บทที่ 22

1แล้วชนอิสราเอลก็เดินทางต่อและตั้งค่ายในทุ่งของโมอับใกล้แม่น้ำจอร์แดน ตรงข้ามกับเยรีโค

2บาลาคบุตรของศิปโปร์ได้เห็นทุกสิ่งที่อิสราเอลได้ทำกับคนอาโมไรต์

3และโมอับก็กลัวประชาชนอย่างยิ่งเพราะพวกเขามีจำนวนมาก ที่จริง โมอับสะพรึงกลัวชนอิสราเอล

4ดังนั้น คนโมอับกล่าวกับผู้อาวุโสของชาวมีเดียนว่า “ที่ประชุมนี้จะกัดกินทุกสิ่งรอบ ๆ เรา เหมือนวัวเลียกินหญ้าเขียวของทุ่งนา” และบาลาคบุตรของศิปโปร์เป็นกษัตริย์ของโมอับในเวลานั้น

5เขาส่งทูตไปยังบาลาอัมบุตรของเบโอร์ ที่เปโธร์ ซึ่งอยู่ริมแม่น้ำในแผ่นดินของชนชาติของเขา เพื่อเรียกเขามาว่า “ดูเถิด มีประชาชนได้ออกมาจากอียิปต์ ดูเถิด พวกเขาปกคลุมพื้นแผ่นดิน และเขาตั้งอยู่ติดกับข้าพเจ้า

6บัดนี้ ขอท่านจงมาเถิด จงสาปแช่งประชาชนนี้ให้ข้าพเจ้า เพราะพวกเขาเข้มแข็งเกินกว่าข้าพเจ้า บางทีข้าพเจ้าอาจตีพวกเขาและขับไล่พวกเขาออกจากแผ่นดิน เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าผู้ที่ท่านอวยพรก็ถูกอวยพร และผู้ที่ท่านสาปแช่งก็ถูกสาปแช่ง”

7ผู้อาวุโสของโมอับและผู้อาวุโสของมีเดียนจึงไป โดยมีค่าทำนายในมือของพวกเขา และพวกเขามาหาบาลาอัม และบอกถ้อยคำของบาลาคแก่เขา

8และเขากล่าวกับพวกเขาว่า “จงค้างคืนที่นี่ และข้าพเจ้าจะให้คำตอบแก่พวกท่านตามที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับข้าพเจ้า” ดังนั้นเจ้านายของโมอับก็พักกับบาลาอัม

9และพระเจ้าทรงมาหาบาลาอัมและตรัสว่า “ชายเหล่านี้ที่อยู่กับเจ้าคือใคร”

10และบาลาอัมกล่าวต่อพระเจ้าว่า “บาลาคบุตรของศิปโปร์ กษัตริย์ของโมอับ ได้ส่งคำพูดมาถึงข้าพระองค์

11‘ดูเถิด มีประชาชนได้ออกมาจากอียิปต์ และพวกเขาปกคลุมพื้นแผ่นดิน บัดนี้ ขอท่านจงมาเถิด จงสาปแช่งพวกเขาให้ข้าพเจ้า บางทีข้าพเจ้าอาจรบกับพวกเขาและขับไล่พวกเขาออกไป’”

12และพระเจ้าตรัสกับบาลาอัมว่า “เจ้าจงอย่าไปกับพวกเขา เจ้าจงอย่าสาปแช่งประชาชนนั้น เพราะพวกเขาได้รับพร”

13บาลาอัมจึงลุกขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น และกล่าวกับเจ้านายของบาลาคว่า “จงกลับไปยังแผ่นดินของพวกท่าน เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปฏิเสธไม่ยอมให้ข้าพเจ้าไปกับพวกท่าน”

14และเจ้านายของโมอับลุกขึ้น และกลับไปหาบาลาคและกล่าวว่า “บาลาอัมปฏิเสธที่จะมากับเรา”

15แล้วบาลาคส่งเจ้านายอีกคณะ คณะที่จำนวนมากกว่าและสูงศักดิ์กว่าเหล่านี้

16พวกเขามาหาบาลาอัมและกล่าวกับเขาว่า “บาลาคบุตรของศิปโปร์กล่าวดังนี้ ‘ขอท่านอย่ายอมให้สิ่งใดขัดขวางการเดินทางมาหาข้าพเจ้า

17เพราะข้าพเจ้าจะให้เกียรติท่านอย่างยิ่ง และทุกสิ่งที่ท่านบอกข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะทำ ขอท่านจงมาเถิด จงสาปแช่งประชาชนนี้ให้ข้าพเจ้า’”

18แต่บาลาอัมตอบและกล่าวกับผู้รับใช้ของบาลาคว่า “แม้บาลาคจะให้บ้านของเขาเต็มไปด้วยเงินและทองคำแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถละเมิดพระโอษฐ์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพเจ้า เพื่อทำอะไรไม่ว่าเล็กน้อยหรือใหญ่

19บัดนี้ ขอพวกท่านจงพักที่นี่คืนนี้เช่นกัน เพื่อข้าพเจ้าจะทราบว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะตรัสอะไรเพิ่มเติมกับข้าพเจ้า”

20ในคืนนั้น พระเจ้าทรงมาหาบาลาอัมและตรัสกับเขาว่า “ถ้าชายเหล่านี้มาเรียกเจ้า จงลุกขึ้นและไปกับพวกเขา แต่เจ้าจะทำเฉพาะคำที่เราจะพูดกับเจ้าเท่านั้น”

21ในตอนเช้า บาลาอัมจึงลุกขึ้น ผูกอานลาของเขา และไปกับเจ้านายของโมอับ

22แล้วพระพิโรธของพระเจ้าก็ลุกขึ้นเพราะเขากำลังเดินทาง และทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนในทางเพื่อต่อต้านเขา และเขากำลังขี่ลาของเขา และคนรับใช้สองคนของเขาก็อยู่กับเขา

23เมื่อลาเห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนในทาง โดยมีดาบของเขาที่ชักออกในมือ ลาก็หันออกจากทางและเข้าไปในทุ่ง บาลาอัมจึงตีลาเพื่อนำมันกลับมาที่ทาง

24แล้วทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนในช่องทางแคบระหว่างสวนองุ่นทั้งสอง โดยมีกำแพงทั้งสองข้าง

25และลาก็เห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า และเบียดตัวเองชิดกำแพง บีบเท้าของบาลาอัมไว้ที่กำแพง เขาจึงตีมันอีกครั้ง

26และทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเดินต่อไปข้างหน้า และยืนในที่แคบ ที่ไม่มีทางจะหันไปทางขวาหรือทางซ้าย

27เมื่อลาเห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า มันก็หมอบลงใต้บาลาอัม และบาลาอัมก็โกรธจัดและตีลาด้วยไม้เท้าของเขา

28แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดปากของลา และมันกล่าวกับบาลาอัมว่า “ฉันได้ทำอะไรกับท่านที่ท่านตีฉันสามครั้งนี้”

29บาลาอัมตอบลาว่า “เพราะเจ้าได้ทำให้ฉันโง่เง่า! ถ้ามีดาบในมือฉัน ฉันจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้!”

30แต่ลากล่าวกับบาลาอัมว่า “ฉันไม่ใช่ลาของท่านที่ท่านขี่มาตลอดชีวิตจนถึงวันนี้หรือ ฉันเคยทำเช่นนี้กับท่านบ้างไหม” และเขาตอบว่า “ไม่”

31แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเปิดตาของบาลาอัม และเขาเห็นทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ายืนในทาง โดยมีดาบของเขาที่ชักออกในมือ และบาลาอัมก็โน้มตัวลง และซบหน้าลง

32ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับเขาว่า “ทำไมเจ้าจึงตีลาของเจ้าสามครั้งนี้ ดูเถิด เราออกมาเพื่อต่อต้านเจ้า เพราะทางของเจ้าคดต่อหน้าเรา

33ลาเห็นเรา และหันออกจากเราสามครั้งนี้ ถ้ามันไม่ได้หันออกจากเรา บัดนี้เราคงฆ่าเจ้าแล้ว และให้มันยังมีชีวิตอยู่”

34บาลาอัมกล่าวกับทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ข้าได้ทำบาปแล้ว เพราะข้าไม่รู้ว่าท่านยืนในทางเพื่อต่อต้านข้า บัดนี้ ถ้าเป็นที่ไม่พอใจในสายตาของท่าน ข้าจะกลับไป”

35แต่ทูตสวรรค์ขององค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวกับบาลาอัมว่า “จงไปกับชายเหล่านี้ แต่เจ้าจะพูดเฉพาะคำที่เราจะพูดกับเจ้าเท่านั้น” ดังนั้นบาลาอัมก็ไปกับเจ้านายของบาลาค

36เมื่อบาลาคได้ยินว่าบาลาอัมมา เขาก็ออกไปต้อนรับเขาที่เมืองโมอับซึ่งอยู่ที่พรมแดนอารโนน ที่อยู่สุดเขตแดน

37และเขากล่าวกับบาลาอัมว่า “ข้าพเจ้าไม่ได้ส่งคำเรียกอย่างเร่งด่วนถึงท่านหรือ ทำไมท่านจึงไม่มาหาข้าพเจ้า ข้าพเจ้าไม่สามารถจะให้เกียรติท่านได้จริงหรือ”

38บาลาอัมตอบบาลาคว่า “ดูเถิด ข้าพเจ้ามาหาท่านแล้ว บัดนี้ ข้าพเจ้าสามารถพูดอะไรก็ได้หรือ คำที่พระเจ้าทรงใส่ในปากของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะพูดเฉพาะคำนั้น”

39บาลาอัมจึงไปกับบาลาค และพวกเขามาถึงคีริยาท-ฮูโซท

40บาลาคได้ถวายวัวและแกะเป็นเครื่องบูชา และเขาส่งส่วนแบ่งไปยังบาลาอัมและเจ้านายที่อยู่กับเขา

41ในเช้าวันรุ่งขึ้น บาลาคนำบาลาอัมขึ้นไปยังบาโมท-บาอัล จากที่นั่น เขาสามารถมองเห็นส่วนสุดของประชาชน

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.