บทที่ 104

1จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์ทรงยิ่งใหญ่ยิ่งนัก พระองค์ทรงสวมความโอ่อ่าและความสง่างามเป็นอาภรณ์ 2พระองค์ทรงห่อหุ้มพระองค์ด้วยแสงสว่างดุจอาภรณ์ ทรงคลี่ฟ้าสวรรค์ออกดุจกางเต็นท์ 3ทรงวางคานห้องชั้นบนของพระองค์ไว้เหนือน้ำ ทรงใช้เมฆเป็นราชรถ และเสด็จไปบนปีกของลม 4พระองค์ทรงใช้ลมเป็นผู้สื่อสารของพระองค์ และใช้เปลวไฟเป็นผู้รับใช้ของพระองค์ 5พระองค์ทรงตั้งแผ่นดินโลกไว้บนรากฐานของมัน ไม่มีวันที่จะคลอนแคลน 6พระองค์ทรงคลุมมันไว้ด้วยห้วงน้ำลึกดุจอาภรณ์ น้ำท่วมขึ้นเหนือภูเขาทั้งหลาย 7เมื่อพระองค์ทรงกำราบ น้ำก็หนีไป เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องของพระองค์ มันก็รีบหนีไป 8ภูเขาผุดสูงขึ้นและหุบเขายุบลงไป สู่ที่ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้ให้ 9พระองค์ทรงตั้งขอบเขตที่มันข้ามไม่ได้ เพื่อมันจะไม่ท่วมแผ่นดินโลกอีก 10พระองค์ทรงให้น้ำพุพุ่งออกมาในหุบเขา มันไหลไประหว่างภูเขาทั้งหลาย 11มันให้น้ำดื่มแก่สัตว์ป่าทุกชนิด ลาป่าก็ดับความกระหายของมัน 12นกในอากาศทำรังอยู่ริมน้ำพุนั้น มันส่งเสียงร้องอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้ 13พระองค์ทรงรดน้ำภูเขาจากห้องชั้นบนของพระองค์ แผ่นดินโลกอิ่มเอมด้วยผลแห่งพระราชกิจของพระองค์ 14พระองค์ทรงให้หญ้างอกขึ้นสำหรับฝูงสัตว์ และให้พืชผลสำหรับมนุษย์เพาะปลูก เพื่อนำอาหารออกมาจากแผ่นดิน 15คือเหล้าองุ่นที่ทำให้ใจมนุษย์ชื่นบาน น้ำมันที่ทำให้ใบหน้าผ่องใส และอาหารที่ค้ำจุนกำลังของมนุษย์ 16ต้นไม้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็อิ่มเอม คือต้นสนซีดาร์แห่งเลบานอนที่พระองค์ทรงปลูกไว้ 17ที่ซึ่งนกต่างๆ ทำรังของมัน ส่วนนกกระสาก็ทำรังอยู่บนต้นสนไซเปรส 18ภูเขาสูงเป็นที่อยู่ของแพะป่า และหน้าผาเป็นที่ลี้ภัยของตัวกระจงผา 19พระองค์ทรงสร้างดวงจันทร์ไว้กำหนดฤดูกาล และดวงอาทิตย์ก็รู้เวลาที่มันจะตก 20พระองค์ทรงนำความมืดมา และมันก็กลายเป็นกลางคืน เป็นเวลาที่สัตว์ป่าทั้งสิ้นออกหากิน 21สิงโตหนุ่มคำรามหาเหยื่อ และแสวงหาอาหารของมันจากพระเจ้า 22เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น มันก็ถอยกลับไป และนอนลงในถ้ำของมัน 23มนุษย์ก็ออกไปทำงานและตรากตรำของตนจนถึงเวลาเย็น 24ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระราชกิจของพระองค์มีมากมายเหลือเกิน พระองค์ทรงสร้างสิ่งทั้งปวงด้วยพระปัญญา แผ่นดินโลกเต็มไปด้วยสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง 25นี่คือทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทั้งเล็กและใหญ่ 26ที่นั่นมีเรือแล่นไปมา และมีเลวีอาธานซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ให้เริงเล่นในนั้น 27สิ่งมีชีวิตทั้งปวงเฝ้ารอพระองค์ ให้ประทานอาหารแก่มันตามเวลา 28เมื่อพระองค์ประทานให้ มันก็เก็บเอาไว้ เมื่อพระองค์ทรงแบพระหัตถ์ มันก็อิ่มเอมด้วยสิ่งดี 29เมื่อพระองค์ทรงซ่อนพระพักตร์ มันก็หวาดกลัว เมื่อพระองค์ทรงเอาลมหายใจของมันไป มันก็ตายและกลับเป็นผงคลีดิน 30เมื่อพระองค์ทรงส่งพระวิญญาณของพระองค์ออกไป สิ่งเหล่านั้นก็ถูกสร้างขึ้น และพระองค์ทรงทำให้พื้นแผ่นดินเกิดใหม่ 31ขอให้พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่เป็นนิตย์ ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปีติยินดีในพระราชกิจของพระองค์ 32พระองค์ทอดพระเนตรแผ่นดินโลก แล้วมันก็สั่นสะเทือน พระองค์ทรงแตะต้องภูเขา แล้วมันก็มีควันพลุ่งขึ้น 33ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าของข้าพเจ้าตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่ 34ขอให้การภาวนาของข้าพเจ้าเป็นที่พอพระทัยพระองค์ เพราะข้าพเจ้าเปรมปรีดิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า 35ขอให้คนบาปสูญสิ้นไปจากแผ่นดินโลก และขอให้คนชั่วไม่มีอีกต่อไป จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ฮาเลลูยาห์

2พระองค์ทรงห่อหุ้มพระองค์ด้วยแสงสว่างดุจอาภรณ์ ทรงคลี่ฟ้าสวรรค์ออกดุจกางเต็นท์

3ทรงวางคานห้องชั้นบนของพระองค์ไว้เหนือน้ำ ทรงใช้เมฆเป็นราชรถ และเสด็จไปบนปีกของลม

4พระองค์ทรงใช้ลมเป็นผู้สื่อสารของพระองค์ และใช้เปลวไฟเป็นผู้รับใช้ของพระองค์

5พระองค์ทรงตั้งแผ่นดินโลกไว้บนรากฐานของมัน ไม่มีวันที่จะคลอนแคลน

6พระองค์ทรงคลุมมันไว้ด้วยห้วงน้ำลึกดุจอาภรณ์ น้ำท่วมขึ้นเหนือภูเขาทั้งหลาย

7เมื่อพระองค์ทรงกำราบ น้ำก็หนีไป เมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องของพระองค์ มันก็รีบหนีไป

8ภูเขาผุดสูงขึ้นและหุบเขายุบลงไป สู่ที่ซึ่งพระองค์ทรงกำหนดไว้ให้

9พระองค์ทรงตั้งขอบเขตที่มันข้ามไม่ได้ เพื่อมันจะไม่ท่วมแผ่นดินโลกอีก

10พระองค์ทรงให้น้ำพุพุ่งออกมาในหุบเขา มันไหลไประหว่างภูเขาทั้งหลาย

11มันให้น้ำดื่มแก่สัตว์ป่าทุกชนิด ลาป่าก็ดับความกระหายของมัน

12นกในอากาศทำรังอยู่ริมน้ำพุนั้น มันส่งเสียงร้องอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้

13พระองค์ทรงรดน้ำภูเขาจากห้องชั้นบนของพระองค์ แผ่นดินโลกอิ่มเอมด้วยผลแห่งพระราชกิจของพระองค์

14พระองค์ทรงให้หญ้างอกขึ้นสำหรับฝูงสัตว์ และให้พืชผลสำหรับมนุษย์เพาะปลูก เพื่อนำอาหารออกมาจากแผ่นดิน

15คือเหล้าองุ่นที่ทำให้ใจมนุษย์ชื่นบาน น้ำมันที่ทำให้ใบหน้าผ่องใส และอาหารที่ค้ำจุนกำลังของมนุษย์

16ต้นไม้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็อิ่มเอม คือต้นสนซีดาร์แห่งเลบานอนที่พระองค์ทรงปลูกไว้

17ที่ซึ่งนกต่างๆ ทำรังของมัน ส่วนนกกระสาก็ทำรังอยู่บนต้นสนไซเปรส

18ภูเขาสูงเป็นที่อยู่ของแพะป่า และหน้าผาเป็นที่ลี้ภัยของตัวกระจงผา

19พระองค์ทรงสร้างดวงจันทร์ไว้กำหนดฤดูกาล และดวงอาทิตย์ก็รู้เวลาที่มันจะตก

20พระองค์ทรงนำความมืดมา และมันก็กลายเป็นกลางคืน เป็นเวลาที่สัตว์ป่าทั้งสิ้นออกหากิน

21สิงโตหนุ่มคำรามหาเหยื่อ และแสวงหาอาหารของมันจากพระเจ้า

22เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น มันก็ถอยกลับไป และนอนลงในถ้ำของมัน

23มนุษย์ก็ออกไปทำงานและตรากตรำของตนจนถึงเวลาเย็น

24ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระราชกิจของพระองค์มีมากมายเหลือเกิน พระองค์ทรงสร้างสิ่งทั้งปวงด้วยพระปัญญา แผ่นดินโลกเต็มไปด้วยสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง

25นี่คือทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทั้งเล็กและใหญ่

26ที่นั่นมีเรือแล่นไปมา และมีเลวีอาธานซึ่งพระองค์ทรงสร้างไว้ให้เริงเล่นในนั้น

27สิ่งมีชีวิตทั้งปวงเฝ้ารอพระองค์ ให้ประทานอาหารแก่มันตามเวลา

28เมื่อพระองค์ประทานให้ มันก็เก็บเอาไว้ เมื่อพระองค์ทรงแบพระหัตถ์ มันก็อิ่มเอมด้วยสิ่งดี

29เมื่อพระองค์ทรงซ่อนพระพักตร์ มันก็หวาดกลัว เมื่อพระองค์ทรงเอาลมหายใจของมันไป มันก็ตายและกลับเป็นผงคลีดิน

30เมื่อพระองค์ทรงส่งพระวิญญาณของพระองค์ออกไป สิ่งเหล่านั้นก็ถูกสร้างขึ้น และพระองค์ทรงทำให้พื้นแผ่นดินเกิดใหม่

31ขอให้พระสิริขององค์พระผู้เป็นเจ้าดำรงอยู่เป็นนิตย์ ขอให้องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงปีติยินดีในพระราชกิจของพระองค์

32พระองค์ทอดพระเนตรแผ่นดินโลก แล้วมันก็สั่นสะเทือน พระองค์ทรงแตะต้องภูเขา แล้วมันก็มีควันพลุ่งขึ้น

33ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าตลอดชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้าของข้าพเจ้าตราบเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่

34ขอให้การภาวนาของข้าพเจ้าเป็นที่พอพระทัยพระองค์ เพราะข้าพเจ้าเปรมปรีดิ์ในองค์พระผู้เป็นเจ้า

35ขอให้คนบาปสูญสิ้นไปจากแผ่นดินโลก และขอให้คนชั่วไม่มีอีกต่อไป จิตวิญญาณของข้าพเจ้าเอ๋ย จงถวายสาธุการแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า ฮาเลลูยาห์

บริบท (context) notes are editorial commentary — not part of the biblical text.