บทที่ 5

1ในเวลานั้น เกิดเสียงร้องครวญครางอย่างหนักจากประชาชนและภรรยาของพวกเขาต่อพี่น้องชาวยิวด้วยกัน

2บางคนกล่าวว่า “เรากับบุตรชายและบุตรสาวมีจำนวนมาก เราจำเป็นต้องได้ข้าวมากินเพื่อมีชีวิตอยู่”

3คนอื่นๆ กล่าวว่า “เรากำลังจำนำที่นา สวนองุ่น และบ้านของเรา เพื่อให้ได้ข้าวในยามกันดารอาหาร”

4บางคนอีกพวกหนึ่งกล่าวว่า “เราได้กู้เงินมาเพื่อเสียภาษีของกษัตริย์บนที่นาและสวนองุ่นของเรา

5บัดนี้ เนื้อหนังของเราก็เหมือนกับเนื้อหนังของพี่น้องเรา บุตรหลานของเราก็เหมือนกับบุตรหลานของเขา แต่เรากำลังบังคับให้บุตรชายและบุตรสาวของเราตกเป็นทาส บุตรสาวของเราบางคนก็เป็นทาสไปแล้ว แต่เราไม่มีอำนาจที่จะไถ่พวกเขาได้ เพราะที่นาและสวนองุ่นของเราตกเป็นของผู้อื่น”

6เมื่อข้าพเจ้าได้ยินเสียงร้องครวญครางและถ้อยคำเหล่านี้ ข้าพเจ้าก็โกรธอย่างยิ่ง

7ข้าพเจ้าได้ปรึกษากับใจของตนเอง แล้วจึงต่อว่าผู้สูงศักดิ์และเจ้าหน้าที่ และกล่าวกับพวกเขาว่า “ท่านทั้งหลายกำลังเก็บดอกเบี้ยจากพี่น้องของตน!” แล้วข้าพเจ้าก็เรียกประชุมใหญ่เพื่อต่อสู้พวกเขา

8ข้าพเจ้ากล่าวกับพวกเขาว่า “เราได้พยายามไถ่พี่น้องชาวยิวที่ถูกขายไปให้ต่างชาติเท่าที่จะทำได้ แต่บัดนี้ พวกท่านกลับขายพี่น้องของตนเอง เพื่อพวกเขาจะถูกขายกลับมาให้เราอีก!” พวกเขาก็เงียบ ตอบอะไรไม่ได้เลย

9ข้าพเจ้ากล่าวต่อไปว่า “สิ่งที่พวกท่านกำลังกระทำนั้นไม่ดีเลย ไม่สมควรหรือที่พวกท่านจะดำเนินชีวิตในความยำเกรงพระเจ้าของเรา เพื่อหลีกหนีจากการเย้ยหยันของชนต่างชาติที่เป็นศัตรูของเรา

10ทั้งข้าพเจ้า พี่น้องของข้าพเจ้า และผู้รับใช้ของข้าพเจ้าเอง ก็ได้ให้พวกเขายืมเงินและข้าวเช่นกัน ขอให้เรายุติการเก็บดอกเบี้ยนี้เสียเถิด

11ขอให้พวกท่านคืนที่นา สวนองุ่น สวนมะกอกเทศ และบ้านของพวกเขาให้แก่พวกเขาในวันนี้เลย พร้อมกับร้อยละหนึ่งของเงิน ข้าว เหล้าองุ่นใหม่ และน้ำมันที่พวกท่านได้เก็บดอกเบี้ยจากพวกเขา”

12พวกเขาตอบว่า “เราจะคืนให้ และจะไม่เรียกร้องสิ่งใดจากพวกเขาอีก เราจะทำตามที่ท่านกล่าว” แล้วข้าพเจ้าก็เรียกบรรดาปุโรหิตมาและให้พวกเขาปฏิญาณว่าจะทำตามที่ได้สัญญาไว้

13ข้าพเจ้ายังสะบัดชายเสื้อของข้าพเจ้าด้วย และกล่าวว่า “ขอพระเจ้าทรงสะบัดทุกคนที่ไม่ทำตามคำสัญญานี้ออกจากบ้านและทรัพย์สินของเขา ขอให้คนเช่นนั้นถูกสะบัดออกและไม่เหลืออะไรเลย!” ที่ประชุมทั้งหมดกล่าวว่า “อาเมน” และสรรเสริญองค์พระผู้เป็นเจ้า ประชาชนก็ทำตามคำสัญญานี้

14ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่วันที่กษัตริย์อารทาเซอร์ซีสทรงแต่งตั้งให้ข้าพเจ้าเป็นเจ้าเมืองในแคว้นยูดาห์ ตั้งแต่ปีที่ยี่สิบจนถึงปีที่สามสิบสองของพระองค์ รวมเป็นสิบสองปี ทั้งข้าพเจ้าและพี่น้องของข้าพเจ้าไม่ได้กินอาหารที่ทางการจัดให้เจ้าเมือง

15บรรดาเจ้าเมืองคนก่อนๆ ที่อยู่ก่อนข้าพเจ้านั้นได้เก็บภาระหนักจากประชาชน ทั้งเอาอาหารและเหล้าองุ่น พร้อมเงินสี่สิบเชเขล ผู้รับใช้ของพวกเขาก็ข่มเหงประชาชน แต่ข้าพเจ้าไม่ได้กระทำเช่นนั้น เพราะความยำเกรงพระเจ้า

16ตรงกันข้าม ข้าพเจ้าได้ทุ่มเทตนเองให้กับการสร้างกำแพงนี้ และผู้รับใช้ของข้าพเจ้าทั้งหมดก็มารวมตัวกันที่นั่นเพื่อทำงาน เราไม่ได้ซื้อที่ดินใดเลย

17ที่โต๊ะอาหารของข้าพเจ้ามีชาวยิวและเจ้าหน้าที่หนึ่งร้อยห้าสิบคน นอกจากนี้ยังมีแขกจากชนชาติรอบๆ ที่มาหาเรา

18ในแต่ละวัน ทางครัวเตรียมโคหนึ่งตัว แกะคัดสรรหกตัว และนกอีกหลายตัวให้ข้าพเจ้า และทุกๆ สิบวันก็มีเหล้าองุ่นนานาชนิดให้อย่างเหลือเฟือ ถึงกระนั้น ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เรียกร้องอาหารที่ทางการจัดให้เจ้าเมือง เพราะภาระของประชาชนนี้หนักหนาเหลือเกิน

19ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ในทางที่ดี สำหรับทุกสิ่งที่ข้าพระองค์ได้กระทำเพื่อประชาชนนี้

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.