บทที่ 1

1ภาระแห่งพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่มีถึงอิสราเอล โดยทางมาลาคี

2‘เราได้รักเจ้าทั้งหลาย’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ ‘แต่เจ้ากลับถามว่า “พระองค์ทรงรักข้าพระองค์ทั้งหลายอย่างไร?” เอซาวเป็นพี่ชายของยาโคบมิใช่หรือ?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้ ‘ถึงกระนั้น เราก็ยังรักยาโคบ

3‘แต่เอซาวนั้นเราได้เกลียดชัง เราได้ทำให้ภูเขาของเขาเป็นที่รกร้าง และทำให้มรดกของเขาเป็นที่อยู่ของหมาในแห่งถิ่นทุรกันดาร’

4‘แม้เอโดมจะกล่าวว่า “เราถูกทำลายย่อยยับ แต่เราจะกลับไปสร้างที่ปรักหักพังขึ้นใหม่” องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ว่า “พวกเขาจะสร้างขึ้น แต่เราจะรื้อทำลายลง พวกเขาจะถูกเรียกว่า ‘ดินแดนแห่งความชั่วร้าย’ เป็นชนชาติที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระพิโรธอยู่เป็นนิตย์”’

5‘ตาของพวกเจ้าเองจะเห็น และพวกเจ้าจะกล่าวว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้านั้นยิ่งใหญ่ แม้กระทั่งเหนือเขตแดนของอิสราเอลออกไป”’

6‘บุตรย่อมให้เกียรติบิดา และคนรับใช้ย่อมเกรงกลัวนายของตน ถ้าเราเป็นบิดา เกียรติของเราอยู่ที่ไหน? และถ้าเราเป็นนาย ความเกรงกลัวเราอยู่ที่ไหน?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสแก่พวกเจ้าดังนี้ ‘โอ บรรดาปุโรหิตผู้ดูหมิ่นนามของเรา แต่พวกเจ้ากลับถามว่า “ข้าพระองค์ทั้งหลายดูหมิ่นพระนามของพระองค์อย่างไร?”’

7‘พวกเจ้านำอาหารที่เป็นมลทินมาถวายบนแท่นบูชาของเรา แต่พวกเจ้ากลับถามว่า “ข้าพระองค์ทั้งหลายทำให้พระองค์เป็นมลทินอย่างไร?” ก็โดยที่พวกเจ้ากล่าวว่า “โต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้นเป็นที่น่าดูหมิ่น”’

8‘เมื่อพวกเจ้านำสัตว์ตาบอดมาถวายบูชา นั่นไม่ชั่วหรือ? และเมื่อพวกเจ้านำสัตว์ที่ขาเป๋และเป็นโรคมาถวาย นั่นไม่ชั่วหรือ? ลองนำของเหล่านั้นไปถวายแก่ผู้ว่าราชการของเจ้าดูสิ เขาจะพอใจเจ้าหรือ? หรือเขาจะยอมรับเจ้าหรือ?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้

9‘บัดนี้ จงทูลขอความโปรดปรานจากพระเจ้าเถิด เพื่อพระองค์จะทรงเมตตาพวกเรา ในเมื่อสิ่งนี้มาจากมือของพวกเจ้าเอง พระองค์จะทรงยอมรับพวกเจ้าหรือ?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้

10‘ใครสักคนในพวกเจ้าจะปิดประตูพระวิหารเสียก็ดี เพื่อพวกเจ้าจะไม่ก่อไฟบนแท่นบูชาของเราอย่างเปล่าประโยชน์อีก เราไม่พอใจพวกเจ้าเลย’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ ‘และเราจะไม่รับเครื่องบูชาจากมือของพวกเจ้า

11‘เพราะตั้งแต่ที่ดวงอาทิตย์ขึ้นจนถึงที่ดวงอาทิตย์ตก นามของเราจะยิ่งใหญ่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ และในทุกหนแห่ง เขาจะถวายเครื่องหอมและเครื่องบูชาบริสุทธิ์แด่นามของเรา เพราะนามของเราจะยิ่งใหญ่ท่ามกลางบรรดาประชาชาติ’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้

12‘แต่พวกเจ้ากลับลบหลู่นามนั้น โดยกล่าวว่า “โต๊ะขององค์เจ้านายเป็นมลทิน และอาหารบนโต๊ะนั้นก็น่าดูหมิ่น”’

13‘พวกเจ้ายังกล่าวอีกว่า “ช่างน่าเบื่อหน่ายเสียจริง!” แล้วก็ทำเสียงดูหมิ่นใส่’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ ‘พวกเจ้านำสัตว์ที่ปล้นมา ที่ขาเป๋ และที่เป็นโรคมาถวาย พวกเจ้านำสิ่งเหล่านี้มาเป็นเครื่องบูชา เราจะรับมันจากมือของพวกเจ้าหรือ?’ องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสดังนี้

14‘คนหลอกลวงจงถูกสาปแช่ง คือผู้ที่มีสัตว์ตัวผู้ที่ดีอยู่ในฝูงและได้ปฏิญาณไว้แล้ว แต่กลับถวายสัตว์ที่มีตำหนิแด่องค์เจ้านาย เพราะเราเป็นมหากษัตริย์’ องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสดังนี้ ‘และนามของเราเป็นที่น่าเกรงกลัวท่ามกลางบรรดาประชาชาติ’

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.