บทที่ 2

1ดูเถิด บนภูเขาทั้งหลายมีเท้าของผู้นำข่าวดีมา ผู้ประกาศสันติสุข ยูดาห์เอ๋ย จงฉลองเทศกาลทั้งหลายของเจ้า จงทำตามคำปฏิญาณของเจ้า เพราะคนชั่วช้าจะไม่ผ่านเข้ามาในเจ้าอีกต่อไป เขาถูกตัดขาดเสียสิ้นแล้ว

2นีนะเวห์เอ๋ย ผู้ทำลายล้างได้ยกขึ้นมาต่อสู้เจ้าแล้ว จงเฝ้าป้อมปราการไว้ จงเฝ้าดูถนน จงเตรียมเอวให้พร้อม จงรวบรวมกำลังทั้งสิ้นของเจ้าให้มากที่สุด

3เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงคืนความสง่างามของยาโคบ ดังความสง่างามของอิสราเอล เพราะพวกปล้นได้ปล้นพวกเขา และได้ทำลายกิ่งก้านแห่งเถาองุ่นของพวกเขาเสีย

4โล่ของเหล่านักรบของเขาเป็นสีแดง และทหารหาญก็แต่งกายด้วยผ้าสีแดงเข้ม รถม้าศึกแวววาวเหมือนเปลวไฟในวันที่จัดเตรียมพร้อมรบ และหอกไม้สนก็ถูกกวัดแกว่งไปมา

5รถม้าศึกห้อตะบึงไปตามถนน วิ่งกลับไปกลับมาในลานเมือง ดูเหมือนคบเพลิง และพุ่งไปมาเหมือนสายฟ้าแลบ

6กษัตริย์ทรงเรียกเหล่าขุนพลของพระองค์ พวกเขาสะดุดล้มขณะที่รุดหน้าไป พวกเขารีบรุดไปยังกำแพงเมือง และโล่กำบังก็ถูกตั้งขึ้น

7ประตูที่กั้นแม่น้ำถูกเปิดออก และพระราชวังก็ละลายหายไป

8มีพระราชเสาวนีย์ว่า นางจะถูกริบเปลือยเปล่าและถูกกวาดต้อนไป สาวใช้ของนางจะร่ำไห้คร่ำครวญเหมือนเสียงนกพิราบ และตีอกของตน

9นีนะเวห์เป็นเหมือนสระน้ำที่น้ำกำลังไหลออกไปหมด ‘หยุดก่อน หยุดก่อน’ มีเสียงร้อง แต่ไม่มีใครหันกลับมาเลย

10จงปล้นเอาเงิน จงปล้นเอาทอง เพราะทรัพย์สมบัติที่สะสมไว้นั้นไม่มีที่สิ้นสุด มีของมีค่าทุกชนิดอย่างมากมาย

11นางว่างเปล่า ถูกปล้น และร้างเปล่า ใจก็ละลาย เข่าก็สั่นระริก ทุกบั้นเอวก็เจ็บปวดรวดร้าว และทุกใบหน้าก็ซีดเซียว

12ที่อยู่ของสิงโตอยู่ที่ไหน ถ้ำที่สิงห์หนุ่มหากินอยู่ที่ไหน คือที่ซึ่งสิงโตตัวผู้ ตัวเมีย และลูกสิงโตเคยเดินไปมา โดยไม่มีสิ่งใดทำให้หวาดกลัว

13สิงโตฉีกเหยื่อมาให้พอแก่ลูกของมัน และรัดคอเหยื่อให้พอแก่นางสิงห์ของมัน มันได้สะสมเหยื่อไว้เต็มถ้ำ และสะสมสิ่งที่ฉีกมาไว้เต็มที่อยู่ของมัน

14องค์พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธาตรัสว่า ดูเถิด เราเป็นปฏิปักษ์กับเจ้า เราจะเผารถม้าศึกของเจ้าให้กลายเป็นควัน และดาบจะกลืนกินสิงห์หนุ่มของเจ้า เราจะตัดเหยื่อของเจ้าออกจากแผ่นดินโลก และจะไม่มีใครได้ยินเสียงของผู้ส่งสารของเจ้าอีกต่อไป

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.