองเห็น และเขาติดตามพระองค์ไปพร้อมกับสรรเสริญพระเจ้า และประชาชนทั้งหมดที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็ร่วมกันสรรเสริญพระเจ้าด้วย
คำอุปมาเรื่องหญิงม่ายผู้พากเพียรThe Parable of the Persistent Widow
1แล้วพระเยซูตรัสคำอุปมาเรื่องหนึ่งแก่พวกเขา เพื่อสอนว่าพวกเขาควรอธิษฐานอยู่เสมอและไม่ย่อท้อ
2พระองค์ตรัสว่า “ในเมืองหนึ่ง มีผู้พิพากษาคนหนึ่งซึ่งไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เกรงใจมนุษย์เลย
3ในเมืองนั้นมีหญิงม่ายคนหนึ่ง นางมาหาเขาเรื่อย ๆ วิงวอนว่า ‘ขอโปรดให้ความยุติธรรมแก่ข้าพเจ้าต่อคู่ความของข้าพเจ้าเถิด’
4เขาไม่ยอมทำตามอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ภายหลังเขาคิดในใจว่า ‘แม้ข้าไม่ยำเกรงพระเจ้าและไม่เกรงใจมนุษย์ก็ตาม
5แต่เพราะหญิงม่ายผู้นี้รบกวนข้า ข้าจะให้ความยุติธรรมแก่นาง เพื่อนางจะไม่มากวนข้าอยู่ร่ำไปจนทำให้ข้าหมดแรง’”
6แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “จงฟังคำที่ผู้พิพากษาอธรรมได้กล่าวนั้น
7แล้วพระเจ้าจะไม่ทรงให้ความยุติธรรมแก่ผู้ที่ทรงเลือกสรรไว้ของพระองค์ ซึ่งร้องทูลพระองค์ทั้งกลางวันและกลางคืนหรือ? พระองค์จะทรงผัดผ่อนต่อเขาทั้งหลายหรือ?
8เราบอกพวกท่านว่า พระองค์จะทรงให้ความยุติธรรมแก่เขาทั้งหลายโดยเร็ว แต่กระนั้น เมื่อบุตรมนุษย์เสด็จมา พระองค์จะพบความเชื่อบนแผ่นดินโลกหรือ?”
ฟาริสีกับคนเก็บภาษีThe Pharisee and the Tax Collector
9พระองค์ยังตรัสคำอุปมาเรื่องนี้แก่บางคนที่มั่นใจในตนเองว่าเป็นคนชอบธรรมและดูหมิ่นผู้อื่นว่า
10“ชายสองคนขึ้นไปยังพระวิหารเพื่ออธิษฐาน คนหนึ่งเป็นฟาริสีและอีกคนหนึ่งเป็นคนเก็บภาษี
11ฟาริสีผู้นั้นยืนขึ้นอธิษฐานในใจตนเองว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ขอบพระคุณพระองค์ที่ข้าพระองค์ไม่เหมือนคนอื่น ๆ ซึ่งเป็นพวกฉ้อฉน ผู้อยุติธรรม คนเล่นชู้ หรือแม้แต่เหมือนคนเก็บภาษีผู้นี้
12ข้าพระองค์อดอาหารสัปดาห์ละสองวัน ข้าพระองค์ถวายสิบชักหนึ่งของทุกสิ่งที่ข้าพระองค์หามาได้’
13ส่วนคนเก็บภาษียืนอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นดูฟ้าสวรรค์ แต่ตีอกของตนแล้วกล่าวว่า ‘ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระเมตตาต่อข้าพระองค์ผู้เป็นคนบาปด้วยเถิด’
14เราบอกพวกท่านว่า ชายผู้นี้กลับไปยังบ้านของตนโดยที่พระเจ้าทรงชำระเขาให้เป็นผู้ชอบธรรม ไม่ใช่ฟาริสีผู้นั้น เพราะทุกคนที่ยกตนเองขึ้นจะถูกทำให้ต่ำลง แต่คนที่ถ่อมตนลงจะได้รับการยกขึ้น”
พระเยซูทรงอวยพรเด็กเล็กๆJesus Blesses the Children
15ประชาชนยังนำทารกของตนมาเฝ้าพระองค์ เพื่อให้พระองค์ทรงสัมผัสเด็กเหล่านั้น แต่เมื่อเหล่าสาวกเห็นเช่นนั้นก็ตำหนิพวกเขา
16แต่พระเยซูทรงเรียกเด็กเหล่านั้นมาและตรัสว่า “จงยอมให้เด็กเล็ก ๆ มาหาเราเถิด อย่าห้ามพวกเขาเลย เพราะอาณาจักรของพระเจ้าเป็นของคนเช่นนี้แหละ
17เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ผู้ใดไม่รับอาณาจักรของพระเจ้าเหมือนอย่างเด็กเล็ก ๆ ผู้นั้นจะไม่มีวันเข้าในอาณาจักรนั้นเลย”
ขุนนางหนุ่มผู้มั่งมีThe Rich Young Ruler
18ขุนนางผู้หนึ่งทูลถามพระองค์ว่า “ท่านอาจารย์ผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าจะต้องทำสิ่งใดจึงจะได้รับชีวิตนิรันดร์เป็นมรดก?”
19พระเยซูตรัสกับเขาว่า “เหตุใดท่านจึงเรียกเราว่าผู้ประเสริฐ? ไม่มีใครประเสริฐเลย นอกจากพระเจ้าองค์เดียว
20ท่านรู้จักพระบัญญัติทั้งหลายอยู่แล้ว คือ ‘อย่าล่วงประเวณี อย่าฆ่าคน อย่าลักทรัพย์ อย่าเป็นพยานเท็จ จงให้เกียรติบิดาและมารดาของเจ้า’
21แต่เขาทูลว่า “ทั้งหมดนี้ข้าพเจ้าได้ถือรักษามาตั้งแต่เยาว์วัย”
22เมื่อพระเยซูทรงได้ยินเช่นนั้น ตรัสกับเขาว่า “ท่านยังขาดสิ่งหนึ่ง จงไปขายทุกสิ่งที่ท่านมีและแจกจ่ายแก่คนยากจน แล้วท่านจะมีทรัพย์สมบัติในสวรรค์ จากนั้นจงมาติดตามเรา”
23แต่เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น ก็เป็นทุกข์อย่างยิ่ง เพราะเขาเป็นคนมั่งมีมาก
24พระเยซูทอดพระเนตรเห็นเขาแล้วตรัสว่า “คนที่มีทรัพย์สมบัติจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้ายากเย็นเพียงใด!
25เพราะอูฐลอดรูเข็มก็ยังง่ายกว่าที่คนมั่งมีจะเข้าในอาณาจักรของพระเจ้า”
26ผู้ที่ได้ยินจึงถามว่า “ถ้าเช่นนั้น ใครจะรอดได้?”
27พระองค์ตรัสว่า “สิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์นั้น เป็นไปได้สำหรับพระเจ้า”
28เปโตรทูลว่า “ดูเถิด พวกข้าพระองค์ได้ละทิ้งสิ่งของของตนและได้ติดตามพระองค์”
29พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “เราบอกความจริงแก่พวกท่านว่า ไม่มีผู้ใดที่ได้ละทิ้งบ้านเรือน ภรรยา พี่น้อง บิดามารดา หรือบุตร เพราะเห็นแก่อาณาจักรของพระเจ้า
30ที่จะไม่ได้รับมากหลายเท่าในยุคนี้ และในยุคที่จะมาถึงจะได้รับชีวิตนิรันดร์”
คำพยากรณ์ครั้งที่สามถึงการทนทุกข์The Third Prediction of the Passion
31พระเยซูทรงนำสาวกทั้งสิบสองไปข้างเดียวและตรัสกับพวกเขาว่า “ดูเถิด พวกเรากำลังขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และทุกสิ่งที่พวกผู้เผยพระวจนะได้เขียนเกี่ยวกับบุตรมนุษย์จะสำเร็จ
32เพราะพระองค์จะทรงถูกมอบไว้กับคนต่างชาติ จะถูกเยาะเย้ย ถูกดูหมิ่น และถูกถ่มน้ำลายรด
33พวกเขาจะโบยพระองค์แล้วฆ่าพระองค์ และในวันที่สามพระองค์จะทรงเป็นขึ้นมาใหม่”
34แต่พวกเขาไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้เลย คำนี้ถูกซ่อนไว้จากพวกเขา และเขาทั้งหลายไม่รู้ความหมายของสิ่งที่พระองค์ตรัส
พระเยซูทรงรักษาขอทานตาบอดJesus Heals a Blind Beggar
35เมื่อพระเยซูเสด็จเข้าใกล้เมืองเยรีโค มีชายตาบอดคนหนึ่งนั่งขอทานอยู่ริมทาง
36เมื่อเขาได้ยินเสียงฝูงชนเดินผ่านมา เขาจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
37พวกเขาบอกเขาว่า “พระเยซูชาวนาซาเร็ธกำลังเสด็จผ่านมา”
38เขาจึงร้องขึ้นว่า “พระเยซู บุตรดาวิด ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”
39ผู้ที่เดินนำหน้าห้ามเขาให้เงียบ แต่เขายิ่งร้องเสียงดังขึ้นอีกว่า “บุตรดาวิด ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด”
40พระเยซูทรงหยุดและตรัสสั่งให้พาชายนั้นมาหาพระองค์ เมื่อเขาเข้ามาใกล้แล้ว พระองค์ตรัสถามเขาว่า
41“เจ้าต้องการให้เราทำสิ่งใดให้เจ้า?” ชายนั้นทูลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอให้ข้าพระองค์กลับมองเห็นเถิด”
42พระเยซูตรัสกับเขาว่า “จงมองเห็นเถิด ความเชื่อของเจ้าได้ช่วยเจ้าให้รอดแล้ว”
43ทันใดนั้นเขาก็กลับมองเห็น และเขาติดตามพระองค์ไปพร้อมกับสรรเสริญพระเจ้า และประชาชนทั้งหมดที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็ร่วมกันสรรเสริญพระเจ้าด้วย
หมายเหตุบริบทเป็นคำอธิบายเชิงบรรณาธิการ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเนื้อความพระคัมภีร์Context notes are editorial commentary — not part of the biblical text.